tag:blogger.com,1999:blog-17774126767649863552011-10-29T09:24:04.470+08:00စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.comBlogger1851100tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-53126058908740151482010-11-14T01:05:00.002+08:002010-11-14T01:09:55.653+08:00<div style="text-align: center;">ညဦး ညလယ္<br />ညသန္းေခါင္၌<br />ေမွာင္မိုက္ပါဘိ<br />အေမမ႐ွိ<br />သားမီးရင္၀ယ္<br />ေမွာင္ရယ္ႀကီးစိုး<br />အိုး............<br /><br />ေၾကာက္.. ေၾကာက္လိုက္တာ<br /><br />အေမွာင္ရယ္ဆံုး<br />အာ႐ုဏ္တက္ေတာ့<br />အိုဘယ့္....ဘယ္လို...<br />အာ႐ုဏ္မွာရယ္<br />လမင္းတစ္စင္း<br />ထြန္းလင္းေနလို႔........<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: none repeat scroll 0% 0% transparent;" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5312605890874015148?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-3094170389995909872010-09-01T07:52:00.008+08:002010-09-01T08:38:43.475+08:00တစ္ေန ကြယ္လို႔<br />တစ္မိုး ေသာက္ခဲ့ၿပီ<br /><br />လြမ္းဆက္ ရက္႐ွည္မွာ<br />လြမ္းမ်က္ရည္ တစို႔စို႔နဲ႔<br /><br />ထားခဲ့တာလည္း မဟုတ္<br />သြားပါလို႔လည္း မေျပာ<br /><br />အိပ္မက္ရက္႐ွည္ ၾကားထဲမွာ<br />အိပ္ပ်က္ဖန္ မ်က္လံုးေတြက<br /><br />ေဆြးလို႔ပဲ ငိုငို<br />ငိုလို႔ပဲ လြမ္းလြမ္း<br /><br />ငဲ့ သနားေသာအားျဖင့္<br />လွမ္းလွည့္ကာ ျပန္လာခဲ့ပါလို႔<br /><br />ႏြမ္းငယ္တဲ့ ဘ၀င္ႏွလံုးရယ္က<br />သဲငယ္ရယ္ ျပန္လာမယ့္လမ္းဆီသို႔<br /><br />ေမွ်ာ္လို႔ လြမ္း လြမ္းေနဆဲမွာ....<br /><br />တစ္ေန ကြယ္လို႔<br />တစ္မိုး ေသာက္ခဲ့ျပန္ၿပီေကာ.......<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-309417038999590987?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-74003908802251381612010-08-22T13:06:00.003+08:002010-08-22T13:15:19.640+08:00အမွန္ကို မသိေသာ<br />အ၀ိဇၨာ တရားေၾကာင့္<br />လိုခ်င္တပ္မက္ေသာ<br />တဏွာခင္းက်င္း၍<br />သစၥာတရား ႏွစ္ခုမွာ<br />သမုဒယမွာ ေပ်ာ္ပါးၿပီး<br />ဒုကၡသစၥာမွာ ပူေဆြးလို႔သဖံု<br />အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို<br />ဆက္ႏြယ္ကာ ကူးလူးခဲ့လို႔<br />ကိုယ္၌မွာ မစိုးႏိုင္ေသာ<br />အနတၱတရားေၾကာင့္<br />ၫႇိႏႈိင္းလို႔ မလြယ္ခဲ့သမွ်<br />အနိစၥ မၿမဲျခင္းတရားေအာက္<br />ပ်က္စီးျခင္း အဆံုးမွာ<br />နင္နဲ႔ငါ အေ၀းဆံုး အေ၀းဆံုးကို<br />ေလွ်ာက္လွမ္းၾကေတာ့မွာလား<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7400390880225138161?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-84437543802667170142010-07-18T07:37:00.005+08:002010-07-18T08:09:26.409+08:00သဟဇာတ မ႐ွိတဲ့ အခန္းထဲ<br />သူ သ႐ုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီဆြဲေနတယ္<br />႐ုပ္လံုး ႐ုပ္ေကာင္ မပီျပင္ေသး<br />စုတ္တံက ျပဳတ္က်လို႔<br />အသက္ငင္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကား<br />မြန္းက်ပ္တဲ့ အခန္းက်ဥ္းမွာ<br />ထုပ္တန္းေပၚက ေျမွာင္တစ္ေကာင္<br />စုပ္သပ္သံ ပ်င္းတြဲတြဲနဲ႔<br />63 ႀကိမ္ တိုင္ခဲ့ၿပီ<br />အသင္ငင္တဲ့ ပန္းခ်ီကား <br />ဘယ္ေတာ့မ်ား ျပခန္း ေရာက္မွာလည္း<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8443754380266717014?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-37669267623416163352010-07-09T16:51:00.005+08:002010-07-09T18:10:46.039+08:00<div style="text-align: justify;"> ၿပိဳင္ပြဲမစေသးေပ၊ ဘာသာစကားမတူေသာ ပရိတ္သတ္ ႏွစ္ဖက္၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားမွာ ကြင္းလံုျပည့္ လွ်ံတက္ေနသည္။ အခ်ိန္ကား သကၠရာဇ္ 2030၊ ေနရာကား သု၀ဏၰ ကမၻာ့အဆင့္လြန္ အားကစားကြင္း၊ ၿပိဳင္ပြဲကား ကမၻာ့ဖလား ေနာက္ဆံုး ဗိုလ္လုပြဲ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ အသင္းမွာ ကမၻာ့ ဖလား အႀကိမ္ေရ အမ်ားဆံုး ယူထားေသာ ဧည့္သည္ ေဘာလံုး အသင္း ဘရာဇီးႏွင့္ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ကမၻာ့ ဖလား ၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပခြင့္ရေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျမန္မာ့ အသင္း၊ ပထမဆံုး အႀကိမ္မွာပင္ ပထမဆံုး ဗိုလ္လုပြဲ တက္ေရာက္လာေသာ ျမန့္မာ့ ေဘာ္လံုး အသင္းႏွင့္ ေတြ႔ဆံု ဗိုလ္လုရမည့္ ကမၻာ့ ဖလား ေနာက္ဆံုး ဗိုလ္လုပြဲစဥ္။<br /><br /> ပရိတ္သတ္ ႏွစ္သိန္း ႐ွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ၀င္ဆံ့ေသာ ကမၻာ့အဆင့္လြန္ သု၀ဏၰ ေဘာ္လံုးကြင္းႀကီးမွာ ထြန္းညွိထားေသာ ဆလိုက္မီးမ်ား၊ ေလးဖက္ေလးလံတြင္ စိုက္ထူထားေသာ ျပည္တြင္းျဖစ္ တီဗီြဖန္သားမ်ား၊ ကြင္းေဘး ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေနရာယူထားေသာ ျပည္တြင္း မီဒီယာ ကင္မရာသမားမ်ား၊ ကြင္းလံုးျပည့္ ႐ႈေဒါင့္ေပါင္းစံုတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ကင္မရာမ်ား၊ အ၀ါေရာင္ ၀တ္စံုမ်ားမွ တစ္ဖက္၊ အနီေရာင္ ၀တ္စံုမ်ားမွ တစ္ဖက္ ေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ အားေပးကုန္ၾကေသာ ပရိတ္မ်ားျဖင့္ သု၀ဏၰ ေဘာ္လံုးကြင္းႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ခန္းနားမႈကို သ႐ုပ္ေဖာ္ေဆာင္ ေနေလေတာ့သည္။<br /><br /> အတိအက်ဆိုရေသာ္ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ကို ကိုယ္စားျပဳေသာ အားျဖင့္ ဤဗိုလ္လုပြဲကို 2030 / 07 / 14 ရက္ေန႔တြင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဘာ္လံုး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္တကြ တာ၀န္႐ွိ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ ညွိႏိႈင္း စီစဥ္ထားသည္ဟု သိရေလသည္။<br /><br /> ကြင္း၀င္လက္မွတ္ မရ႐ွိကုန္ေသာ ျမန္မာ ပရိတ္သတ္မ်ားအား တိုက္႐ိုက္ ၾကည့္႐ႈအားေပးႏိုင္ရန္ သက္ဆိုင္ရာ လူႀကီးမ်ားမွ အမ်ား ျပည္သူပိုင္ လမ္းဆံုလမ္းခြ၊ ေနရာေပါင္းစံု၊ ေဒသေပါင္းစံုတြင္ ေျမစိုက္ ပ႐ိုဂ်က္တာ ႀကီးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္႐ႈအားေပးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ ထား႐ွိ ပါ သျဖင့္ ေက်းဇူးေတာ္ တင္ၾကပါကုန္။<br /><br /> ၿပိဳင္ပြဲစတင္ရန္ မိနစ္အနည္းငယ္အလိုတြင္ ႏွစ္ဖက္အားကစား သမားမ်ားႏွင့္ ဒိုင္လူႀကီးမ်ား ကြင္းအတြင္းတြင္ တန္းစီေနရာယူကာ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းမ်ား သီဆိုေနၾကေလၿပီ။ ဘာဆိုလို႔ ဆိုမွန္းမသိပဲ ၿပီးသြားေသာ ဘရာဇီး၏ သီခ်င္းသံ အၿပီးတြင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">( တို႔ဖိုး ဖြားေျမ အစစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေပ ဒါတို႔ျပည္ ဒါတို႔ေျမ တို႔ပိုင္တဲ့ေျမ တို႔ျပည္ တို႔ေျမ အက်ဳိးကို ညီညာစြာ တို႔ တစ္ေတြ ထမ္းေဆာင္ပါစို႔ေလ တို႔တာ၀န္ေက် အဖိုးတန္ေျမ ) </span>သီခ်င္း အၿပီးတြင္ ကြင္းလံုး ျပည့္လွ်ံေသာ လက္ခုပ္သံမ်ား ေသာေသာညံေနေလေတာ့သည္။<br /><br /> ႏွစ္ဖက္ အသင္းေခါင္းေဆာင္ ကာကာႏွင့္ ရန္ပိုင္ အလံလဲလွယ္ ၾကေလၿပီ။ ၿပိဳင္ပြဲစ ခရာသံအား မႈတ္၍ အၿပီး ျမန္မာ အသင္းမွ စတင္ကန္ခြင့္ရပါသည္။ ဟုတ္ကဲ့ .... တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ေသြးတိုးစမ္းၾကေနသည္။ 15 မိနစ္ခန္႔တြင္ ကာကာႏွင့္ ျမန္မာ ဂိုးသမား ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ ေတြ႔ၾကေလသည္။ ကာကာကန္သြင္းပါသည္။ ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ပုတ္ထုတ္ေလသည္။ ေဘာ္လံုးမွာ လက္ႏွင့္ ထိ၍ ဂိုးအတြင္းသို႔ လိမ့္ကာ လိမ့္ကာျဖင့္ ဂိုးစည္းတြင္ ရပ္သြားပါသည္။ကြင္းလယ္ဒိုင္ မွာ ဂိုးေပး မေပး ဆံုးျဖတ္ရ ခက္ေနေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ စကၠန္႔မျခား ဂိုးတိုင္မ်ားတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ျမန္မာ့နည္းပညာ စစ္စတမ္မွာ ဂိုးအျဖင့္ သတ္မွတ္ေပးေလသည္။<br /><br /> ဘရာဇီး 1 ဂိုး ျမန္မာ ဂိုးမ႐ွိ ဆက္လက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေဘာ္လံုး နည္းပညာတြင္ အဆင့္တူ သတ္မွတ္ျခင္း ခံရေသာ ကစား သမားမ်ားမွာ ပထမပိုင္းတြင္ မည္သူမွ် ဆက္လက္ ဂိုးသြင္းႏိုင္ျခင္းမ႐ွိပဲ 1 ဂိုး ဂိုးမ႐ွိျဖင့္ ပထမပိုင္း ၿပီးဆံုးေလသည္။ အ၀တ္လဲခန္းတြင္ ျမန္မာ့ နည္းျပခ်ဳပ္ ဦးမ်ဳိးလႈိင္၀င္းမွာ ကစားသမားမ်ားကို တိုးတိုးျဖင့္ တမ်ဳိး၊ ဘရာဇီးနည္းျပ အန္ကယ္ ပီလီမွာလည္း ၄င္း၏ ကစားသမားမ်ားအား မတိုးမက်ယ္ တဖံု တြတ္ထိုးေနစဥ္မွာပင္ ဒုတိယ ပိုင္းအား ဆက္လက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္ အခ်ိန္ၾကေလသည္။<br /><br /> ဒုတိယပိုင္းတြင္ ျမန္မာ အသင္းမွ တိုက္စစ္ဆင္ ကစားလာသည္။ တိက်လွ်င္ျမန္ေသာ ရန္ပိုင္၏ ကစားအားကို ဘရာဇီး ေနာက္ခံလူ တားဆီးရန္ ခက္ခဲေနသည္။ ဒုတိယပိုင္း မိနစ္ 70 တြင္ စိုးျမတ္မင္း ထိုးေပးေသာ ေဘာ္လံုးအား ရန္ပိုင္ ဆြဲယူ၍ ဘရာဇီး ဂိုးသမား ဒီဒါအား လိမ္ေခါက္ကာ ေခ်ပဂိုးအား အပိုင္သြင္းယူ ႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာကြ ျမန္မာေဟ့ ေအာ္ဟစ္အားေပးသံမ်ားမွာ ၾကက္သီးထ ဖြယ္ပင္။ <br /><br /> ထို႔ေနာက္ သူတျပန္ ကုိယ္တျပန္တိုက္စစ္ဆင္၍ အႏိုင္ရ႐ွိရန္ ႀကိဳးစားေနစဥ္ ပြဲၿပီးရန္ 2 မိနစ္ အလိုတြင္ ဘရာဇီး ဂိုးဧရိယာ အတြင္း ေဘာ္လံုး ဆြဲေျပးလာေသာ ရန္ပိုင္အား ဘရားဇီး ေနာက္ခံလူမွ ၾကမ္းတမ္းစြာ ဖ်က္ထုတ္သျဖင့္ ဒိုင္လူႀကီးမွာ အနီကဒ္ျပ ျမန္မာ အသင္းအား ပင္နီတီ ကန္ခြင့္ျပဳေလသည္။ ေဘာ္လံုးအား စိုးျမတ္မင္း ကန္ပါမည္။ ဂိုးသမား၏ ညာေဒါင့္ ဂိုးပါသည္ ခင္ဗ်ား။ ျမန္မာ 2 ဘရာဇီး 1 ....<br /><br /> ျမန္မာပရိတ္သတ္မ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္ေနသေလာက္ တစ္ဖက္ ဘရာဇီး ပရိတ္သတ္မ်ားမွာ မႈိင္ေနသည္။ လက္က်န္မိနစ္အား ဘရာဇီးမွ ေခ်ပဂိုးရရန္ ႀကိဳးစားေနစဥ္ အတြင္းတြင္ ဖ်က္အားေကာင္းေသာ ျမန္မာ့ေနာက္တန္းအား မေက်ာ္လႊားႏိုင္ပဲ ကြင္းလယ္မွ ပြဲၿပီး ခရာသံ ညံထြက္လာေလေတာ့သည္။<br /><br /> တီတီတီ.... တီတီတီ.... ဟိုက္ ဖုန္းအလန္းျမည္လာပါလား ။ ေတာက္ကြာ အိပ္မက္ကလည္း ကြတ္တိမွ ......<br /><br /> ဘာဆက္ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္ မသိ မသိ မသိ</div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3766926762341616335?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-3139553613370663662010-07-08T10:14:00.003+08:002010-07-08T10:35:07.800+08:00ေလးလံေသာ ၀န္ပိုး<br />သယ္ပိုးခဲ့ ရက္ၾကာ<br />ေခြ်းသံေတြ ႐ႊဲ႐ႊဲ<br />ေသြးစက္နဲ႔ သက္ဆက္<br />ေပးအပ္ခဲ့ မိခင္<br />ပုခံုးရယ္ လက္ႏွစ္တစ္<br />ဖ၀ါးရယ္ လက္ႏွစ္လံုး<br />ေကြ်းေမြးလို႔ သုတ္သင္<br />လူလားရယ္ ေျမာက္လို႔<br />ဒီေန႔နဲ႔ ဒီရက္<br />ေက်းဇူးရယ္ မွတ္ျမင္<br />လက္ဆယ္ျဖာ မိုးအုပ္<br />ဦးထိပ္၀ယ္ ပန္ဆင္<br />ေမြးမိခင္ ေမေမ<br />သံသရာ လမ္းထက္<br />ေခ်ာေမြ႔ေသာ ခရီး<br />ေဖြမိေသာ တရား<br />ျမတ္စြာေသာ မဂ္ဖိုလ္<br />ေတြ႔ျမင္သူ စစ္စစ္<br />ေမေမ ျဖစ္ႏိုင္ပါေစ..<br /><br />ကြ်န္ေတာ္၏ ေမြးေန႔၌ ဤကဗ်ာေလးျဖင့္ ေက်းဇူး႐ွင္ ေမေမအား ကန္ေတာ့အပ္ပါသည္။<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-313955361337066366?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-3918236536811182602010-05-21T17:57:00.003+08:002010-05-21T18:27:09.217+08:00သို႔......<br /><div style="text-align: justify;"><br /> " သက္ဆိုင္သူ "<br /><br /> ဒီတခါ ငါဒီစာကို အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ အေၾကာင္းကို ခံစားၿပီး၊ ဥပမာ ေပးၿပီးေရးခ်င္တယ္။ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ ဆိုတာ ဒြန္တြဲၿပီး မေနဘူး။ အလင္းဆိုတာလည္း သူ႔ရပ္တည္မႈနဲ႔သူ။ အေမွာင္ဆိုတာလည္း သူ႔ရပ္တည္မႈနဲ႔သူ။ ႐ွင္သန္မႈကို အေၾကာင္း ထားၿပီး သူနဲ႔ သဟဇာတ ျဖစ္မယ့္ ရပ္တည္မႈကို သူက်ားကန္ထားတာပါ။<br /><br />အလင္းထဲကလူလည္း သူ႔ကမၻာဟာ ဘယ္လို လွပေၾကာင္း၊ ဘယ္လို သာယာေၾကာင္း၊ ပန္းကေလးေတြ ဘယ္လို ပြင့္လန္း ေနေၾကာင္း ကို သူစာဖြဲ႔မယ္။ ကဗ်ာေရးမယ္။ ေတးသီက်ဴးမယ္။ ေနမင္းႀကီး အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုး စိုေျပေနမယ္။ ဒီလို ဒီလို.. အလင္းကမၻာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သူက ေျပာျပၿပီး အေမွာင္ကို လာပါလာပါလို႔ သူကေခၚမယ္။<br /><br />အေမွာင္ထဲက လူလည္း သူဟာ မလာႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း၊ သူ႔ အေမွာင္ကမၻာမွာ လေရာင္ေတြ ဆမ္းတဲ့ ေဖြးလႊလႊ ျမက္ခင္းလြင္ျပင္ေတြ ႐ွိတဲ့အေၾကာင္း။ ထိန္ထိန္သာေနတဲ့ လမင္းေဘးကေန ႐ွပ္တိုက္သြားတဲ့ တိမ္လႊာ မွ်င္မွ်င္ေလးေတြကို သူပိုင္တဲ့ အေၾကာင္း။ တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့ ကန္ေရျပင္မွာ ပြင့္လန္းေနတဲ့ ကုမုျဒာ ေတြလည္း သူနဲ႔ စကားေျပာေဖာ္႐ွိေၾကာင္း။ ဒီလို ဒီလို... အေမွာင္ကမၻာထဲက အေၾကာင္း အရာေတြကို သူက ေျပာျပၿပီး အလင္းကို ဖိတ္ေခၚေပမယ့္.....<br /><br />" သက္ဆိုင္သူ " ေရ ...<br /> တစ္ကယ္ေတာ့ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူ သဟဇာတက်ေနခဲ့တာပါ။ ရပ္တည္႐ွင္သန္ေနၾကတာပါ။ ကိုယ္ပိုင္ကမၻာေလးမွာ ကိုယ္ပိုင္ လွပမႈေတြ ကိုယ္စီ႐ွိၾကပါတယ္။ ခက္တာက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ဟာ အခ်ိန္တစ္ခုထဲမွာ ၿပိဳင္တူ ရပ္တည္ခြင့္ မရႏိုင္တာပဲ။ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ဟာ သဟဇာတ မက်ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေတြ႔ဆံု စကားေျပာခြင့္ေတြ ႐ွိေနတယ္။ ခဏေလးပါ တစ္ကယ္ကို ခဏေလးပဲ။အလင္းေရာင္ကြယ္ခါနီး အခ်ိန္နဲ႔ အေမွာင္ယံ ႀကီးစိုးခါနီး အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြဟာ ခဏတာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ေျပာစရာေတြ ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ တစ္ကယ္ကို ခဏတာေလးပဲ သူတို႔ သဟဇာတ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီ ခဏတာေလးမွာ ဘယ္သူမွမသိလိုက္ပဲ သူတို႔ဟာ ကိုယ္ပိုင္ဘ၀ထဲကို အလိုလို ေရာက္သြားခဲ့ေတာ့တာပဲ။......<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-391823653681118260?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-31967009943237006752010-05-19T08:05:00.001+08:002010-05-19T08:07:57.379+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S_MrpQx_45I/AAAAAAAAAD4/sR4_hzXWqnQ/s1600/DSC04121.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S_MrpQx_45I/AAAAAAAAAD4/sR4_hzXWqnQ/s400/DSC04121.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472765960064590738" /></a><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3196700994323700675?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-85798218233387937802010-05-15T14:45:00.003+08:002010-05-15T14:46:53.696+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-5DHbBtb4I/AAAAAAAAADw/c-Gj8YcVX1Y/s1600/DSC04072.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-5DHbBtb4I/AAAAAAAAADw/c-Gj8YcVX1Y/s400/DSC04072.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471384392094805890" /></a><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8579821823338793780?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-85069437840784655692010-05-10T08:18:00.002+08:002010-05-10T08:20:27.168+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-dRLseKHyI/AAAAAAAAADo/Tl83ud-f2L0/s1600/DSC04071.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-dRLseKHyI/AAAAAAAAADo/Tl83ud-f2L0/s400/DSC04071.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469429533822820130" /></a><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8506943784078465569?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-10530995770836995912010-05-05T14:38:00.001+08:002010-05-05T14:42:42.782+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-ETPj3VQsI/AAAAAAAAADg/maeoKNUimxU/s1600/DSC04070.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_UxjE1geEeKM/S-ETPj3VQsI/AAAAAAAAADg/maeoKNUimxU/s400/DSC04070.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467672580650779330" /></a><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1053099577083699591?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-47873419480550853262010-05-01T23:06:00.004+08:002010-05-01T23:23:13.230+08:00ကမ္းစပ္ တစ္ခု၌<br />ပထမတြင္ ေျခရာႏွစ္စံု<br /><br />ဒုတိယ ေျခလွမ္း<br />တစ္စံု က်န္၍<br /><br />တတိယ ေျခလွမ္း<br />ႂကြလွမ္းစဥ္၌<br /><br />လႈိင္းပုတ္ေလသမို႔<br />ေျခရာေတြ တိမ္းပါးၾကသည္။<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4787341948055085326?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-39306095681104204442010-04-30T14:05:00.005+08:002010-04-30T14:31:34.532+08:00အိပ္မက္ဆန္ေသာ ျပခန္း<br />ခဏတာ ၀င္ေရာက္ခဲ့<br />သူ႔အလွ၊ သူ႔ရနံ႔<br />သူ၏ ေမွာ္ဆန္ေသာ ကခ်က္မွာ<br />စီးေမွ်ာေနရင္း<br />စိတၱဇည အေမွာင္ၾကားမွာ<br />လွ်ပ္ေရာင္က ျဖက္ခနဲ<br />ေရာင္းရန္မဟုတ္ စာတမ္းထိုးထားသည္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3930609568110420444?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-3127703318124198322010-04-16T19:49:00.006+08:002010-04-16T21:49:42.163+08:00<div style="text-align: justify;"> သႀကၤန္ႏွင့္ပိေတာက္သည္ အတူတူ လက္တြဲကာ ေနလာခဲ့သည္မွာ ၾကလွၿပီ။ အုန္းေမာင္းေခါက္လွ်င္ အာ႐ုဏ္ေတာက္တယ္ ၊ ပိ ေတာက္ပြင့္လွ်င္ သႀကၤန္ေရာက္ရတယ္။ ပထမ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ခဲ့တဲ့ ႐ွင္ေနာ္ရထာ ေခတ္က စတယ္ဆိုတဲ့ ေရပက္ကစားတဲ့ အ တာ သႀကၤန္၊ ႐ွိရင္းစြဲ အ႐ြယ္နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အမႈကို ျမန္မာ ျပည္သူျပည္သားျဖစ္တဲ့ တိုင္းရင္းသား အေပါင္း အားလံုးက လိုက္ဖက္တဲ့ အမႈနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အ႐ြယ္ ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ၾကတယ္။<br /><br />ဖိုးဖြားေတြက ဥပုဒ္သီလ ယူၾကတယ္။ ေဖပ်ဳိ ေမပ်ဳိေတြက လွဴဒါန္းျခင္းအမႈကို ျပဳၾကတယ္။ သားငယ္မယ္ပ်ဳိေတြက ေရပက္ကစား ျခင္း အမႈကို ျပဳၾကတယ္။ အခုလက္႐ွိ သက္႐ွိထင္႐ွား ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သား မွန္ရင္ သူ႔အ႐ြယ္နဲ႔သူ သႀကၤန္တန္ခူးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ ဖူးတဲ့ သူေတြႀကီးပဲ။ ဒီေတာ့ကာ အားလံုးဟာ သႀကၤန္အႏွစ္ သႀကၤန္အျဖစ္ကို ခ်စ္ခင္မွာပဲ ေပ်ာ္႐ႊင္မွာပဲ။<br /><br />သႀကၤန္ဆိုတာကို ပိုရင္ခုန္တာက တက္သစ္စ လူငယ္ေလးေတြပဲ။ သူတို႔ေလးေတြဟာ အနာဂတ္ အရမ္းလွၾကတယ္။ အရာရာကို စူးစမ္းတယ္ ႐ွာေဖြတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္တယ္ တက္ႂကြတယ္။ ႏုငယ္တယ္ အားမာန္ျပည့္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ေႏွာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ျပည္နယ္နဲ႔ တိုင္းကို ကာလာျခယ္မယ့္ ေ႐ႊလက္ရာေလးေတြပါ။<br /><br />သူတို႔ေလးေတြဟာ လြတ္လပ္ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ဆိုတဲ့ စည္း၀ိုင္းထဲကေန အတာက်မွာကို ေမွ်ာ္ဦးေနၾကတယ္။ ဧပရယ္ကို မတ္ခ်္ မွာက တည္းက ရင္ခုန္ေနတယ္။ ပိေတာက္ကို တက္ခ်ဳိးခ်င္တဲ့ေမာင္ရင္ေတြရယ္ ပိေတာက္ကို ပန္ဆင္ခ်င္တဲ့ ေမပ်ဳိေတြရယ္။ သူ႔ရသနဲ႔သူ အားမာန္ေတြနဲ႔ ခ်ဳိၿမိန္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ဂဏန္းေပါင္းစက္လည္း မသိဘူး။ ထိုင္ခုံလည္း မ႐ွိဘူး။ လြတ္လပ္တယ္ ေပါ႔ပါးတယ္။<br /><br />သံစဥ္ေတြ ျမဴးတယ္။ သူတို႔ေလးေတြလည္း ျမဴးတယ္။ အသက္ႀကီးသြားတဲ့ လူေတြလည္း ျမဴးခဲ့ဖူးတယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီးမွာလည္း ျမဴးေနတယ္။ X2O လည္း ျမဴးေနတယ္။ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပန္ေျပာင္းလို႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ ရက္စြဲကေတာ့ 15 ရက္ ဆည္းဆာ ေတာင္ မေရာက္တတ္ေသးဘူး။ ေပ်ာ္သူေတြ ငိုခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲမွာလည္း ငိုေနၾကတယ္။ ပိေတာက္အိုေတြလည္း ငိုေနၾကတယ္။ ပိေတာက္ပ်ဳိေတြလည္း ငိုေနၾကတယ္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံသား ႀကီးငယ္မဟူ ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူၾကတဲ့ သႀကၤန္ရက္ျမတ္ပါ။ ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူၾကတဲ့ ေဆြမ်ဳိးဥာဏေတြႀကီးပဲ။အေတြးတစ္ခုနဲ႔ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေတြးၾကည့္တယ္ ေမးၾကည့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဘာအတြက္လည္း ? ဘ၀ျခားခဲ့တဲ့ သူေတြလည္းသိခ်င္ေနမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဘာအတြက္လည္း ဘယ္သူလည္း ဆိုတာကို...........<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /><br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-312770331812419832?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-35963000929580239592010-04-14T07:56:00.006+08:002010-04-15T08:06:24.541+08:00<div style="text-align: justify;">ေလေတြၿငိမ္ေနသည္။ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း႐ွိ ပိေတာက္ပင္အိုႀကီးပင္ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။ ပိေတာက္ပန္းေတြလည္း တည္ၿငိမ္လြန္းလွသည္။ပတ္၀န္းက်င္႐ွိ အရာရာအားလံုးကပင္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာ ႐ွိေနၾကေလသည္။ အရာရာအားလံုး တည္ၿငိမ္ေနသေလာက္ ေက်ာင္း၀င္း အတြင္း႐ွိ စႀကၤန္လမ္းတြင္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနေသာ ဆရာေလး ဥာဏစာရီ တစ္ဦးတြင္မူ အျပင္ပန္း တည္ၿငိမ္ေနသေယာင္ စိတ္အလ်ဥ္တြင္ ကား အေ၀းမွ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရေသာ တူးပို႔သံႏွင့္အတူ စိတ္အစဥ္မွာ ဖမ္းဆုပ္ရ ခက္ခဲေနဟန္႐ွိေလသည္။<br /><br />စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနရင္း ဆရာေလး ေျခလွမ္းမ်ား တုံ႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားေလသည္။ သူ၏ စိတ္အစဥ္အား က်န္ခဲ့ေသာ အရင္ႏွစ္ သႀကၤန္ဆီ သို႔ လြတ္လိုက္ၿပီထင့္။ .........................<br /><br />ေကာင္မေလး ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေ႐ွ႕တြင္ ျပင္ၿပီးသား အလွအား ၾကည့္မ၀ႏိုင္သေယာင္ ဘယ္ညာ၊ေ႐ွ႕ေနာက္၊ အေပၚေအာက္ ထပ္ခါထပ္ခါ ၾကည့္ေနသည္။ ၿပံဳး၍ၾကည့္လိုက္၊ မဲ့၍ၾကည့္လိုက္ ခဏခဏၾကည့္ေနသည္။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္။ ေကာင္မေလး ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္း ေျဖၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို လွလာသည္။ ယခုပင္ ၾကည့္ပါဦး ၀တ္ထားေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ကြာတား၊ တီ႐ွပ္အ၀ါ လက္တိုႏွင့္ မတိုမ႐ွည္ ဆံပင္အား က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ခြ က်စ္၍ ႏုငယ္ေသာ အလွႏွင့္ ၀င္းဖန္႔ဖန္႔ အသားအေရတို႔မွာ ပြင့္ခါနီးပန္း အဖူးအငံု ဘ၀ကို စြန္႔လြတ္ေတာ့မည့္ ပန္းအလွႏွယ္ ႐ွိေနေတာ့သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးအၾကည့္ကို မွန္ထက္ဆီသို႔ ပို႔လိုက္ရင္း ေရဖလားေလးကို လက္မွ ကိုင္ကာ အိမ္ေအာက္ဆီသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္း ဆင္းလာ ေတာ့သည္။ တိုက္ေအာက္႐ွိ ေရကစား မ႑ပ္အေသးစား၌ တူးပို႔တူးပို႔ သီခ်င္းသံကပင္ သူမ၏ ဟန္ပန္အား ပို၍ျမဴးႂကြ ေစေလေတာ့ သည္။<br /><br />ေကာင္မေလး သူ႔အုပ္စုႏွင့္ ေရကစားရန္ အကိုမ်ားမွ ေဆာက္လုပ္ေပးထားေသာ အုန္းလက္ ေရကစားမ႑ပ္ေသးေသးေလးတြင္ သူ႔အေပါင္းအေဖၚ လူႀကီးမဟုတ္၊ ကေလးမဟုတ္ေသာ ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ ေမ်ာက္မူးလဲ အ႐ြယ္ ခ်ာတိတ္မ်ားပင္ စံုလင္စြာ ေရကစားရန္ ေရာက္႐ွိေနၾကေလၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">.ဟာ.......... ပက္ၾကေလ၊ ေလာင္းပါေတာ့လား၊ ဟိုမွာလည္း လာေနၿပီ မလြတ္ေစနဲ႔ေဟ့....</span> အုပ္စုကို သူကိုယ္တိုင္ေအာ္ သူကိုယ္တိုင္ ေရဖလားႏွင့္ ေျပးေျပးေလာင္းေနေတာ့သည္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဟာ..... ေဟ့ေကာင္ေတြ ျမန္ျမန္ပက္ၾကေဟ့........ ခြက္စုက္ေလးနဲ႔ ေရပက္တယ္ စိတ္မ ဆိုးပါနဲ႔ ဦးဦးရယ္...... ေဟေဟး...... </span>ကေလးဗိုလ္ ေကာင္မေလး အရမ္းပင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနပံုရသည္။ မ႑ပ္အတြင္းပိုင္း စည္ပိုင္း ျပက္၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ လက္နက္ပုန္း ဒန္အိုးမဲ တစ္လံုး႐ွိေနေသးသည္။<br /><br />႐ြယ္တူႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ေရေလာင္းလိုက္ အိုးမဲသုတ္လိုက္ႏွင့္ ပြဲက ေတာ္ေတာ္စည္ေနေလၿပီ။ ထိုခဏ မ႑ပ္ေဘး႐ွိ အုတ္ခံုေလး၌ လူ႐ြယ္တစ္ဦး ၄င္းတို႔အုပ္စုအား ၾကည့္ေနရင္း အေပ်ာ္ကူးစက္သည္ထင္အံ့ ၿပံဳးၿပံဳးေလးႏွင့္ပင္ ထိုင္ကာ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။ မၾကာမွီ သူသည္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မည္ကို မသိထင္ပါ႔ ။<br /><br />ေကာင္မေလး ဘယ္လက္၌ ေရဖလား၊ ညာလက္တြင္ အိုးမဲ မ႑ပ္ေနာက္မွပတ္၍ ထိုလူ႔ဆီလာေနသည္ကို ထိုလူသည္ လံုး၀ သတိမ ထားမိေပ။ ေကာင္မေလး လက္က ျမန္ပါ႔ ဘယ္လက္မွ ေရအေလာင္း ညာလက္မွ အိုးမဲ အသုတ္ ကြတ္တိပင္ က်ေလေတာ့သည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေကာင္မေလး ဗ်ဴဟာက်က် ခြာစစ္က ျမန္လွသည္။ ထိုသူသည္ မအီမသာ မ်က္ႏွာျဖင့္က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br />တခဏ ေကာင္မေလးသည္ ျဖစ္ၿပီးခဲ့ေသာ ကိစၥအား ေမ့ေပ်ာက္သြားၿပီထင္ပါ႔။ လမ္းသြားသူမ်ားအား အုပ္စုလိုက္ ေရေလာင္းျခင္း အမႈ ကို ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ကာ ကစားေနေတာ့သည္။ ေရပက္လိုက္ အေနာက္ဖက္႐ွိ အိုးမဲ ေျပးယူလိုက္ျဖင့္ ခုန္ေပါက္ေနေလေတာ့ သည္။ ေကာင္မေလး မၾကာမွီ သူမ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မည္ကို ႀကိဳတင္၍ မသိခဲ့႐ွာေပ။<br /><br />တစ္ခ်က္ ေကာင္မေလး အိုးမဲ လာအယူ ထိုသူသည္ အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ ေကာင္မေလး မွင္သက္သြားသည္။ ထိုသူသည္လည္း ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မင္းလားကြ ေစာေစာက ငါ႔ကို အိုးမဲသုတ္တာ </span>ပါးစပ္ကလည္း အေျပာ၊ လူကလည္း ေကာင္မေလး ပါးျပင္ ေဖာင္းေဖာင္းေလးကို နမ္းမိရက္သား ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ေကာင္မေလး အံ့ႀသသြားသည္။ ေနာက္ မ်က္ႏွာေလး နီေရာင္ေျပးေလသည္။ ေနာက္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဟာကြာ... </span>ဟု ညည္းေလသည္။ ေနာက္ ေကာင္မေလး ႐ွက္ၿပံဳးေလးျဖင့္ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။<br /><br />ဆရာေလး ဥာဏစာရီ မိမိပါးျပင္အား ကိုင္၍ ၿပံဳးေနေလသည္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဟဲ့ဆရာေလး မတ္တတ္ႀကီး ၿပံဳးေနပါလား သတိကပ္စမ္း ... </span>ဖြားသီလ ႐ွင္ သတိေပးမွ သတိျပန္ရကာ ဆရာေလး ဥာဏစာရီ တစ္ဦး ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ပင္ လက္တြင္းမွ စိပ္ပုတီးအား ေခ်ာက္ဂ်က္ ေခ်က္ဂ်က္ျဖင့္ ပုတီး တစ္လံုးက် မုန္႔လံုးေရေပၚ တစ္လံုးရ အမွတ္ျဖင့္ ထိုေနရာမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ေႀသာ္...... သႀကၤန္.... သႀကၤန္.....<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3596300092958023959?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-62164314935338082512010-04-10T08:01:00.004+08:002010-04-11T09:19:44.673+08:00<div style="text-align: justify;">အတာက ကူးျပန္ေလၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တန္ခူးလဟာ အေငြ႔ေတာင္ မေသတတ္ေသးတဲ့ အရိပ္အေယာင္နဲ႔ ေႏြး႐ွ႐ွ ႐ွိေနတုန္းေလ။မေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ အိုက္စပ္စပ္ ရာသီကို မိုးရိပ္ေတြ ဆင္ၿပီး တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလႏုေအးေလးက ခဏသာ ရင္ကို ေအးျမေစခဲ့ တာေတာ့ အမွန္ပဲ။<br /><br /> ဒါေပမယ့္ အတိတ္ဆိုတာ တစ္ကယ္ျဖစ္ခဲ့တာေလ။ အမ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ပိေတာက္ အခ်ိန္မွန္စြာနဲ႔ သူဟာသူ ပြင့္တာပါ။ ဒါကို အတၱႀကီးစြာနဲ႔ ငါဟာ မပြင့္ပါနဲ႔ မပြင့္ပါနဲ႔လို႔ တားဆီးခ်င္ေပမယ့္ မိုက္႐ူးရဲတဲ့ အေတြးကို ငါေမာင္းထုတ္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ကယ္ဆိုရင္ အတာကူး တဲ့ လတန္ခူးနဲ႔ ေရပက္ကစားၾကတဲ့ သႀကၤန္၊ ပိေတာက္ပြင့္တဲ့ ရက္အပိုင္းအျခား တစ္ထပ္ထဲ က်ခဲ့တာ ခုမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔ရပ္တည္မႈနဲ႔သူ ေနလာခဲ့တာ ၾကာၿပီေလ။ တစ္ကယ္တမ္း ရပ္တည္မႈ မွားခဲ့တာ ငါပါ။<br /><br /> ဒီလို ရက္ပိုင္းမွာ ေတြ႔ၾကတဲ့ ေတြ႔ဆံုမႈဆိုတာ မိုးေျပးေလး တစ္ခ်က္လို ခဏတာပဲ ဆံုေတြ႔ရမယ့္ ဆံုမွတ္ဆိုတာကို ငါသတိမ ထားမိခဲ့ဘူး။ အၿမဲတမ္းရမယ့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈလို႔ ထင္မွတ္ စြဲလမ္းခဲ့ရတယ္။ ပိေတာက္ကိုလည္း ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စာဖြဲ႔ခဲ့တယ္။ ေရစိုသႀကၤန္ကို လည္း စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ သီကံုးခဲ့ဖူးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ႏြမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္းပိေတာက္ဟာ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လို႔ပြင့္လန္းေတာ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ... ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္နဲ႔ ရင္ဘတ္ တစ္ခုက ပြင့္လန္းေတာ့မယ့္ ပိေတာက္ပန္း အသစ္ကို နာမ္စား အသစ္တစ္ခုနဲ႔.....<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေဟာင္းလို႔ ႏြမ္းခဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပိေတာက္ပန္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိုးေျပးေလး တစ္ခ်က္နမ္း႐ံုနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ျပန္လို႔ လန္းဆန္းလာခဲ့ၿပီ</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရနံ႔အသစ္ဆိုေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခုပြင့္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္က</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဒဏ္ရာမက်က္ေသးတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရင္ဘတ္တစ္စံုကေန</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပိေတာက္ဆိုတဲ့ ပန္းကို နာမ္စားေျပာင္းေပးလို႔ ရခဲ့ရင္ အလြမ္းပန္းလို႔ ငါေပးခဲ့ပါရေစ။</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6216431493533808251?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-46724788612946155602010-04-06T23:03:00.003+08:002010-04-06T23:36:56.194+08:00<div style="text-align: justify;">အား........ ညကလည္း အရမ္းေအးတာပဲ။ ေမွာင္လိုက္တာလည္း အရမ္းပဲ အျပင္မွာဆို ေတာ္ေတာ္ေအးမွာ။ ခုေတာင္ စာက်က္ေနတာ စားပြဲ အ၀ိုင္းနဲ႔ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ ကိုယ္စီ အေႏြးထည္ မႏိုင္လို႔ ေစာင္ပတ္ၿပီး စာက်က္ေနရတယ္။ အငယ္သံုးေယာက္ေတာ့ အိပ္ေနၿပီ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက တဲအိမ္ေလးရဲ႕ အလယ္မွာ မီးဖိုရင္း စကားေျပာေနၾကတယ္။<br /><br />ထရံကာဆိုေတာ့ တိုး၀င္လာတဲ့ ေလကလည္း ေအးလိုက္တာေနာ္။ ထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္မီးက ယဲ့ယဲ့။ စာက်က္ပ်င္းတဲ့ က်ေနာ္ ေဂါက္ ခနဲ လက္သံေျပာင္တဲ့ အမ အိပ္ခ်င္ေပမယ့္ ကႀကီးကို ယပလက္လို က်ိတ္ဆိုေနရတယ္။ ဟိုမွာေလ အေမတို႔ မီးဖိုတဲ့ေနရာ ေျပး သြားခ်င္ လိုက္တာ ခ်မ္းလို႔ေပါ႔။ အမကိုလည္း ေၾကာက္တယ္ မသြားရဲဘူး။<br /><br />ခဏေနေတာ့ ေဖေဖက အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတာေလ။ သိတာေပါ႔ ေဖေဖ ဘာလုပ္ေနလည္းဆိုတာ ....<br />ညေနက က်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ ဟင္းကို ေရာသမ ေမႊေနၿပီဆိုတာ။ ေအးကလည္းေအး ငိုက္ကလည္း ငိုက္ စာက်က္ပ်င္းတဲ့ က်ေနာ္ ေဖေဖ လုပ္ေနတာကို က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနတာ ေခၚသံေလးကို ေစာင့္ေနမိတယ္ မ်က္လံုးေတာင္ ျပဴးလာသလားပဲ။<br /><br />ခဏေနေတာ့ တဲအိမ္ေလးဟာ ဆန္ျပဳတ္နံ႔ သင္းေနၿပီ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အငယ္ေကာင္က ခ်မ္းလို႔လား မသိဘူး အီသံေပးေနၿပီ အေမက ထေခ်ာ့ေရာ။ အလတ္မက မ်က္လံုးပြတ္ၿပီး ကုတင္ေပၚကေန ဆင္းလာတယ္ မျမင္မကန္းနဲ႔ေလ ဆန္ျပဳတ္ရၿပီလားတဲ့ ေခ်ာ္လဲေသး တယ္။ ႏို႔ညွာက မႏိႈးေသး သူက အိပ္ပုတ္ႀကီးတယ္။<br /><br />ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ..... ေဟာ မီးကင္းက သံေခ်ာင္း ႐ွစ္ခါျမည္တယ္ဗ် ... ေဖေဖလည္း ဆန္ျပဳတ္ ႐ွစ္ခြက္ ထည့္ၿပီးသြားၿပီ။ ခ်မ္းကလည္းခ်မ္း မီးဖိုနားလည္း သြားခ်င္ၿပီ။ ေဖေဖက မႏိႈးေသးတဲ့ ႏို႔ညွာကို ေပြ႔ေခၚလာၿပီး လာေဟ့ ဆန္ျပဳတ္ ရၿပီတဲ့။<br /><br />ဟာ........ အဲ့တုန္းက အေပ်ာ္ ခု ဘယ္မွာ ရမွာလည္း ? ေဆာင္းတြင္းအခါ သမယ ႐ွမ္းေျမျမင့္က မိသားစု ျဖစ္ခဲ့ဖူးရင္၊ အေျခအေနျခင္း တူခဲ့ဖူးရင္ ဆန္ျပဳတ္ တစ္ခြက္ရဲ႕ ရသ ???</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4672478861294615560?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-43764500786010864872010-04-04T15:03:00.002+08:002010-04-04T15:10:34.463+08:00မီးနဲ႔ေရ<br />ေရနဲ႔မီး<br />အလွည့္က်တာလား<br />ႏြဲ႔ၾကတာလား<br />နင္႐ွိရင္ ငါမေန<br />ငါေနရင္ နင္မ႐ွိ<br />စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ ပံုစံနဲ႔<br />သႀကၤန္ရက္တြင္းမွာ<br />ငါ႔အိမ္ေပၚမွာ ေရမ႐ွိ<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4376450078601086487?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-55330336685556236002010-03-17T02:13:00.005+08:002010-03-17T03:15:02.155+08:00<div style="text-align: justify;">အေမ....<br /><br />အေမ မွတ္မိလား.... မီးေလာင္ျပင္ လူမေနႏိုင္ေသးတဲ့ မိသားစုပိုင္ ေနရာေလးမွာ၊ နားခိုရာ သားတို႔ အရိပ္မဲ့ေနတုန္း... မ႐ွိမဲ့ ႐ွိမဲ့ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရဲ႕ အားအင္နဲ႔ မီးေလာင္ျပင္ လူမေနေသးတဲ့ ေျမေဟာင္းေလးမွာ တဲေလးထိုးၿပီး ေနခဲ့ၾကတာ.............<br /><br />ေမေမ မွတ္မိေသးလား... ျဖစ္စဥ္တူ ေဘးအိမ္က လူနဲ႔ အစ္ကိုႀကီး လက္သီးထိုးခဲ့တာ ............. ဒီအစ္ကိုဟာ သားတို႔အတြက္ မဟာတံတိုင္းေလ..........<br /><br />ေမေမ မွတ္မိေသးလား သား သံုးတန္းႏွစ္က ႏြမ္းပါးတဲ့ ေမေမ့ဆီမွာ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတာေလ ........<br /><br />သားမွမသိတာ ေမေမရယ္ ေမေမ ခဲနဲ႔ ေပါက္တာ သား..... အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းတက္လို႔မရေတာ့တာေလ..........<br /><br />ေမေမ မွတ္မိလား .... အဲဒီေန႔က ေမေမ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ေတာ့ သားရယ္ အလတ္မရယ္ အငယ္ဆံုးေလးရယ္ ေမေမ့ကို လာႀကိဳတာေလ ...... အလတ္မ ေခ်ာ္လဲတာ .......... သူေတာ္ေတာ္ ငိုခဲ့တယ္......<br /><br />ေမေမ သိေသးလား အငယ္ေကာင္ အတြက္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာေလ သူက နည္းနည္း သားက မ်ားမ်ား စားခဲ့တာ ဆိုင္႐ွင္ေတာင္ အလကား ေကြ်းခဲ့ေသးတယ္ေလ....<br /><br />ေမေမ သိလား........ ႏို႔ညွာမေလးေလ သစ္ပင္ေပၚ တက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုခဲ့တာ သူေပ်ာက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ႐ွာရေသးတာ.<br /><br />ေမေမ သိလား အငယ္ေကာင္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ေရကူးကန္ထဲ ေလွ်ာက္၀င္တာေလ...<br /><br />ေမေမ သားပဲေမးေနတာ....... ေမေမ သားကို တစ္ခြန္း ျပန္ေမးပါလား..........<br /><br />သား ေမေမေလ............. ဆိုခဲ့ရင္............<br /><br />အေမရယ္ သားတို႔ေတြ ႀကိဳတင္ၿပီးမွ ဇါတ္ညႊန္းမွ ဖတ္မလာခဲ့တာ......<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5533033668555623600?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-53442057419272063482010-02-14T08:35:00.004+08:002010-02-14T08:43:07.579+08:00<div style="text-align: center;">( ၁၄ ) ရက္ေန႔တဲ့ ခ်စ္သူေရ<br />ေစာင့္လိုက္ၾက၊ ေမွ်ာ္လိုက္ၾကနဲ႔<br />ရင္ခုန္စရာ ရက္စြဲအေနနဲ႔ေပါ႔<br />သူတို႔ေတြအတြက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလ<br /><br />( ၁၄ ) ရက္ေန႔တဲ့ ခ်စ္သူေရ<br />ငါကေတာ့ ေမွ်ာ္စရာ မလိုဘူး၊ ေစာင့္စရာမလိုဘူး<br />ရင္ခုန္သံေတြက အၿမဲခ်ဳိၿမိန္လို႔<br />ေန႔ရက္တိုင္းဟာ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္<br /><br />ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလ<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5344205741927206348?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-24567564078244845322010-02-12T23:57:00.001+08:002010-02-12T23:59:19.655+08:00ဘမ်ဳိးဘိုးတူ ၊ ဆင္းသက္လာဘိ<br />မင္းေရာင္ဖိုးဖိုး ၊ ေသြးဆက္ဖံုးလို႔<br />သက္ေသြးမခ်န္ ၊ ေပးဆပ္ကာတည့္<br />မ်ဳိးရိုးဇာနည္ ၊ ဘာမထီကား<br /><br />ငါ႔ေျမငါ႔ေရ ၊ ငါ႔ျပည္သူမ်ား<br />လြတ္လပ္တစ္ဖံု ၊ သာယာစံုဖို႔<br />ကြယ္၀ွက္တစ္ခါ ၊ တည့္တိုးတစ္လွည့္<br /><br />ရင္ဆိုင္ခဲ့၏ ၊ နယ္ခ်ဲ႔ရန္သူ<br />ကုလားျဖဴတို႔ ၊ ေနမ၀င္ျခင္း<br />ၿပိဳပ်က္ဆင္းေအာင္ ၊ ေရာင္ရွိန္ထည္၀ါ<br /><br />သူရကန္စက္ ၊ ရွင္ေနမင္းမွတ္<br />ထြက္ေပၚလာခ်ိမ့္ ၊ ရက္ျမတ္ (၁၃)<br />ၿခိမ့္ၿခိမ့္အံုးအံုး ၊ ေနမင္းတန္ေဆာင္<br />လင္းေရာင္တက္ၿပီ။<br /><br />ေဖဖ၀ါရီလ (၁၃) ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမြးေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2456756407824484532?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-20794486788242805322010-02-12T06:09:00.003+08:002010-02-12T22:45:17.560+08:00<div style="text-align: center;">၁၄ ရက္ေန႔ကို ၊ စိတ္၀ယ္မွန္းလို႔<br />ေခ်ာကလက္နဲ႔ ၊ ခ်စ္စရာကတ္<br />စိတ္ကူးေနတယ္ ၊ ခ်စ္ျခင္းသေကၤတတဲ့။<br /><br />အနာဂတ္ဗိမၺာန္ ၊ ဗိသုကာဖန္ဆင္း<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ ၊ ဖြားျမင္ခဲ့တဲ့<br />၁၃ ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။<br /><br />ညီေနာင္ေတြစုစည္း ၊ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အႏွစ္<br />ေသြးစည္းခဲ့ျပည္ေထာင္ ၊ အဓြန္႔ရွည္ေအာင္တဲ့<br />၁၂ ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။<br /><br />နတ္သမီးကဟန္ ၊ တိုင္းျမန္ျပည္မွ<br />ေတာင္ေပၚေတာင္ေအာက္ ၊ ဒိုးယိုေပါက္သို႔<br /><br />ေသြးစည္းကပြဲ ၊ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲလို႔<br />ေျခခ်ဳိးလက္ခ်ဳိး ၊ ကကြက္တစ္မ်ဳိး<br />မရိုးေလေအာင္ ၊ ဇါတ္ကေဆာင္လို႔<br /><br />ကေခ်သည္ေပါင္း ၊ ( ၁၄ ) အားနဲ႔<br />အမိျမန္ျပည္ ၊ ကကြက္ညီေအာင္<br />ရက္စြဲသတ္မွတ္ ၊ ( ၁၂ ) ရက္ဟု<br /><br />လျမတ္တပို႔ ၊ ဤမွစလို႔<br />ေရာင္းရင္းညီကို ၊ မယ္ပ်ဳိပ်ဳိတို႔<br />အမိျပည္ေထာင္ ၊ ဓြန္႔တည္တန္႔ေအာင္<br />ႀကိဳးစားပါစို႔….ေလ။<br /><br />( ၆၃ ) ႀကိမ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2079448678824280532?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-80352010463485153532010-01-30T20:32:00.003+08:002010-01-30T21:29:41.123+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က....<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~ စစ္တိုက္တမ္း ကစားခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ စစ္ဗိုလ္ ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ ဖားကေလးဖမ္းၿပီး ရင္ခြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ ေ၀ဖာခ်ပ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေဆာက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ ရန္ခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ လက္ေ၀ွ႔သမား ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပံုေျပာေကာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးသမား ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ ခဲတံနဲ႔ အ႐ုပ္ဆြဲခဲ့ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္မလာဘူး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~ ကားခိုးေမာင္းခဲ့ဖူးတယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကားဆရာ လာျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္က အေတြးေတြဟာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုျဖစ္ေနတာလည္း အမွန္တရားပဲ။ ခုေတြးေနတဲ့ အေတြးေတြ၊ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ေႏွာင္းပိုင္းမွာ ငယ္ငယ္က ဆိုၿပီးေတာ့ ငါ စာျပန္ေရး ႏိုင္ဦးမွာလား။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;" /></a><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8035201046348515353?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-51886354749219564002010-01-25T12:46:00.004+08:002010-01-25T13:35:05.756+08:00မိတ္ေဆြ........<br /><br />ေမာဟမ်ားတဲ့ ေလာကမွာ သင္ ေလာဘေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ခဲ့တယ္ေနာ္။<br /><br />နင္းျပားဘ၀နဲ႔ ေလာကကိုလည္း သင္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ ၿပီးၿပီေနာ္။<br /><br />ရီျခင္း၊ငိုျခင္းေတြနဲ႔ ေလာကကို အမ်ားနည္းတူ သင္ မွတ္ေက်ာက္ေတြ တင္ခဲ့တာပဲေနာ္။<br /><br />သံသရာရဲ႕ ထြက္ေပါက္ တရားဓမၼကိုလည္း သင္ ႐ွာေဖြခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။<br /><br />လက္က်န္ ရက္စြဲေတြက နည္းပါးလာေတာ့ ေလာကကို သင္ ေၾကာက္စျပဳလာၿပီေနာ္။<br /><br />အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားကိုလည္း သင္ နာၾကားခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္။<br /><br />ဥာဏ္ဦးခဲ့ရင္ သံသရာမွာ သင္ လမ္းပန္းသာမွာကိုလည္း သင္ သိခဲ့တယ္ေနာ္။<br /><br />ဥာဏ္လည္းဦးပါရဲ႕ အေသခရီးကို သင္ မေလွ်ာက္ရဲေသးတာကလည္း........?<br /><br />မၾကာေတာ့ရင္ မသာကံစမ္းမဲ ေပါက္မွ အေလာင္းလွမယ့္ အျဖစ္ကို သင္ ႀကိဳသိေနလို႔မ်ားလား .......... ?<br /><br />မသာေတြကမ်ားၿပီ သယ္ယူသူေတြရဲ႕ မႏိုင္၀န္ကို သင္ သိေနလို႔မ်ားလား.......?<br /><br />ေအာ္..... မိတ္ေဆြ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ဆိုတာထက္ မသာစရိတ္ ျပည့္မွီေအာင္ သင္ ႐ွာထားဖို႔လည္း လိုတယ္ေနာ့။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5188635474921956400?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-37242290154735973132010-01-18T20:21:00.004+08:002010-01-18T20:41:26.705+08:00ထားရာေနေစ<br />ေစလိုရာသြား<br />မင္းခစားရယ္<br />ငါေလမဟုတ္<br /><br />ထားရင္လည္းေန<br />သတ္လိုရင္လည္း<br />ေသေစအျပစ္<br />မက်ဴးသမို႔<br /><br />ထားရာေနခဲ့<br />ေစရာေရာက္သြား<br />မိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္<br />သင္ပိုင္အပ္သည္<br /><br />ငါ၏၀ိဥာဥ္<br />ငါ႔စိတ္လ်ဥ္အား<br />သင္သာပိုင္စိုး<br />စိုးမိုးအပ္သည္<br /><br />ေစလိုကေစ<br />သတ္လိုကသတ္<br />သင္ျပဳသမွ်<br />ငါေက်နပ္သည္<br /><br />စာနာေထာက္ထား<br />ငဲ့ပါျငားဟု<br />ငါေလမဆို<br />သင္ျပဳႏိုင္သည္ <br /><br />သို႔ေပေသာ္ျငား<br />ျပဳအပ္သမွ်<br />ကိစၥရပ္တြင္<br />အၿပံဳးပန္းမ်ား အသင္ ပန္ဆင္ႏိုင္ပါေစေလ.............<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3724229015473597313?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-934319664673313822010-01-14T09:35:00.006+08:002010-01-15T08:09:53.159+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီရက္ပိုင္းမွာ သတင္း တစ္ပုဒ္က အရမ္းေမႊးႀကိဳင္ေနပါလား ? MAI ေလေၾကာင္းလိုင္းက ၀န္ေဆာင္မႈေတြ အရမ္းေကာင္းေနတယ္ ဆိုပဲ။ မေန႔က ေဖာ္၀ပ္ေမးလ္ေရာက္လာေတာ့ ဖတ္လိုက္တာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအကိုေတာ္ ဒီစလံုးကေန ခြင့္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္တာေလ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">( ျမန္မာ အင္တာေန႐ွင္နယ္ အဲယားေ၀း )</span> ေလယာဥ္ပ်ံ ႀကီးနဲ႔ေပါ႔။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ဘယ္သူမဆို ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး နဲ႔ေနမွာေပါ႔။ ေလယာဥ္ႀကီးစီးၿပီး၊ ေလဆိပ္မွာေစာင့္ေနမယ့္ မိသားစု ၀င္ ေတြ ျမင္ေယာင္ရင္း၊ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး ငမ္းရင္းနဲ႔... ကဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အိမ္ျပန္ခရီးလည္း ?<br /><br />ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ခရီးစဥ္ကို စတင္ၿပီး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ လ၀က ျဖတ္မယ္။ ၿပီးရင္ ပစၥည္းေ႐ြးမယ္။ ဟိုမွန္တစ္ဘက္ျခမ္းက မိသားစုေတြက လက္တျပျပနဲ႔ ကိုယ္ေတြကလည္း အျပင္ ျမန္ျမန္ ေရာက္ခ်င္ေနၿပီေလ။ ျပႆနာက ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ ေနရာမွာ စတာပဲ။<br /><br />ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္း ? ငါ႔အိတ္ ဘယ္မွာလည္းနဲ႔ ႐ွာေနတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ပစၥည္းေ႐ြးတဲ့ေနရာမွာ လည္ေနတဲ့ ရထား ႀကီးက ေခါင္းမူးေနေရာေပါ႔။ အိတ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ပါမလာၾကဘူး။ အဲတာနဲ႔ MAI ေကာင္တာမွာ သြားေမးၾကေတာ့ ပစၥည္း ေတြ စကၤာပူမွာ ေလယာဥ္ သယ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနလို႔ ခ်န္ထားခဲ့ရတာတဲ့ ေနာက္တစ္ပတ္ ေသာၾကာ ေလ ယာဥ္နဲ႔ ပါလာလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွာ လာေ႐ြးၾကပါတဲ့ ခင္ဗ် း)<br /><br />အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေတာ္က မႏၱေလးထိ ျပန္ရမွာေလ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္လို လုပ္ေစာင့္ေနရမွာတုန္း ? ကိုယ္က ျမန္မာျပည္ကို ခြင့္နဲ႔ ျပန္လာတဲ့ ကာလဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ ကာလပါ။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ခ်င္လို႔ ထင္ပါ႔ ဆရာက မႏၱေလး ျပန္သြားတာ။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္ ျပန္လာေ႐ြးေတာ့ ဆရာသမားအိတ္က ေပ်ာက္သြားပါၿပီတဲ့ ခင္ဗ်ာ....<br /><br />အဲမွာ ႐ုပ္လံုးကေပၚေတာ့မယ္ MAI ႐ုပ္လံုးေပါ႔။ ဒီပစၥည္း ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာကို ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေလွ်ာ္ေၾကး ေပးပါ႔မယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">( အိတ္ တစ္လံုးကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ 200 တဲ့ ခင္ဗ် )</span> ။ ၿပီးေတာ့ MAI စာ႐ြက္မွာ ဤ ျဖစ္ၿပီး ကိစၥသည္ ေလေၾကာင္းလိုင္း တာ၀န္ မဟုတ္ေၾကာင္း လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးရမယ္တဲ့ ခင္ဗ်။ ဒါဟာ ဘာလည္း ေစာ္ကား တာ လား ? ပမာမခန္႔ လုပ္တာလား ? အထင္ေသးတာလား ? အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 လို႔ သတ္မွတ္ရေအာင္ အိတ္အတြင္းပါ ပစၥည္းကို သူတို႔ေတြ သိၾကလို႔လား ? ျပန္လည္ အစားထိုး မရႏိုင္တဲ့ အရာမ်ဳိးဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ဘယ္လို တာ၀န္ယူေပးမွာလည္း ?<br /><br />ဒီကိစၥဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးတဲ့ ခရီးသည္ကို ေစာ္ကားတာပဲ။ အိတ္တစ္လံုးကို U$ 200 တန္ဖိုး ျဖတ္တာကလည္း LEVI'S<br />တစ္ထည္ေတာင္မွ U$ 200 ေက်ာ္တယ္ ဆိုတာ သိထားေစခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ တစ္ေယာက္ သယ္ယူသြားတဲ့ အိတ္တန္ဖိုးကို အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကမွာပါ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ အေသးစိတ္ေတြ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒါနဲ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းေတာ့ ဆရာက ဘယ္ထိုးပါ႔မလည္း။ လူကိုမ်ား ေတာ္ေတာ္အတယ္ ထင္ေနၾကလား မသိဘူး ေလေၾကာင္းလိုင္း ၀န္ထမ္းေတြက။ ဆရာသမားက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မႈ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လံုၿခံဳ စိတ္ခ်မႈ မ႐ွိတဲ့ ေလေၾကာင္း ၀န္ေဆာင္မႈ၊ တာ၀န္ကိစၥ အ၀၀ေတြကို ဒီ U$ 200 နဲ႔ ပါးစပ္ပိတ္မယ္။ ေလွ်ာ္ေၾကးေပးမယ္ေပါ႔တဲ့။ ( ၾကည့္စမ္းပါဦး ခရီးသည္ေတြကို ေစာ္ကားခ်က္ )<br /><br />ဆရာသမားကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးတဲ့ ေငြလည္း မယူဘူး။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပစၥည္းကိုလည္း ေရစက္ခ်လိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥ ကိုလည္း အမ်ားသိေအာင္လည္း ဖြင့္ခ်ရမယ္ လို႔ေျပာၿပီး စကၤာပူ ျပန္လာတာေပါ႔။ ဟိုကလည္း အဲလို႔ လုပ္မယ္ေျပာေတာ့ နည္းနည္း ေတာ့ ၿဖံဳသြားမယ္ ထင္ပါ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ ဘာညာ လိုက္ေတာင္းပန္ေပမယ့္ ဆရာသမားက ရင္နာေနၿပီ လွည့္ကို မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ကိစၥေတြက ၿပီးခဲ့ၿပီေလ။<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">( အထက္ပါ အေၾကာင္း အရာႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သူသည္ ယခု လက္႐ွိ စကၤာပူတြင္ ေနထိုင္ေနပါသည္ )</span><br /><br />က်န္ပါေသးတယ္ဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းခြင္တူ ညီအကို ျပန္စဥ္တုန္းကလည္း ရန္ကုန္တြင္ ပစၥည္းပါမလာ ေနာက္ေန႔ေတြမွ ေလဆိပ္တြင္ သြားေရာက္ေ႐ြးယူရပါသည္။ ခြင့္ျပည့္လို႔ စကၤာပူ ျပန္လာသည့္ ခရီးစဥ္တြင္လည္း ပစၥည္းက ရန္ကုန္တြင္ က်န္ရစ္၊ ေနာက္ေန႔တြင္မွ အိမ္လိပ္စာ အတိုင္း လာေရာက္ပို႔ေပးသည္။ အဲ ကြာတယ္ေနာ္ ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးယူ။ စကၤာပူ မွာက်ေတာ့ အိမ္လိုက္ပို႔တယ္။ စာဖတ္သူေတြ နည္းနည္းေတြး ၾကည့္ၾကေနာ္ ဘာေတြကြာတာလည္းလို႔ ?<br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြ ခြင့္နဲ႔ ျပန္တာပါပဲ။ စကၤာပူ ျပန္မယ့္ရက္စြဲကို ကြန္ဖမ္း လွမ္းလုပ္တာ ဖုန္းနဲ႔ ရန္ကုန္က MAI ေလေၾကာင္း႐ံုးကိုေပါ႔။ ဆက္ဆံေရး ေတာ္ေတာ္ ေျပျပစ္တာပဲတဲ့။ နာမည္ေျပာ ဖုန္းနံပါတ္ေျပာ ဂြပ္ တန္းခ်လိုက္ တာပဲတဲ့ စကားေျပာခြက္ကို။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ယဥ္ေက်းတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးပဲဗ် ေနာ္.... ဘယ္လို လုပ္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ေလေၾကာင္းလိုင္းမွာ အလုပ္ရေနပါလိမ့္။ လမ္းေဘး ေစ်းသည္ေလာက္ေတာင္ ဆက္ဆံေရး မေကာင္းပါလား။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ သူေတြက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သိကြ်မ္းတဲ့ သူေတြႀကီးပါပဲ အေသးစိတ္ ရက္စြဲ ေလေၾကာင္း အမွတ္စဥ္ သိခ်င္ရင္ လည္း ႐ွိပါတယ္လို႔။</span><br /><br />ကဲအခု ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္ကို နည္းနည္းေတာ့ ေရးမယ္ဗ်ာ....<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္ တစ္ဦးမွာ သယ္ယူလို႔ ရႏိုင္တဲ့ အေလးခ်ိန္၊ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ခြင့္ျပဳတဲ့ အေလးခ်ိန္ အတိုင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သယ္ယူခြင့္ ႐ွိတာေနာ္။ ဒါဆို ပစၥည္းအေလးခ်ိန္ မႏိုင္လို႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လည္း ? ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သေျပႏုနဲ႔ ရဲရင့္ကပဲ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အခက္အခဲ ျဖစ္ေစတာ ေနပါလိမ့္မယ္.။<br /><br />ၿပီးေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္အေနနဲ႔က ကိုယ္တိုင္ ေလဆိပ္ ဂိုေဒါင္မွာ သြားေရာက္ ထုတ္ယူရၿပီး၊ စကၤာပူ ႏိုင္ငံမွာ ၾကေတာ့ ဘာလို႔ အိမ္တိုင္ယာေယာက္ လာပို႔ေပးရတာလည္း ?<br /><br />အဲဒီလို ပစၥည္းေတြ က်န္ရစ္ခဲ့မယ္ ေပ်ာက္႐ွခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းကို အားေပးသူ ခရီးသည္ေတြ အေနနဲ႔ ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.... ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး.......<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-93431966467331382?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-70898426905986550652010-01-03T20:45:00.006+08:002010-01-03T21:10:37.245+08:00တစ္ေထာင့္ကိုးရာ ေလးဆယ့္႐ွစ္<br />ေလးရက္ ဇန္န၀ါရီ လြတ္လပ္သည္။<br /><br />ထိုခ်ိန္ကစ တို႔ဘ၀<br />ယခုထိတိုင္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> လြတ္....လပ္ </span>ပါ႔။<br /><br />ေ႐ွ႕ဆက္သြားမယ္ တို႔ဘ၀မယ္<br />ဒီတိုင္းဆိုရင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">လြတ္</span> ဦးမယ္။<br /><br />ယူေပးသူက<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> လြတ္ </span>ေစဖို႔<br />လုပ္ေပးသူက <span style="color: rgb(255, 0, 0);">လပ္</span> ေနလို႔။<br /><br />အားလံုးပဲကြယ္ မွတ္ထားၾက<br />ဇန္န၀ါရီ ေလးရက္က<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">လြတ္ လပ္ </span>ေရးေန႔ဗ်။<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7089842690598655065?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-84261735902521901912010-01-01T17:35:00.002+08:002010-01-01T17:54:54.500+08:002009 ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီ<br />အေဟာင္းေတြ ေဆြးမယ္ထင္သလား ?<br />အတိတ္ေတြ ေပ်ာက္မယ္ထင္သလား ?<br />မွားတဲ့လူလည္း မွားခဲ့ၾက...<br />မွန္တဲ့လူလည္း မွန္ခဲ့ၾက...<br />ဇရာအိုက တစ္ႏွစ္လွမ္းခဲ့ၿပီ... ။<br /><br />ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ထမင္း၀ိုင္း<br />ငိုေႂကြးေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း<br />သူ႔ေနရာနဲ႔သူ <br />2009 ကိုထားခဲ့ၿပီ...။<br /><br />သူငယ္ခ်င္း<br />မင္းေရာ ဘယ္လိုေနလည္း... ?<br />အမွားေတြ မ်ားလား ?<br />အမွန္ေတြ မ်ားလား ?<br />ေအာင္ျမင္ခဲ့လား ?<br />႐ွဳံးနိမ့္ခဲ့လား ?<br /><br />ေသခ်ာတာ တစ္ခုက<br />2009 ကို ႏႈတ္ဆက္တာ<br />နင္အားမာန္ေတြ ပါေနလိမ့္မယ္..။<br /><br />ႏွစ္သစ္မွာ ငါဘယ္လိုေနမယ္<br />ဘာေတြျဖင့္ လုပ္လိုက္မယ္<br />2008 ေနာက္ဆံုးအေတြးလိုေပါ႔<br />2009 မွာ လံုးခ်ာလည္လိုက္ၿပီး<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေရ..<br />2010 မွာ .....<br />ဇရာအို တုတ္ေကာက္<br />ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ......<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8426173590252190191?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-85228085857978068612009-12-16T23:26:00.006+08:002009-12-17T22:19:28.428+08:00႐ြက္သစ္လဲ မေ၀<br />႐ြက္ေဟာင္းလဲ မေႂကြႏိုင္တဲ့<br />ႏွင္းခ်ဳိရည္ သူေလေသာက္ၿပီး<br />ပြင့္ေနတာ ဟိုးအျမင့္မွာေလ<br />မိုးလံုးမိႈင္းေပါ႔<br /><br />ႏွင္းရည္စက္လက္<br />ညအေမွာင္မွာ လေရာင္ကိုပစ္လို႔<br />ျမဴမႈန္ပုခက္ သူေလေမွးစက္ၿပီး<br />ေဟာ.. ေနျခည္သမ္းလာေတာ့<br />ၾကည့္လိုက္ပါဦး ပြင့္ေနလိုက္တာ<br />သဇင္ပန္းေပါ႔<br />...........................................<span style="color: rgb(255, 0, 0);">မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ေဆာင္းပံုရိပ္</span><br /><br />၀တ္႐ံုထူေတာင္ မေႏြးႏိုင္ဘူး<br />ထင္း႐ႈးပင္က ေရာင္စံုမီးေတြ<br />ျမဴပါးပါးေအာက္မွာ လင္းလို႔<br />ေအးစက္ေနေပမယ့္<br />နင့္အၿပံဳးဟာ ေႏြးေနတယ္<br /><br />ရာသီတူေပမယ့္ ဘာသာမတူတဲ့<br />ဒီခရစ္စမတ္ကို<br />နင္နဲ႔ တြဲၿပီး<br />ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုေပမယ့္<br />မ်ဥ္းၿပိဳင္ ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚက<br />ကကြက္ဆိုတာ ငါ သတိလစ္ခဲ့တယ္<br />..............................................<span style="color: rgb(255, 0, 0);">.ဟိုးတုန္းက အတိတ္ပံုရိပ္</span><br /><br />ကုန္းအဆင္းေလးနဲ႔ ေကာလိပ္ေျမ<br />အလြမ္းကေဖးမဟုတ္တဲ့<br />ခပ္ေဆြးေဆြး တီးဆိုင္႐ွိတယ္<br />အေဆာင္သူေတြ<br />ေစာင္ၿခံဳမေကြးႏိုင္တဲ့<br />ကိုလူပ်ဳိေတြ ဂစ္တာတီးကြက္မွာ<br />ေအးတာက ရာသီ<br />ၾကည္ႏူးစရာက အတြင္းသေဘာ<br />ေကာလိပ္သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက<br />ေဆာင္းညမွာ ေလးျဖဴ သီခ်င္းနဲ႔<br />စည္းစိမ္ ယစ္ခဲ့ ဖူးပါလိမ့္မယ္<br />............................................ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">တစ္ခ်ိန္က လား႐ွဳိး ေဆာင္းည</span><br /><br />ေဆာင္းမမွီတဲ့ ဒီဇင္ဘာ<br />မိုး႐ြာကာ ထစ္ခ်ဳန္းတလွည့္<br />အသူရိန္ ဖန္ဖန္ညီးတဲ့<br />စကၤာပူ ထင္း႐ႈးပင္ထက္မွာ<br />ေရာင္စံုမီး ထိန္ထိန္လင္းေပမယ့္<br />အၾကင္သူေရ ...<br />အရာရာဟာ အတုေတြပါလား<br />..................................... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">စကၤာပူ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8522808585797806861?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-47684681794839642162009-11-20T12:16:00.003+08:002009-11-20T13:10:12.761+08:00<div style="text-align: justify;">ေမာ္လၿမိဳင္ > မုဒံု ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > သံျဖဴဇရပ္ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ > က်ဳိကၡမီ ။ ေမာ္လၿမိဳင္ ဟိုနားဒီနား ယိုးဒယားထုတ္ ဒရင္း တစ္ရာအား ဆိုင္ကယ္ တစ္စီး ေလထဲမွာလႊင့္ေနတာ ။ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီေပါ႔ ။ ေမာင္းတဲ့သူက လူငယ္၊ လူေခ်ာ၊ လူသန္႔ သံျဖဴဇရပ္သား မြန္လူ ေခ်ာေလး၊ သူ႔နာမည္က စည္သူ...<br /><br />ေမာ္လၿမိဳင္ အေပၚေစ်း၊ ေအာက္ေစ်း၊ အေ၀းေျပး ေနရာေပါင္းစံုမွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ စည္သူ၊ စည္သူနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ အၿမဲတမ္း တြဲၿပီးေတြ႔ေန ရ တယ္။ စည္သူက ဆိုင္ကယ္စီး ၀ါသနာလဲပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင္းပုပုအ႐ုပ္ ေလးကို စီးၿပီး ၀ေရာ ၀ေရာ ေအာ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ အမွတ္နဲ႔ စီးလာတဲ့ေကာင္။ အ႐ြယ္လဲ ရလာေရာ ဆိုင္ကယ္ ပိုး ကထ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာလဲ ဆိုင္ကယ္ တကၠစီက ေခတ္စားလာေတာ့ ဆရာက အံက်တာ။ အိမ္ကို ပူဆာ အိမ္ က လဲ ေျခၿငိမ္ၿပီးေရာ ယိုးဒယား ဒရင္း တစ္စီး၀ယ္ေပးလိုက္တာေလ။<br /><br />စည္သူက အေပါင္းအသင္းဆံ့တယ္။ ခင္လဲ ခင္တတ္ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကယ္က အားေနရတယ္ မ႐ွိပါဘူး။ သူငယ္ ခ်င္းေတြ လိုက္ပို႔လိုက္။ ခရီးသည္ေတြပို႔လိုက္နဲ႔။ ပို႔စရာမ႐ွိရင္ေတာင္ ေတာင္ေပၚေမာင္းတက္ ေတာင္ေအာက္ကို ဂီယာဖရီး စက္သတ္ ဆီကုန္ သက္သာ ေအာင္လုပ္ ၿပီးစီးတာ။ ဆိုင္ကယ္ ၀ါသနာေလ ။<br /><br />စည္သူ႔ အမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းမွာ ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ထားတာေလ။ ရပ္ေ၀း ရပ္နီး အေျခာက္ အျခမ္း ကုန္သည္ မိတ္ေဆြ ေတြလဲေပါေတာ့ ဟိုနားဒီနား ကုန္သည္ေတြက သြားခ်င္ရင္ စည္သူပဲေပါ႔၊ စည္သူ႔ ဆိုင္ကယ္ေလ အလုပ္ျဖစ္တာ အဲ့သလို။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ေနေရာ သူ႔အမက စည္သူ႔ကို လွမ္းေခၚတယ္။ စည္သူက ဘာလဲေပါ႔ ေစ်းကိုလိုက္သြားေရာ ေစ်းက သိမ္းခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။<br /><br />စည္သူက ေစ်းလဲေရာက္ေရာ အမျဖစ္သူကဆီးၿပီး စည္သူေရ ဒီမွာ အမ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ က်ဳိကၡမီ ျပန္ရမွာ ေနလဲေစာင္းေနၿပီ၊ သူ႔မွာလဲ ငါးေျခာက္ေရာင္းရေငြေတြနဲ႔ အဲ့တာ ေမာင္ေလးနဲ႔မွ အမက စိတ္ခ်ရမွာေလ။ ေမာင္ေလးလိုက္ပို႔လိုက္ေနာ္ ဆိုၿပီး အားကိုးတႀကီး နဲ႔ဆိုေတာ့ စည္သူလဲ ေနေစာင္းေပမယ့္ မျငင္းသာဘူးေလ လိုက္ပို႔ရတာေပါ႔။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ အမမိတ္ေဆြ ကိုေခၚၿပီး ခရီးစထြက္ေတာ့တာေပါ႔။ ေနလံုးလဲ ေတာ္ေတာ္ေစာင္းခ်င္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ကို အ႐ွိန္ မျပင္းတျပင္း ေလးတင္ၿပီး မုဒံုဖက္ကို ဆိုင္ကယ္ေခါင္းတည္လိုက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေလးက မွန္မွန္ေလးနဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပါ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေျပးေနတာ စည္သူလဲ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ တိုးတိုးေလး ညဥ္းရင္းနဲ႔။ အဲ့ ေနာက္က ထိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က ေၾကာက္လို႔လား ? ဘာလို႔လဲ မသိဘူး စည္သူ႔ခါးကို အတင္းဖက္ထားတာ။<br /><br />ေျပာရဦးမယ္ စည္သူက ယားတတ္တယ္။ ဖက္ထားတာတို႔၊ ဟိုပြတ္ဒီပြတ္ဆို မေနတတ္ဘူး။ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">'' ေနာက္က အကို</span> <span style="color: rgb(255, 102, 102);">အရမ္းဖက္မထားနဲ႔ဗ် က်ေနာ္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရတာ မလြတ္လပ္ဘူး ''</span> ေနာက္က လူကလဲ <span style="color: rgb(0, 153, 0);">'' အင္း ''</span> ။ ဖက္တာ ေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ ခါးဖက္ရာကေန လက္အစံုက ေပါင္ေပၚကို ေရာက္လာျပန္တယ္။ စည္သူ က ဘာလဲေပါ႔ ေတြးတာေလ။ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">'' အကို ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ပါ ဒီလိုဆို က်ေနာ္ မေမာင္းတတ္ဘူး ''</span> <span style="color: rgb(0, 153, 0);">'' အင္းပါ ေမာင္ေလး </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ရယ္ ''</span> ဟိုက္..... စည္သူ ေလၿပီ ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ စည္သူ ဆိုင္ကယ္ကို မနဲ သတိထားၿပီး ေမာင္းေနရတယ္။ ခရီးဆံုး ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစေပါ႔ ဆုေတာင္းေန ရတာေလ။ ဆိုင္ကယ္ကလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သံျဖဴဇရပ္ စစ္သခၤ်ဳိင္း အေက်ာ္ ရာဘာေတာစပ္ အနားေရာက္ လာ တယ္။ အဲ့မွာ ေနာက္က ကိုယ္ေတာ္က <span style="color: rgb(51, 204, 0);">'' ေမာင္ေလး ဆိုင္ကယ္ ခဏရပ္ေပးပါလားကြယ္ က်န္းမာေရးေလး ခဏ '' </span> စည္သူလဲ ရပ္ေပးလိုက္တယ္ ကိုယ္ေတာ္က ရာဘာေတာ ညာဖက္ေဘးစပ္ကို ဆင္းသြားတယ္။ စည္သူလဲ ခရီးက က်န္ေနေသးေတာ့ ငါလဲ က်န္းမာေရးေလး ႐ွင္းဦးမွ ဆိုၿပီး ရာဘာေတာ ဘယ္ဖက္ အစပ္ကို ဆင္းသြား ေလရဲ႕...... စည္သူ အေပါ႔ ကိစၥ႐ွင္းတာ တစ္၀က္နဲ႔တစ္ပ်က္ အခ်ိန္ ေနာက္ကေန<span style="color: rgb(51, 204, 0);"> '' ေမာင္ေလး '' </span>လို႔ ေခၚသံၾကား လို႔ လွည့္အၾကည့္မွာ..... စည္သူ႔ ေအာ္သံ ရာဘာေတာစပ္က အိပ္တန္းတက္သြားတဲ့ ငွက္ေတြေတာင္ ထပ်ံ ကုန္ တယ္<span style="color: rgb(255, 102, 102);"> '' ေအာင္မေလးဗ်..........''</span><br /><br />အဲ့ဒီေန႔က စၿပီး စည္သူ ေမာ္လၿမိဳင္ကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္ၾကားရတာ ေတာ့ စကၤာပူ ဆိပ္ကမ္းမွာ ကြန္တိန္နာကား လာေမာင္းေနတယ္ ဆိုလား ? ဘာလားပဲ ?<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4768468179483964216?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-32339217434450477902009-11-17T14:39:00.002+08:002009-11-17T14:48:37.322+08:00အေရာင္မဲ့ၾကယ္<br />ေႂကြေနေလရဲ႕<br />လင္းလက္ေသာၾကယ္<br />ေတာက္ေနေလရဲ႕<br />အျခားမဲ့၌....<br /><br />ေကာင္းကင္ယံထက္<br />ေမွးမွိန္လာတယ္<br />ေျမျပင္မွာလဲ<br />ေျခာက္ေသြ႔ေနလို႔<br />ငါတို႔ဆီ၌....<br /><br />ၾကယ္စင္စုေတြ<br />ဟိုနားတစ္ပြင့္<br />ဒီနားတစ္ပြင့္<br />ေျပလည္ရာပဲ<br />ပြင့္ေနၾကတယ္....<br /><br />အမိေကာင္းကင္<br />လင္းလက္ေစဖို႔<br />ၾကယ္မမည္တဲ့<br />ဥကၠာေလးေတြ<br />ေႂကြေနေလရဲ႕....<br /><br />အေ၀းေရာက္႐ွိ<br />ၾကယ္စင္စုေတြ<br />ဒီေန႔ေလလား<br />မနက္ျဖန္လား<br />ဒါမွမဟုတ္...... ဘယ္ေသာခါမွလား ?<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3233921743445047790?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-19000244311440453792009-11-16T08:06:00.006+08:002009-11-16T09:25:14.375+08:00<div style="text-align: justify;">'' လပ္ကီး '' ဒီေကာင္ေလး ဒီၿခံကို ေရာက္ခါစ လသား သာသာေလးပဲ ႐ွိဦးမယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီၿခံပိုင္႐ွင္ ထိုင္၀မ္ ေဘာ့စ္က ေခၚလာတာ။ ေနရာကေတာ့ ဆယ္မိုင္ကုန္းထိပ္နဲ႔ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းအေ၀းေျပး ၾကားက ၿခံက်ယ္ႀကီး တစ္ၿခံေပါ႔။ အဲမွာ ေဘာ့စ္က ေရလုပ္ငန္း လုပ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔က အလုပ္သမားေတြေပါ႔။<br /><br />ေရာက္ခါစေတာ့ ဒီေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရတာ ညိဳေခ်ာဗ် ခ်စ္စရာေလး။ သူ႔ကို အခ်ိန္မွန္ ႏြားႏူိ႔ တိုက္ေကြ်းၿပီး ကို္ယ့္ေ႐ွ႔တင္ ဒီေကာင္ ထြားလာလိုက္တာ။ ေျခတံလက္တံ ႐ွည္႐ွည္နဲ႔။ ဒီေကာင္က အသံလဲ ေကာင္းတယ္ အသံလဲ ေအာင္တယ္။ အိုး... လမ္းေလွ်ာက္တတ္ ကာစ၊ ေျပးတတ္ကာစမ်ားကို ထိန္းလို႔ကို မႏိုင္ဘူး။ အရမ္းအေဆာ့ သန္တဲ့ေကာင္ေပါ႔။<br /><br />မိုးေတြမ်ား႐ြာလာၿပီဆို က်ေနာ္တို႔ဆီ ေျပးလာၿပီ။ မိုး႐ြာထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမား အုပ္စုေတြနဲ႔ ဒီေကာင္ ေဘာလံုး ကစားရတာ ေပ်ာ္ ေနၿပီေလ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္မအားခ်ိန္မ်ားဆို သူက မကစားရလို႔ ဂ်ီတိုက္တတ္တယ္ မ်က္ႏွာႀကီးကို သုန္လို႔ေပါ႔။ အစားကလဲ ဂ်ီးမ်ားပါ႔ ေတာ္႐ံုဆိုမစားဘူးရယ္။ သူစားဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္ ဂ႐ုတစိုက္ ေကြ်းရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔.............<br /><br />တစ္ႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လဲ ေနေရာ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ထြားလာတာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဒီလပိုင္းအတြင္းမွာ ဒီေကာင္ ဘာ ျဖစ္ လာလဲမသိဘူး။ မူမမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေဒါသလဲ ထြက္လြယ္တယ္။ မ်က္ႏွာက လံုး၀ မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို ေပေစာင္ ေပေစာင္ လုပ္တတ္လာတယ္။ တစ္ေန႔ ၿခံကို လာတဲ့ ေရလုပ္ငန္း ကုန္သြင္းသူ တစ္ဦးကို ဒီေကာင္ဗ်ာ ခုန္အုပ္ၿပီး ခဲတာ မ်က္ႏွာကို။ က်ေနာ္တို႔ ဆြဲတာ မရဘူး။ သူ႔ကိုေခၚလာတဲ့ ေဘာ့စ္လာဆြဲေတာ့မွပဲ ရေတာ့တယ္။ ဟိုလူလဲ ေတာ္ေတာ္ အီသြား႐ွာတယ္ အေရးေပၚ ေဆးခန္းပို႔ၿပီး မနဲေတာင္းပန္ယူရတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္၊ ႏွစ္ေယာက္လဲ မဟုတ္ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္ကို အၿမဲ၀င္ထြက္သြားလာ ေနတဲ့ ေဘာ့စ္ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုင္လိုက္တာ ဒဏ္ရာ ေတာ္ေတာ္ ျပင္းသြားတယ္။ ဒီေကာင္ ေလာကႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ ကန္႔လန္႔ တိုက္ လာတယ္။ ေကြ်းတာလဲ စားခ်င္မွပဲစားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင့္ကို ဒီတိုင္းလြတ္ထားလို႔ မရေတာ့ဘူး ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ဆိုးလာတာ။ ေနာက္သံႀကိဳးနဲ႔ဒီေကာင့္ကို ခ်ည္ထားရတာ။ အဲ့ေတာ့မွ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ဒီေကာင္၊ ေတာ္ေတာ္လဲ မာယာမ်ားတဲ့ေကာင္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ေကြ်းတာလဲ မစားေတာ့ တမႈိင္မိႈင္ တေတြေတြနဲ႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ မျဖစ္ေျခဘူး ဒီေကာင့္ကို ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပမယ္ဆိုၿပီး ေဘာ့စ္က ကမၻာေအး ဘုရား လမ္းေပၚက ဆရာ၀န္ဆီလိုက္ျပေတာ့မွ ဒီေကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာ အေၾကာင္းရင္းကို သိရေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္က ေသခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး ေမးေတာ့တာေပါ႔။<br /><br />ဆရာ၀န္ကေမးတာ ဒီေကာင္ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္သား႐ွိၿပီလဲ ?<br />ႏွစ္ႏွစ္သား ႐ွိၿပီ ဆရာ။<br /><br />ဒီေကာင္ႀကီးမွာ ရည္းစား သနာ႐ွိလား ?<br />မ႐ွိေသးဘူး ဆရာ။<br /><br />ဟာ...... ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဒီေကာင္ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီေကာင္ႀကီးကို မိန္းမေပးစားလိုက္ေတာ့ အိုေကၿပီ....<br /><br />မွန္လိုက္ေလဗ်ာ ဒီေကာင္ႀကီးအတြက္ အေဖာ္ကို ေဘာ့စ္က သူနဲ႔ မ်ဳိးတူ ဒိုဗာမင္ ၿမွီးတိုမေလး ႏွစ္ေကာင္ေတာင္ဗ်ာ ေခၚလာေပးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီေကာင္ႀကီး အရင္လို ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ျပန္ျဖစ္လာတယ္ဗ်ဳိး...... ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ အလုပ္ေျပာင္းေရာ ဒီေကာင္ႀကီး ဘယ္လို စခန္းသြားၿပီး က်န္ခဲ့သည္ မသိ။<br /><br />မည္သူ႔ကိုမွ် မရည္႐ြယ္ပါ။ သီးခ်ိန္တန္သီး ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္သည့္ နိယာမကို ဆင္ျခင္မိသည့္ သေဘာပါ း)<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1900024431144045379?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-41386572083843008852009-11-02T09:56:00.009+08:002009-11-02T15:06:33.418+08:00<div style="text-align: justify;">ပန္းျခင္းတူေသာ္ျငား<br />ဂုဏ္ျခင္း ေနရာျခင္းကြာသည္မို႔<br /><br />အေလ့က် ပန္း<br />ေခြ်သူမ်ား၍ ႏြမ္းလြယ္သည္။<br /><br />ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္း<br />နမ္းခြင့္ရျပန္ ခူးခြင့္မရ။<br /><br />ေတာ္၀င္သည့္ ပန္း<br />လွမ္းခြင့္မသာ နန္းထက္စံပါ႔။<br /><br />အေလ့က် ပန္းမ်ားသည္ လမ္းေဘး၀ဲယာ ပြင့္တတ္ေလသည္မို႔ ခရီးသြားမ်ား တို႔ကာဆိက္ကာ သြားတတ္ေလေသာ္ ပန္းေလးခမ်ာ ခဏႏွင့္သာ ႏြမ္းတတ္သည္။<br /><br />ဥယ်ာဥ္တြင္းမွ ပန္းမ်ားသည္ ဥယ်ာဥ္မႉး၏ ဂ႐ုစိုက္မႈေအာက္၀ယ္ ႐ွိေလေသာေၾကာင့္ ပန္းမ်ားအား အထိုသူသည္ နမ္းခြင့္ရပင္ေသာ္ျငား ခူးခြင့္ရယ္လို႔ မရ႐ွိႏိုင္ေပ။<br /><br />ေတာ္၀င္သည့္ ပန္းမ်ားသည္ အထူးဂ႐ုျပဳျခင္း ခံရေလသည္မို႔ အထိုသူသည္ လိုခ်င္ျပန္ေလလွ်င္ တန္ဖိုးမ်ားစြာ ထားတတ္၍ ျမတ္ႏိုးျခင္း မ်ားစြာ ျဖစ္တတ္သည္။<br /><br />ခ်စ္ရပါေသာ ညီမငယ္ေလးမ်ားသည္ ပန္းဘ၀ႏွင့္ တူေလသည္မို႔ မည္သည့္ေနရာ၌ ပြင့္ခ်င္ေလသနည္း အေတြးမ်ားစြာ ႐ွိၾကကုန္....<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: center;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: center;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: center;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4138657208384300885?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-9768448393307633792009-10-22T15:55:00.005+08:002009-10-22T16:18:12.806+08:00ေတာေတာင္လွ်ဳိေျမာင္<br />ရစ္ပတ္ေခြဆင္း<br />တံခြန္ေရစီးသို႔<br />ေဒါမာန္ဟုန္ အခါတစ္လွည့္နဲ႔<br />မာယာ႐ွင္ မိန္းမငယ္တစ္ဦးလို<br />သိမ္ေမြ႔ဟန္ ျမဴကာေခ်ာ့ကာျဖင့္<br />ခံယူခ်က္ ျပင္းျပသူ<br />နယ္ေျမၾကမ္းလမ္း၌<br />ျမဴၾကား၀ယ္ ၿပံဳးၿပံဳး<br />ယမ္းခိုးေ၀ လမ္းခရီးမွာ<br />ဟန္လဲမပ်က္<br />မာန္နဲ႔ဆက္လို႔<br />မုတၱမဆံု ျမစ္သံုးသြယ္၀ယ္<br />သံလြင္ပ်ဳိ အဆံုးသတ္တယ္<br />ဘာက်န္ခဲ့ေလး.....<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-976844839330763379?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-76992340208971721032009-10-02T14:04:00.003+08:002009-10-02T14:19:24.100+08:00ပန္းကဗ်ာ ရင္မွာပြင့္ၿပီမို႔<br />မိုးထက္ယံ ေလဟုန္အေႏွာ့မွာ<br />ငွက္ေမာင္ႏွံ ေတးသီက်ဴးပါလို႔<br />မုန္တိုင္းငယ္ ထန္ပါေလ့ေစေတာ့<br />မိုးႀကိဳးသြယ္ ႀကံဳလာခဲ့ေစဦး<br />တြဲလက္ကယ္ မျဖဳတ္တမ္းရယ္နဲ႔<br />ယေန႔မွသည္ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေလေအာင္<br />ေရျပင္ ေ၀ဟင္ ေျမျပင္ထက္အႏွံ႔မွာ<br />ငွက္ေမာင္ႏွံ သစၥာစကားသံမ်ား<br />ပ်ံ႕လႊင့္ကာ ထင္က်န္ရစ္ေစသား......<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7699234020897172103?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-59656645008144577352009-09-17T14:37:00.004+08:002009-09-17T19:08:34.860+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ စတင္ေျပာင္းေ႐ႊ႕လာေသာ ရက္ပိုင္းမွာပင္ သူမအား စတင္ သတိထားမိသည္။သူမ၏ တည္ၿငိမ္ ေသာ ဟန္ပန္ႏွင့္ လိုက္ဖက္လွစြာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရံုး၀တ္စံုႏွင့္ ႐ံုးသြား႐ံုးျပန္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ၾကည့္တတ္သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ဂ႐ုပင္စိုက္မိမည္ မဟုတ္ေပ။သူမ၏ အိမ္ေ႐ွ႕တြင္ တခါတရံေသာ ညဖက္မ်ားတြင္ ေကာင္ေလးမ်ား၏ ဂစ္တာသံ သဲ့သဲ့ကို ၾကားရတတ္ေပသည္။ဒီလိုႏွင့္ပင္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ သူမ ေနရာ၀င္ယူခဲ့သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိမထားတတ္ခဲ့ေပ။<br /><br />ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ သေဘာျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့ေလသည္။လံုး လည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနေသာ စကၤာပူ၏ လူေနမႈ ရက္စြဲမ်ားအား လမွႏွစ္၊ ႏွစ္ေသးမွႏွစ္ႀကီးသို႔ အလီလီေျပာင္းလဲ ေနထိုင္ခဲ့ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမအား ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။<br /><br />ယခု တစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ ခြင့္ျပန္ခ်ိန္တြင္ သူမသည္လည္း စကၤာပူ ႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္႐ွိေနေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိခြင့္ႀကံဳခဲ့ေလသည္။ဤသတင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ငုပ္လွ်ဳိးကြယ္၀ွက္ေနေသာ သူမေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမန္ခဲ့သည္။သူမ၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို သူမ၏ ေနအိမ္မွ လူႀကံဳပစၥည္း သယ္ယူျခင္းျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ အရယူခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br />သူမႏွင့္ စတင္၍ စကားေျပာမိခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ပြင့္လင္းမႈ၊႐ိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ မိန္းခေလးမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။သူမသည္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတတ္၍ မဟုတ္မခံ စိတ္ထား႐ွိေလသည္။သူမသည္ အရာရာအားလံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္၍ တုန္႔ျပန္တန္ဖိုးကိုပင္ အလို႐ွိသူ ျဖစ္ေလသည္။သူမအား အလိုမက်မႈ တစ္ခုခု ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေဆာင္မိေသာ္ တူညီေသာ ခံစားမႈကို သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္အား ျပန္ေပးတတ္သည္။သူမသည္ တခါတရံ လူႀကီးဆန္စြာ ျပဳမူေနထိုင္တတ္၍ တခါတရံတြင္ ႐ိုးသားေသာ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအရာ ႐ွိတတ္ေလ သည္။<br /><br />သူမအား ကြ်န္ေတာ္မွ ခ်စ္ေရးဆိုခဲ့ခ်ိန္တြင္ သူမသည္ အေလးအနက္ပင္ နားေထာင္ေပးခဲ့သည္။ သူမသည္ အေျဖတစ္ခုအတြက္ ရက္ ခ်ိန္း ကိုပင္ သူမ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ရက္ခ်ိန္းအတြင္း နားပူနားဆာ လုပ္တာကိုပင္ သူမ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေပ။ သူမသည္ ဟာသ စာေပမ်ားကို ႏွစ္ၿခိဳက္တတ္သလို၊ ေမတၱာေဖာ္ၫႊန္းေသာ စာမ်ားလဲ ဖတ္တတ္သည္။ သူမသည္ လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွ အဆင္မ ေျပမႈကို ေျပာျပတတ္သလို၊ နားေထာင္ေပးတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အား ႐ံုးမွ သၾကားလံုးမ်ား ေကြ်းမည္ဟု ေျပာတတ္ေသးသည္။<br /><br />စကၤာပူ လူေနမႈပံုစံတြင္းမွ မြန္းက်ပ္မႈမ်ားကို သူမ ခံစားေနခ်ိန္တြင္ သူမအား သနားသည္ဟု ေျပာလွ်င္ သူမ မႏွစ္ၿမိဳ႕တတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ သည္ဟု သံုးႏႈန္းလွ်င္ သူမ လက္ခံတတ္ေပသည္။ သူမသည္ ညေနစာကို ေနာက္က်စြာ မစားတတ္သလို၊ ေရခဲမႈန္႔ဘူးကို ကုန္ေအာင္ လည္း စားတတ္သည္။ ေခ်ာင္းဆိုးမည္ဟု သတိေပးေသာ္လည္း ေဆးေသာက္လိုက္လွ်င္ အဆင္ေျပသည္ဟု ဂ်စ္ကန္ကန္ တတ္ေပ သည္။<br /><br />သူမအား လာေတြ႔မည္ဟုဆိုလွ်င္ ခရီးေ၀းသည္ မလာႏွင့္ဟု ေျပာတတ္ၿပီး၊ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မလဲ ဟူ၍လည္း ေမးတတ္ေလသည္။ အျခားဆိုင္တစ္ဆိုင္မွ ႏွင္းပုလဲအေအးအား ၀ယ္ၿပီး ေနာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ သူမ အေအးထိုင္ေသာက္တတ္ေလသည္။ ထိုသူမသည္ပင္ မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း၏ TAG post အတြင္းမွ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ရင္ထဲက ထာ၀ရ ပန္းတစ္ပြင့္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5965664500814457735?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-61173643093087300752009-08-23T23:25:00.004+08:002009-08-23T23:36:51.637+08:00မွ........<br />မတူညီေသာ<br />လာျခင္းမ်ား...<br /><br />ရက္မတူ<br />ႏွစ္မတူေသာ<br />လီယိုဖြား သံုးေယာက္............<br /><br />2009 တြင္<br />လူျခင္းဆံု၍<br />ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းၾက.........<br /><br />ၾသဂုတ္လ<br />22 ရက္တြင္<br />ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ျပည့္၀ၾက၏......<br /><br />ေမြးလတူ တိုက္ဆိုင္ေသာ ေမာင္ႏွမ သီဟ၊ ေနာင့္၊ ေႏြး...... ကဗ်ာ မပီ စာမမွီေပမဲ့ ဒီကဗ်ာနဲ႔ လက္ေဆာင္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6117364309308730075?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-71351947459606264282009-08-22T07:06:00.003+08:002009-08-22T07:39:17.629+08:00<div style="text-align: justify;">ေငြေသာ္တာ လစႏၵာနံေဘး<br />ထြန္းလင္းသာ ၾကယ္စင္ေသာၾကာ<br />မန္းေ႐ႊဘံု ဟိုးျမင့္ထက္မွာ<br />တင့္လွတယ္ေလး<br /><br />ဖြားႏွစ္တူ ထိုသူ ႏွစ္ဦးမွာ<br />မတိုင္ပင္ပါ ထြက္ခြာခ်ိန္ေရာက္<br />လမင္းသာ ေငြေရာင္ေပ်ာက္လို႔<br />ၾကယ္စင္မွာ ေႂကြက်တယ္ေလး<br /><br />မိုးသႀကၤန္ ဦးေဇာ္သြားေတာ့<br />ကာတြန္း ဆရာ ကံခြ်န္လိုက္တယ္<br />ရတနာပံု ဂု႐ုမ်ားက<br />ခ်စ္ၾကတယ္ေလး<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">1945 ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္ျခင္းတူ ဖြားျမင္ခဲ့၍၊ 2009 ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္ျခင္းတူ ကြယ္လြန္႐ွာေသာ၊ မႏၱေလးႏြယ္ဖြား ထို ဆရာ ႏွစ္ဦးအား ဤ ( ၆၄ ) ဟူေသာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ျဖင့္ ၀မ္းနဲစြာ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။ ဆရာ ႏွစ္ပါး ေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစ။</span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7135194745960626428?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-77584313119027293332009-08-18T07:46:00.006+08:002009-08-18T19:20:10.571+08:00ည ၾကယ္ေရာင္အလင္းနဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းကို စာစီ<br />စာမပီတာ ခဏခဏ<br /><br />ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ေတာင္<br />အေရာင္ေတြမွိန္လို႔<br /><br />လင္းၾကက္တြန္<br />အာ႐ုဏ္လင္းခါမွ<br /><br />စာလံုးႏွစ္လံုးနဲ႔<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားတာ<br /><br /> '' ခ်စ္တယ္ '' တဲ့<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7758431311902729333?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-16170877851206884892009-08-17T06:42:00.008+08:002009-08-17T16:41:20.290+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး အားလံုးေပါ႔.... ႐ုပ္ရည္ ႐ူပကာ လွပေသာသူ၊ ႐ြက္ၾကမ္းမွာ ေရက်ဳိေနသူ၊ အက်ည္းတန္ ပံုဆိုးေနသူ၊ သူသူ ငါငါ အားလံုး ( မွန္ ) ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါေနာ္.....။<br /><br />တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေတြဆို ခဏခဏၾကည့္ၾကမယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လဲ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ၾကည့္ျဖစ္ၾကမယ္။ မွန္ကို ႀကိဳက္ၾက တဲ့ အေပၚမွာ မူတည္ မယ္ထင္တယ္။ အိပ္ခန္းထဲက မွန္ကို ၾကည့္မယ္။ ေရခ်ဳိးခန္းထဲက မွန္ကို ၾကည့္ၾကမယ္။ စလင္းဘတ္ထဲက မွန္ကို ထုတ္ၾကည့္မယ္။ ပံုရိပ္ထင္တဲ့ မွန္ဆိုလဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းလဲ ၾကည့္ၾကမယ္။ ( MRT မွာဆိုရင္ တပိုတပါး မသြားခ်င္ပဲ မွန္ၾကည့္ခ်င္လို႔ TOILET ၀င္သူ ေတြလဲ ႐ွိမွာပဲ<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ မွန္ကို ၾကည့္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အတၱေတြ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ ကိုယ့္႐ုပ္ကို ကိုယ္ျပန္ၾကည့္တာ။ အတၱက လႊမ္းမိုးေနေတာ့ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုေတာ့ လွေနၾကတာပဲဗ်။ မ်က္ႏွာေလးကို ဘယ္လိုေလး ထားလိုက္ရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုလွတဲ့ အမူအရာေတြ၊ ဘယ္လိုေလး ၿပံဳးလိုက္ရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုႏွစ္လိုဖြယ္ ျဖစ္မလဲဆိုတဲ့ အၿပံဳးေတြ၊ အ ေပၚယံေလးေတြကို ေစာေၾကာေနၾကတာလား ?<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ မွန္၊ ႐ိုးမသြားဘူးေနာ္ ဟိုး လွတပတ အ႐ြယ္ကေနစၿပီး အိုမင္းရင့္ေရာ္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိေအာင္ ၾကည့္ ေနၾကတယ္။ တခါတေလ ပံုစံ တစ္မ်ဳိးေလးနဲ႔ မွန္ကို ၾကည့္ဖူးလား ? ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ့္႐ုပ္ ကို ထြင္းေဖာက္ၿပီး ဟိုး အတိတ္ကို ျမင္ေယာင္ ၾကည့္( ငါဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ ? )ပစၥဳပန္ကိုၾကည့္ ( ငါဘာ ေတြလုပ္ေနလဲ ? ) အနာဂါတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ ( ငါဘာဆက္လုပ္မွာလဲ ? ) အဲဒီလို မွန္ကို ၾကည့္ၿပီး ဒီလို ေမးခြန္းမ်ဳိး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခဲ့ဖူးသလား ? ေတြးမိဖူးသလား ?<br /><br />သမား႐ိုးက် အေနနဲ႔ၾကည့္ရင္ေတာင္ တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ေန႔ မတူညီႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာေပၚက ပံုရိပ္ကို သတိထားမိမွာပါ ( သတိထားမိ ၾကလား ? )<br />စိတ္တည္ၿငိမ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနရင္ မ်က္ႏွာမွာ ၾကည္လင္ေနမယ္။ စိတ္ပူေလာင္ ခံစားေနရရင္ မ်က္ႏွာမွာ ပူ ေလာင္ေနမယ္။ မိမိရဲ႕ မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြဟာ မိမိရဲ႕ လုပ္ရပ္ကေန အေျခခံလာတာပဲ။<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ မွန္ကို ရဲရဲ ၀ံ့၀ံ့နဲ႔ ၾကည့္ေနႏိုင္ေအာင္၊ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ပံုရိပ္ထင္ေအာင္၊ အ ေျခခံထားတဲ့ အတြင္း သ႑န္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လိုမယ္....... အားလံုးကိုလဲ မွန္ကို မွန္ေအာင္ၾကည့္ တတ္ ၾကပါေစ..။<br /><br />စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္လဲ မွန္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူ တစ္ေယာက္ပါ( အက်ည္းတန္ မွန္ႀကိဳက္ဆိုတဲ့စကားတယ္မွန္ တာပဲ ။ ဤကား စကားခ်ပ္ )<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1617087785120688489?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-14831788921891841022009-08-13T20:31:00.008+08:002009-08-13T22:05:09.755+08:00<div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႔ လုပ္ေနတာၾကာၿပီ ခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပက္သက္ၿပီး နဲနဲ ေတာ့ အျငင္းအခံု ျဖစ္လာ ႏိုင္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး ျငင္းလာရင္လဲ ႐ွင္းယံုပဲေပါ႔ ဆိုတဲ့ မရဲတရဲ အေတြးနဲ႔ပဲ ေရးၿပီ ဗ်ာ။ တိုက္ဆိုင္မႈ႐ွိတဲ့ သူမ်ား ဒီေနရာကေနပဲ (လြန္တာ႐ွိခဲ့ရင္လဲ ၀ႏၵာမိပါလို႔)<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ (လူသားေတြနဲ႔ ခ်ီၿပီး စကားလံုးထြားတာ မဟုတ္ပါဘူး) သီးခ်ိန္တန္သီး၊ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္ ဆိုတဲ့ စကားဟာ မွန္ကန္ တယ္လို႔ ထင္မိသလား ? ေသခ်ာတာက အ႐ြယ္ေလး ေရာက္လာရင္ ရင္ခုန္တတ္ လာၾကတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို စိတ္၀င္စား (စိတ္ကစား တတ္လာၾကတယ္) စိတ္၀င္စားတဲ့ သူ/သူမ ေတြ႔ခဲ့ ၾကရင္ သူေလး အေၾကာင္းကို ေလ့လာတတ္ ၾကတယ္။ သမိုင္းေပး တာ၀န္အရ ဆိုခဲ့ရင္ ေကာင္ေလးကပဲ စကား လံုးေ တြ လုပ္ရပ္ေတြ ဟန္ေရးျပၾကတာေပါ႔။ မိန္းခေလး ဘက္ ကေတာ့ စည္းေဘာင္ထဲက လႈပ္႐ွားၾကရတာ ဆိုေတာ့ ....<br /><br />ကဲပါဗ်ာ လိုရင္းကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ပိုးၾကတယ္၊ ပန္းၾကတယ္၊ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ဘ၀ တစ္ခုကို တည္ ေဆာက္ ဖို႔လဲ ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္။ သင္ဟာ သူမကို ခ်စ္မိၿပီဆိုကတည္းက လက္တြဲ ခ်င္ တယ္ ေနာ္။ (တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ့သူသာ ညႊန္း ၏) ဟုတ္ၿပီ သင့္ အေတြးထဲမွာေရာ အသိထဲမွာေရာ သင့္ဘ၀ကို သူမ၏ လက္ထဲ ၀ကြက္ အပ္ခ်င္တယ္၊ (ဟုတ္တယ္ေနာ္) သူ႔ဘ၀ကိုေရာ သင္ အပိုင္စိုး ခ်င္တယ္ ဒါသဘာ၀ပါ။<br /><br />ခုေခတ္ကာလ အေနအထားအရ စာေပးစာယူ အရမ္းျမန္ဆန္ ေနတဲ့ေခတ္မွာ သင္ဟာ သင့္ခ်စ္သူ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ စာတိုက္ပံုး ေသာ့ကို လို ခ်င္ခဲ့ ဖူးသလား ? အတင္းေတာင္းဆိုခဲ့ ဖူးသလား ? သင့္အေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးမယ္၊ စာတိုက္ပံုးကိုလဲ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္ ၀င္ဖြင့္ ႏိုင္ တယ္ ဆိုပါစို႔။ သင္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို လုပ္ခ်င္ တာလဲ ? အ႐ိုး႐ွင္းဆံုး ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ သင္ဟာ သင့္ခ်စ္သူ အေပၚ မယံုၾကည္လို႔လား ? သူဟာ သင္ေ႐ြးခ်ယ္ ခဲ့တဲ့ သင့္ခ်စ္သူပါ။<br /><br />အားလံုးလဲ သိၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရင္ကာလ တစ္ခုက စာေပး စာယူဆိုတာ စာအိတ္နဲ႔ နာမည္နဲ႔ လိပ္မူ ၿပီး ပို႔ၾက၊ ဆက္သြယ္ၾက ပါတယ္။ စာပို႔သမားလာရင္ လက္ခံမယ့္ ကာယကံ႐ွင္ ႐ွိမေနခဲ့ရင္ေတာင္မွ ႐ွိတဲ့လူက လက္ခံထားေပးၿပီး ကာယကံ႐ွင္ လက္ထဲ ကို မူမယြင္းပဲ အပ္ႏွံၾကရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာကို ရည္ညႊန္းလဲဆို လူ ပုဂၢိဳလ္ ျခင္း ေလးစားသမႈျပဳတာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆိုတာ မိဘ၊ေမာင္ႏွမ၊ခ်စ္သူ၊သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ လံုးလံုး မဆိုင္တဲ့ ပက္သက္စရာလဲ မလိုတဲ့ ကိစၥပါ)</span><br /><br />ဒါေတြက သက္ဆိုင္သူျခင္း စာတိုက္ပံုး ေသာ့ေတြ ဖလွယ္တာၾကတာတို႔ ကိစၥ႐ပ္ေတြမွာ စိတ္တူ သေဘာတူ ဖ လွယ္ၾကတာျခင္း ဆို ရင္ ေတာ့ ေျပာစရာ စကားမ႐ွိပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ပဲ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ကို ဖိၿပီး ပိုင္ ဆိုင္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ႔။<br /><br />ခ်စ္သူေတြ ကိစၥပဲ အဓိက ေျပာရရင္ ကိုယ္ဟာ အတင္းအဓၶမ ဆန္ေနရင္ ဘာနဲ႔ တူမလဲ ? သူ႔အေပၚကို ယံုၾကည္ မႈ မ႐ွိတာလား? ကိုယ္ က်င့္တရားကို ေစာ္ကားတာလား ? ႏုိင္ထက္စီးနင္း လုပ္ခ်င္တာလား ? (သင္ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူပါ)<br /><br /></div>သင့္အေနနဲ႔ သင္ျပန္ေတြးၾကည့္ပါ (ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းဟာ ေကာင္း၏ ဆိုး၏ေပါ႔) လူသား တိုင္း တစ္ဦးျခင္း ဆီမွာ လွ်ဳိ႕၀ွက္သင့္တဲ့ အမႈဆိုတာ ႐ွိတတ္ၾကတယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">(မေဟာ္သဓာ ျဖတ္ထံုးတစ္ခု ဖတ္ဖူးၾကမွာပါ) ။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br />ဒီေတာ့ ဒီစာတိုက္ပံုး ေသာ့ ကိစၥကို သင္တို႔ ဘယ္ျမင္ၾကသလဲ ?<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1483178892189184102?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-21675058518834443272009-08-11T17:44:00.004+08:002009-08-11T18:00:30.047+08:00ကဲကဲ..<br />အားလံုးေပါင္း သံုးက်ပ္က်တယ္...( သိၿပီးသား )<br />နင့္ေဖႀကီးက ရပ္႐ြာအက်ဳိး သယ္ပိုးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးက ႐ွိေနေတာ့...( အလိုက္သိတတ္ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ )<br />ဒီေတာ့ နင့္ကို တစ္၀က္ေစ်းနဲ႔ ေပးလိုက္မယ္...( သေဘာေကာင္းတယ္ေပါ႔ )<br /><br />အဲ့အဲ့.... က်န္တာကိုေတာ့ ေနာက္မွ႐ွင္းေတာ့ေနာ္...( အႀကံနဲ႔ေလ )<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2167505851883444327?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-6987412031221533862009-08-08T08:16:00.006+08:002009-08-08T13:16:41.439+08:00အိုး..... ဆူညံဆူညံနဲ႔<br />ဘာေတြပါလိမ့္<br />႐ုကၡစိုးေခါင္းျပဴၾကည့္ေတာ့<br />အဲ့... လူေတြတယ္မ်ားပါလား ?<br />ဘာဆိုလား... ညာဆိုလား...<br />ဟိုက္ ခ်ကုန္ၾကေပါ႔<br />အီး.........မၾကည့္ရက္စရာပါလား<br /><br />ထိုေန႔မွစ၍ ႐ုကၡစိုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ..<br />ယခုဆိုလွ်င္ ၄င္းအပိုင္စိုးေသာ ေညာင္ညိဳပင္မွာ...<br />႐ြက္ေဟာင္း ႏွစ္ဆယ့္တစ္ခါ ေႂကြ၍<br />႐ြက္သစ္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ခါ ေ၀ခဲ့ၿပီ....<br /><br />လူေတြလူေတြက နီးလာလိုက္ ေ၀းသြားလိုက္...<br />အသံေတြအသံေတြက တိုးလာလိုက္ က်ယ္လာလိုက္...<br />အင္း... တစ္ေရးေလာက္ေတာ့ အိပ္ ဦးမွ...<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-698741203122153386?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-17226375124660389172009-07-18T08:55:00.010+08:002009-07-18T18:28:40.240+08:00<div style="text-align: justify;">မိုးေတြက တစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္၊ အၿငိဳးမ႐ွိေပမဲ့ ေစြသြန္းကာ ႐ြာေနတာ သူ႔တာ၀န္သူထမ္း႐ြက္ေနတာပဲေလ။ အ ခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ( ၆၂ ) ႏွစ္ ဟိုးတုန္းက အျဖစ္အပ်က္။ ၾကာခဲ့ၿပီလား ? သတိရေသးလား ? တိက်တဲ့ ရက္စြဲ အေန နဲ႔ဆိုရင္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ( ၁၉ ရက္ေန႔ ဂ်ဴလိုင္လ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ) </span>အခ်ိန္နာရီအားျဖင့္ မနက္ပိုင္း ၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္ အခ်ိန္ တြင္ ယခုလက္႐ွိ တည္႐ွိေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕႕ သိမ္ျဖဴလမ္းႏွင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း အတြင္း႐ွိ ၀န္ႀကီးမ်ား႐ံုး အေဆာက္အဦးတြင္ အာဏာ႐ူး ေခြးအႀကီးမ်ား၏ ကိုက္ဖဲ့ျခင္းကို ခံရ၍ မ႐ႈမလွ ေႂကြလႊင့္ခဲ့ရ႐ွာေသာ၊ အစား ထိုး၍ မရႏိုင္ေတာ့ေသာ အနာဂါတ္ ၾကယ္ပြင့္ႀကီးမ်ား က်ဆံုးခဲ့သည္မွာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ယခုဆိုလွ်င္ပင္ ( ၆၂) ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ေလၿပီ။<br /><br />ေတာင္ေပၚ ေျမျပန္႔၊ တိုင္းရင္သား လူမ်ဳိးစု အားလံုး၏ ယံုၾကည္မႈ ေလးစားမႈကို ရယူခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း၊ သူမတူေအာင္ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္မႈ၊ ေ႐ွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးႏိုင္မႈ၊ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေလးစားမႈကို ခံယူခဲ့ရေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အရည္အခ်င္း႐ွိေသာ မႉးႀကီး၊ မတ္ႀကီး မ်ားအား စုေဆာင္း ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္မႈ၊ မ်ားမၾကာမီွတြင္ လွပခန္႔ ညားေသာ အနာဂါတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးအား အသက္သြင္းရန္ လက္တစ္ကမ္း အလိုေရာက္မွ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရာ၊ မိမိ ကိုယ္ကို မိမိ ယံုၾကည္မႈ ျပင္းထန္သလို၊ သူတစ္ပါးကို ယံုၾကည္စိတ္လည္း ျပင္းလြန္းတဲ့ အတြက္၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ဇီ၀ိန္ ခ်ဴပ္တဲ့ အခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိခဲ့သလား ? ဘာေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ လုပ္ႀကံခံ ရတဲ့ အေၾကာင္း သိခဲ့ ေလသလား ? မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္လြန္း အားႀကီးတဲ့စိတ္က ဗိုလ္ခ်ဴပ္ကို သတ္လိုက္တာဗ်။ ( ရင္နာ လိုက္တာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရာ )<br /><br />လက္သည္တရားခံ ( ဂဠဳန္ ဦးေစာ ) မတန္လိုက္တာဗ်ာ.. ဆယ္ခါျပန္ ႀကိဳးေပးလည္း မတန္ဘူး။ ရင့္သီးတဲ့ စ ကားလံုး အေနနဲ႔ဆိုရင္ ဒီကိစၥဟာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">( လူကို ေခြးသတ္တာဗ် )</span>။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ က်ဆံုးသြားတာနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဴပ္နဲ႔အတူ ျပည္သူ ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသား ဟာလည္း က်ဆံုးခဲ့ရတာကို ဗိုလ္ခ်ဴပ္ သိပါေလစ ? ဗိုလ္ခ်ဴပ္ က်ဆံုးေၾကာင္း ၾကားသိ လိုက္ရ တာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူေတြ အားလံုး မယံုၾကည္ႏိုင္မႈ၊ ဆြံ႔အမႈ၊ ၀မ္းနည္း ပူေဆြးမႈ ေတြဟာ ရင္ထဲမွာ ေနဆယ္စင္း ေလာင္ၿမိဳက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရၿပီး ေဖာ္မျပႏိုင္တဲ့ ဆံုး႐ွံဳးမႈ တစ္ရပ္ကို ရ႐ွိလိုက္တာပါပဲ။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေပးခဲ့တဲ့ မာန္၊ တုႏိႈင္းရမဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေပၚလာႏိုင္ဦးမွာလား ? ႏွစ္ေတြၾကာ ေညာင္း ခဲ့ပါၿပီ။ သမား႐ိုးက် အေနနဲ႔ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့ ဆိုတဲ့ စကား႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ဟာ သမား႐ုိးက် လူသားမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ရဲရင့္တဲ့ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းဆိုတာ အမ်ားသူငါ သတ္မွတ္ ေပးခဲ့တဲ့ ဘြဲ႔ထူးပါ။ ကမၻာေျမေပၚမွာ မွီတင္း ႐ွင္သန္ေနၾကတဲ့ လူသားေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာထဲက သူရဲေကာင္း ဆိုတဲ့ လူသားမ်ဳိးေတြဟာ သိန္းသန္း ဂဏာန္းေတြထဲကေနမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေပၚထြက္လာဖို႔ခဲယဥ္းတဲ့ ကိစၥပါ။<br /><br />ေမြးဖြားျခင္းမွသည္ ေသဆံုးျခင္း အခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြဟာ စံနမူနာ ယူစရာပါ။ ကံတရားရဲ႕ သတ္မွတ္ ခ်က္အရ ဒီေန႔ ဒီရက္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ဟာ ေႂကြလႊင့္ရမယ္ဆိုတာ လက္ခံႏိုင္ေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရယ္... ဗိုလ္ခ်ဴပ္ အားလံုးကို ခြဲခြာသြားတာ ေစာလြန္းတယ္ဗ်ာ........<br /><br />ကံတရားရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ေပါ႔ .... ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ဘယ္ဘံု ဘယ္ဘ၀မွာပဲ ေရာက္ေရာက္ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္မ ၾကည့္ပါနဲ႔ေတာ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘံုဘ၀မွာပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေနႏိုင္ပါေစ။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ အသက္႐ွင္သန္ ေနစဥ္ အတြင္းမွာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္၊ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ အရာရာ အားလံုးကို ေျပာစရာမ႐ွိေအာင္ တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြ အားလံုးဟာလည္း ဗိုလ္ခ်ဴပ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ဒီ(၁၉) ဂ်ဴလိုင္ကို ေမ့ႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးအတြက္ေတာ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မ်က္ရည္သြန္ၿဖိဳး ဘ၀င္ညိဳး ဂ်ဴလိုင္ တစ့္ဆယ့္ ကိုး </span>ပါ။ အားလံုးရဲ႕ ကိုယ္စား ဒီေနရာကေန ဗိုလ္ခ်ဴပ္ကို ေလးစားစြာနဲ႔ အေလးျပဳပါတယ္......<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;"><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1722637512466038917?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-47338713602950034932009-07-14T19:14:00.005+08:002009-07-15T07:52:32.675+08:00သည္းနင့္ေအာင္ခ်စ္ေသာ္ျငားလည္း<br />ကမ္းလက္ကိုႀကိဳဆိုသူမဲ့လို႔<br />ေပးကားေပး၏မရဆိုသလို<br />ေလႏွင္ရာတိမ္လႊင့္သကဲ့သို႔<br />ေပးဆပ္ခဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြဟာလည္း<br />ပဲ့တင္သံေရာင္ျပန္မဟပ္ၿပီမို႔<br />ခ်စ္ဦးသူရယ္ေဆြးဘ၀င္ညိဳးၿပီေပါ႔<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဟာသိ</span> မည္ကာ အရာရာမ႐ွိေလၿပီ<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/228/C8AE643186E57B576F0161ADC10981DC.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4733871360295003493?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-60299195823354015412009-07-14T09:00:00.009+08:002009-07-15T08:23:06.916+08:00ႏုပ်ဳိတဲ့သြင္ျပင္ေလးေတြ<br />ဟန္းဖံုးတြဲေလာင္းေလးနဲ႔<br />အသက္မဲ့ရယ္သံကို<br />ေရာင္စံုမီးေတြေအာက္<br />ဖြင့္ေဖာက္ခ်လိုက္လို႔<br />ရာဂဏာန္းအထက္က<br />ကားဟြန္းသံေနာက္မွာ<br />အႏြမ္းပန္းေလးေတြ<br />တန္းစီလို႔<br /><br />တစ္လံုး ႏွစ္လံုး<br />ေန႔တစ္ခါ ညခင္းတစ္လွည့္<br />ထမင္းအိုးေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့<br />တိုးတစ္မ်ဳိး က်ယ္တစ္ခါ<br />ဒီဂဏာန္းေလ ဟိုဂဏာန္းေပါ႔<br />အုန္းေမာင္းေတာင္ေခါက္ေတာ့မယ္<br />ကိုယ္ေတာ္ သပိတ္ေဟာင္းေလာင္းပိုက္လို႔<br /><br />ေနကပူ အလုပ္ကပါး<br />ေခြ်းသီးေတြ ေက်ာကလိမ့္ဆင္း<br />ေနေစာင္းခ်ိန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ<br />အသျပာႏွစ္ျပား မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔<br />ဗ်စ္ဆိုင္ထဲမွာ ေဒါသနဲ႔ေပါင္းလို႔<br />ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္မွ အိမ္ျပန္သြားတာ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေခါင္မလံု မိုးယိုစကားသို႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အဆင္ေျပရာ သြားၾကေလျပန္သည္တမံု႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဤသည္ပင္ ေန႔စဥ္ျမင္ရသည့္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ျပယုဂ္တစ္ခုကို ေဖာ္ညႊန္းကာေနေလေတာ့သည္။</span><br /><br />Best regards,<br /><div style="padding-left: 10px;" width="400">Your Name<br /><span style="font-size:smaller;">tel.:<br />fax:<br /><a href="mailto:your@email.com">your@email.com</a><br /><a href="http://www.yoursite.com/" target="_blank">http://www.yoursite.com</a><br /></span></div><div><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/227/65F6898F1861C3809F9AEEDAC9B9184A.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; position: relative; left: 10px; top: -50px; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6029919582335401541?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-80655611609309408912009-07-07T00:05:00.006+08:002009-07-07T11:39:02.706+08:00အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ခံုမင္ျမတ္ႏိုး ခဲ့ရေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ ကေလာင္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ႐ွင္ရဲထြတ္</span>အား အနားေပး၍<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး</span> ကေလာင္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ၀ါသနာပါေသာ ဤစာေပ ေရးသားျခင္းအမႈအား ဆက္လက္ႀကိဳးစား သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္၏ မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မ်ားအား အသိေပး ေျပာၾကားလိုပါသည္။ ( <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အေၾကာင္းအရာအား ေျဖ႐ွင္းခ်က္ထုတ္မည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း</span> )<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br /><br />စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/220/8E0B5AB217F3C1B4FFDB4832E4B77361.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8065561160930940891?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-6334303785751632822009-07-06T21:12:00.005+08:002009-07-06T22:48:57.767+08:00မယံုရင္ ၀င္လာခဲ့<br />႐ုပ္မ႐ွိေပမယ့္ တည္ၾကည္တယ္<br />အေျပာမေကာင္းေပမယ့္ မေနာေကာင္းတယ္<br />သူေဌးမဟုတ္ေပမယ့္ ၀မ္း၀ေစမယ္<br />ပညာမတတ္ေပမယ့္ လူရာတင့္ေစမယ္<br />ကားမ႐ွိေပမယ့္ လိုရာေရာက္ေစမယ္<br />လစာမေကာင္းေပမယ့္ လွတာေတြ၀တ္ေစရမယ္<br />အမ်ားနဲ႔မယွဥ္ႏိုင္ေပမယ့္ ႏွလံုးသားျခင္းလက္ေ၀ွ႔ထိုးရဲတယ္<br />လိုအပ္ရင္ အစမ္းသပ္ခံရဲတယ္ ( အသဲႏွလံုး )<br />စမ္းၾကည့္လိုက္ ႀကိဳက္ရင္ေနခဲ့<br />မႀကိဳက္ရင္ ျပန္ထြက္သြား ( ကားဂိတ္ေရာက္ေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ )<br />ႏွလံုးသား တစ္စံုက စမ္းသပ္ခံဖို႔ ခပ္ရဲရဲပဲ<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-633430378575163282?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-70616896620083845042009-06-30T16:59:00.003+08:002009-06-30T17:20:48.277+08:00ဟုတ္သလိုလိုနဲ႔<br />ဒီလိုလုပ္ၾကရေအာင္<br />ဒါကဟိုလိုေလ<br />မင္းမွားေနၿပီ<br />ဒါေတာ့မဟုတ္ေသးဘူး<br />ဒီလိုလုပ္ရတယ္<br />ဟိုဖက္နဲနဲေ႐ႊ႕ေလ<br />အား..ေပါ႔လြန္းတယ္<br />ငါမေျပာဘူးလား<br />ထင္ေနတယ္ေလ<br />ေျပာစကားမွနားမေထာင္တာ<br />ရတယ္ငါသိတယ္<br /><br />ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔<br />တတ္ေယာင္ကားခဲ့တာ<br />ခုထိဘာဟုတ္ေသးလို႔လည္း<br />ေတြးလိုက္ရင္.... ရီစရာႀကီး...<br />ဟိုဟာလည္း...သိသလိုလို<br />ဒီဟာလည္း.....သိသလိုလို<br />အရင္းစစ္ေတာ့ တတ္ေယာင္ကားႀကီး.......<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7061689662008384504?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-35157850958640519472009-06-29T17:26:00.007+08:002009-06-30T12:45:38.749+08:00အတိတ္ေဟာင္းကို<br />မနင္းျဖတ္ခ်င္ေပမယ့္<br />လွမ္းရမယ့္ကံပါေနေတာ့<br />ေျခရာျပန္ေကာက္တာလည္း<br />မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး<br />ခ်စ္ဦးသူရယ္<br /><br />တစ္ကယ္တမ္းေတာ့လည္း<br />အေငြ႔အသက္ေတြက<br />လူသတ္ကြင္းတစ္ခုလို<br />ပံုစံမေျပာင္းလဲပဲ<br />ေသြးေအးေနခဲ့တာ<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သိလိုက္ရေတာ့.........<br /><br />ေလအေႏွာ့ကဆံႏြယ္ေက်ာ့ေလး<br />ပါးမို႔မို႔ကသနပ္ခါးနံ႔ေလး<br />ေလျပည္ၾကားကခ်ဳိသံလြင္ေလး<br />ရင္ခြင္ၾကားကအနမ္းပန္းေလး<br />ခံုတန္းလ်ားကဖဲထီး၀ါေလး<br /><br />အမွတ္ရစရာေလးေတြ<br />တုိက္ဖ်က္ကာသြားတဲ့<br />ရက္စြဲေလးတစ္ခုဟာ<br />နင္ေရာငါေရာ<br />မမွားယြင္းခဲ့တဲ့<br /><br />ေအာက္ေမ့ဖြယ္ရာ<br />မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္<br />ေမ့ပစ္ႏိူင္စရာ<br />အေၾကာင္းလည္းမဟုတ္ျပန္ေတာ့<br />အတိတ္ေဟာင္းမွာ တစ္ကယ္ပါ ငါလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတယ္....<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3515785095864051947?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-40652394139039737392009-05-27T19:40:00.001+08:002009-05-27T19:43:02.624+08:00အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ စာေရးသားျခင္းကို ေခတၱ နားပါရေစ....<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4065239413903973739?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-38257681304606205292009-05-22T06:43:00.004+08:002009-05-22T06:57:10.341+08:00ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ<br />ျဖစ္ေစတာမို႔<br />ျပစ္မတင္ရက္<br />ခ်စ္ခင္ခဲ့လို႔<br />ရင္ကိုခြဲခြဲ<br />သည္းပင္ႏႈတ္ႏႈတ္<br />အပူ႐ုပ္ကို<br />ဟန္မူလုပ္ကာ<br />တိတ္တခိုးေလး<br />ခ်စ္ေနဦးမယ္<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3825768130460620529?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-45525717103758852772009-05-20T14:33:00.003+08:002009-05-20T15:12:27.034+08:00<div style="text-align: justify;">နည္းနည္းေတာင္ၾကာေနၿပီ ထိုင္၀မ္ကြ်န္းမွာေနတဲ့ က်ေနာ့ညီမေလး သဥၨာက အေတြ႔ခ်င္ဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဂါ 10 ေယာက္ေရးျပပါတဲ့.....<br /><br />ကဲ... စလိုက္မယ္ ညီမေလးေရ လိုရင္းတို႐ွင္းေပါ႔ေနာ့....<br /><br />၁။ စာဖတ္အား အရမ္းေကာင္းၿပီး သမိုင္းေနာက္ခံကို ရသနဲ႔ ေပါင္းစပ္ေရးသားေလ့႐ွိတဲ့ အေမရိကားက က်ေနာ့ အမလို႔ ခင္မင္ရတဲ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မသက္ဇင္</span> ....<br /><br />၂။ က်ေနာ့ကို ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ႏြဲ႔ဆိုးတတ္ၿပီး အႏိုင္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာၿပီး ဂ်ပန္မွာ လက္႐ွိေနထိုင္ေနသူ ညီမငယ္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> မယ္ဂုမီ</span> ....<br /><br />၃။ စာေတြ အမ်ားႀကီး မေရးေပမယ့္ ေရးလိုက္ျပန္ရင္လည္း ကဗ်ာေကာင္းေတြ ထြက္လာတတ္တဲ့ အေမရိကားက <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကဗ်ာဦး</span> ....<br /><br />၄။ လက္သမား မတတ္၊ ပန္းရံ မတတ္တဲ့ က်ေနာ့ကို ဒီအိမ္ေလး ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တဲ့ ညီငယ္ေလး <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိုးေျပး </span>....<br /><br />၅။ အလြမ္းကဗ်ာေတြကို ခံစားၿပီး ေရာသမေမႊတတ္တဲ့ တိုင္းရင္းသူ ညီမငယ္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခ်င္းမေလး </span>....<br /><br />၆။ က်ေနာ့ကို စာမူခ မေပးရေသးတဲ့ ပူးတစ္ေကာင္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ေမာင္သက္ေနာင္</span> ....<br /><br />၇။ အစ္ကို ျပန္လာရင္ က်ားအတူတူ စီးမယ္ဆိုတဲ့ အ႐ုပ္ကေလး အိကု <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေစာရန္ေနာင္</span> ....<br /><br />၈။ သက္ေရာက္မႈတိုင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ႐ွိတယ္ ဆိုတဲ့ ညီမငယ္ ပဲ့တင္သံတစ္ခုရဲ႕ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေရာင္ျပန္</span> ....<br /><br />၉။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေစ်းသြားမယ္ စည္သြားဆြဲမယ္ဆိုတဲ့ ၀ဲလ္ကမ္း <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမာင္၀င္းေဇာ္ </span>....<br /><br />၁၀။ အားလံုးထဲမွာ အေတြ႔ခ်င္ဆံုးကေတာ့ ဒီတက္ဂ္ေလးကို ေရးခိုင္းတဲ့ ညီမငယ္ေလး <span style="color: rgb(255, 0, 0);">သဥၨာ</span> ပါပဲ ။ နား႐ြက္ဆြဲမလို႔။ ဘာလို႔ 10 ေယာက္ပဲ ေရးခိုင္းမွန္းမသိဘူး စာရင္းထဲ မပါတဲ့ သူေတြ ရန္လာ႐ွာရင္ ဒုကၡ က်ေနာ္ က အကုန္လံုးကို ေတြ႔ခ်င္ေနတာဗ်... 10 ထဲ ေရးခိုင္းေတာ့လည္း ပိုေရးလို႔ မရေတာ့ဘူးေလ နားလည္ ေပးပါ ေနာ္.....<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4552571710375885277?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-58049604914722945652009-05-18T11:05:00.004+08:002009-05-18T12:53:09.577+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ေတာ့ သာယာလွပတဲ့ မနက္ခင္းေလးကို လန္းဆန္းစြာနဲ႔ ႏိႈးထခြင့္ရ႐ွိခဲ့တာ အားလံုးကို မဂၤလာပါ.........<br /><br />ဘေလာ့ဂ္ဖြင့္ ဟိုက္..... tag ေႂကြးေတြ က်န္ေနေသးပါလား။ ခုတစ္ေလာ က်ေနာ့္ ညီေတြ tag ေရာဂါေတြ ကူး စက္ ေနၾကတယ္။ ခုလည္း မေလး႐ွားမွာ ေနၿပီး ဟိုေကာင္ငပ်င္း ေအးေဆးမေနဘူး လွမ္းၿပီး ဒုကၡေပး ေသး တယ္။<br /><br />လိုအပ္ခ်က္မ်ားတဲ့ ။ ဘ၀မွာ တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲျခင္းကို လက္မခံႏိုင္ေသးသ၍ လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတာအရမ္းမ်ား မွာပဲ။<br /><br />ပညာေရး..... ဘယ္သူမဆို ေနာက္ဆံုးခ်ိန္အထိ ပညာဆိုတာ ႐ွာသြားၾကတာပဲ ႐ွာေဖြလို႔မွ မဆံုးႏိုင္တာ။<br /><br />လူမႈေရး..... လူမႈေရးနယ္ပယ္လည္း ဒီလိုပဲ မေသမျခင္း လူမႈေရးက ႐ွိေနရဦးမွာပဲ လိုအပ္ေနဦးမွာပဲ။<br /><br />စီးပြားေရး..... ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေ႐ြ႔ ႐ွာေဖြစားေသာက္ေနရမွာပဲ ေလာဘႀကီးရင္ ႏြမ္းနယ္မယ္ေလ။<br /><br />အခ်စ္ေရး..... အခ်စ္ဆိုတာ ေရစက္ဆံုခဲ့ရင္ ေအးအတူပူအမွ်ေပါ႔။<br /><br />က်န္းမာေရး..... ဒါကအေရးႀကီးဆံုးပဲ အရာရာ အားလံုးကို သူက ဦးေဆာင္တာ။<br /><br />မိသားစုေရး..... ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ေဘးမွာ မ႐ွိရင္လည္း သူတို႔ေတြက ႐ွိေနမွာပဲ။<br /><br />ဘာသာေရး..... သက္၀င္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ စိတ္ႏွလံုးကို ထိန္းေက်ာင္းေပးေနတာ။<br /><br />အိမ္ေထာင္ေရး..... လိုအပ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္ ေဆးေပးမီးယူတဲ့ ေျပာၾကတာပဲ သိပ္နားမလည္ဘူး။<br /><br />ငပ်င္းေရ လိုအပ္ခ်က္ေတြက မ်ားလိုက္တာ အထက္က ေျပာခဲ့ သလိုေပါ႔ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္႐ွိခဲ့ရင္ ကိုယ့္လမ္းကိုသာ မွန္မွန္ေလွ်ာက္သြားရင္ ဘ၀မွာ ေနေပ်ာ္ပါတယ္ကြာ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္ပါေစ....<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5804960491472294565?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-19447187623339053512009-05-17T21:27:00.006+08:002009-05-17T22:12:05.939+08:00<div style="text-align: justify;">tag တဲ့...! ရက္စက္ လိုက္တာလို႔ပဲ ေအာ္ရမွာလား ? ခက္ၿပီ ဂ်ပန္ရယ္ လို႔ပဲ ေျပာရမွာလား ? ၾကည့္ၾက စမ္းပါဦး အရပ္ကတို႔ရယ္ tag ေခါင္းစဥ္က '' ထားခဲ့ဖူးေသာ ရည္းစားမ်ား အေၾကာင္းတဲ့ ''<br /><br />ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ဳိး ၾကည့္ပါေသးတယ္ ဂ်ပန္ရယ္ မေရးလို႔ မရဘူးလားကြာ ဆိုၿပီး၊ တစ္ခြန္းထဲ ျပန္ေျပာတယ္ ေရးကို ေရးရ မယ္တဲ့ ကဲ.... ခက္ေပါ႔ ...!<br /><br />အမွန္အတိုင္း ေရးလိုက္ ျပန္ရင္လည္း စာမ်က္ႏွာ ဆန္႔မွာ မဟုတ္ဘူး.... ဒါကို ငါသိတယ္ ဂ်ပန္။ မဟုတ္တမ္း ခ် ေရးျပန္ ရင္လည္း မုသာ၀ါဒ ကံထိုက္ဦးမယ္။ ဂ်ပန္ နင္ရက္စက္ လွခ်ည္လားကြာ။ ဒါေပမယ့္ ေရးမွာပါ ဂ်ပန္ရာ စာဖတ္သူေတြ အေနနဲ႔ေရာ၊ စာေရးသားသူ ငါ႔အေနနဲ႔ပါ ၀ိနည္းလြတ္ေအာင္ေတာ့ ေရးရမွာေပါ႔ေလ။.....<br /><br />ရည္းစားဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလည္း..? ကိုယ့္ဟာကို နားလည္ေအာင္ အရင္ စဥ္းစားယူရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ ေျခ ကို ေရးခ်ျပမယ္။ ဒါကို အရင္႐ွင္းမွ ရည္းစားကိစၥ ႐ွင္းလို႔ရမယ္။ ရည္းစားဆိုတာ ဘ၀တစ္ခုအတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီး မစဥ္းစားတတ္ေသးတဲ့ အ႐ြယ္မွာ ရင္ခံုသံကို အလိုလိုက္တဲ့ ကိစၥ တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ငါ ငယ္ငယ္က ရင္ခံုသံကို ခဏခဏ အလိုလိုက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဖိအား ၊ေတြးေတာအား၊ ဆံုးျဖတ္အား တစ္ ခုမွ မပါတဲ့ ရင္ခံုသံက အရမ္းခ်ဳိၿမိန္တယ္။ ဒါ႔ေၾကာင့္ ခဏခဏ ရင္ခံုတယ္။ ဆိုလိုရင္းက ရည္းစားမ်ားခဲ့ဖူးတယ္ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး နံပါတ္စဥ္ ခ်မေပးႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ ဂ်ပန္။<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ ငါတစ္ကယ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အေနနဲ႔ ငါ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ခဲ့ဖူးတယ္ နင္႐ွာၾကည့္ေပါ႔ ဂ်ပန္။ ငါဒီ စကၤာပူကို မထြက္လာခင္ 2001 ေလာက္ကေပါ႔။ ခု ေတာ့ သူ႔အိုး သူ႔အိမ္နဲ႔ သာယာေနမွာပါ။ ခ်စ္သူ ဆိုေပမယ့္ ႏႈတ္ကေန ဖြင့္ေျပာစရာကို မလိုအပ္တဲ့ ခ်စ္သူ မ်ဳိး ပါ။<br /><br />ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရ ေမ့မရႏိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အရိပ္အကဲ ၾကည့္႐ံုနဲ႔တင္ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ၾကတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးပါ။<br /><br />သက္ေသခံ မ႐ွိေသးတဲ့ ခ်စ္သူဆိုတာ အေနေ၀းတဲ့ ဒဏ္ကို ေတာ္သင့္႐ံု မခံႏိုင္ဘူး။ ႏွလံုးသား ဆိုတာကလည္း အေနနီးတဲ့ အရာေတြ အေပၚမွာ ခံုမင္ အလိုလိုက္တတ္တဲ့ သေဘာ႐ွိတယ္ ဂ်ပန္။<br /><br />ခုေတာ့ ဂ်ပန္ရာ နင္ေရးခိုင္းလို႔ ငါေရးလိုက္တာပါ။ ေသဆံုးလု ေမ်ာပါးျဖစ္ေနတဲ့ ငါ႔ႏွလံုးသား ေတြကို ေဆြးေျမ့ ဖြယ္ရာ အတိတ္ဆီကို နင္ျပန္ပို႔ေပးေနတာလား ဂ်ပန္။ ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ငါ႔ႏွလံုးသားကို ဒီအ တိုင္းပဲ ေနခြင့္ျပဳပါ အနာကို ျပန္မဆြပါနဲ႔။ ငါေတာာင္းပန္ပါတယ္ ဂ်ပန္ရာ.......!<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1944718762333905351?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-71771101916905240782009-05-12T20:27:00.003+08:002009-05-12T21:09:20.893+08:00<div style="text-align: justify;">ျပန္ျပန္ ၾကယ္ၾကယ္<br />ဆိပ္ဆိပ္ ခါးခါး<br />ပန္ပန္ မန္မန္<br />ငေတာင္ ႐ွင္ႀကီး<br />ဤခရီးအား<br />တြဲ၍ေပ်ာ္ေပ်ာ္<br />ေမာ္၍ၿပံဳးၿပံဳး<br />ရင္ရွဳပ္၀င္ၾကည့္<br />၀ါးတႂကြပ္ႂကြပ္<br />ဖုန္းတစ္ဒိုင္းဒိုင္း<br />ပစ္၏ခတ္၏<br />စား၏ေသာက္၏ ( ရုပ္႐ွင္ရုံထဲတြင္ ဤေန႔သည္ကား 10/05/2009 ပင္တည္း )<br /><br />ညေနျခည္ေစာင္းေလေသာ္ အႏွီအုပ္စုမွ အဘယ္ခရီး ဆက္ၾကအံ့နည္း? ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လတ့ံ.....! ေလျပည္ လည္းေသြး၊ ေနျခည္လည္းေထြးတဲ့ အေရာင္ေသြးစံု ပန္းေတြစံုတဲ့ ViVo သို႔ ခ်ီတက္ၾကေလသတည္း။ အိုဘယ့္<br />ျပန္ျပန္ ၾကယ္ၾကယ္ ခါးခါး ဆည္းဆာအလွၾကား၌ အၿပိဳင္အဆိုင္ အလွေတြ ၿပိဳင္ၾကေလသတည္း။ အေမာင္ ဆိပ္ဆိပ္ႏွင့္ ငေတာင္ မန္မန္ သည္ကား နတ္ပန္းခ်ီဆြဲေသာ ေရႊလက္ရာ ပိုင္႐ွင္ပင္ ျဖစ္ေလသတည္း။ အႏွီ နတ္ပန္းခ်ီမ်ားအား ငေတာင္၏ ပန္းခ်ီျပခန္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားျပန္သည္တမံု႔ သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈပါကုန္။<br /><br />အႏွီ အလွျခင္းၿပိဳင္ေသာပြဲတြင္ မည္သူမဲအမ်ားဆံုး ရၾကသနည္း ? ပရိတ္သတ္မ်ား ဆံုးျဖတ္ရန္သာ က်န္ေလ သည္သမို႔ အကြ်ႏု္ပ္ ႐ွင္ႀကီး တာ၀န္မဟုတ္ မဟုတ္။ ၿပိဳင္ပြဲၿပီးခ်ိန္သည္ကား ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ ေလၿပီမို႔ ရပ္နားကာ ညစာပြဲေတာ္အား တည္ၾကျပန္ေလသည္။ ဤကား အစားၿပိဳင္ပြဲအစတည္း မည္သူ အစားႀကီး မည္နည္း ကာယကံ႐ွင္မ်ားအား ေမးၾကကုန္။<br /><br />ဤတြင္ အခ်ိန္ႏွင့္ ဒီေရ သာမက မန္ယူကပါ လူကို မေစာင့္ေလသည္မို႔ အကြ်ႏ္ုပ္ ႐ွင္ႀကီး အားလံုးထဲမွ ႏႈတ္ထြက္ ၿပီး သကာလ ေစာစီးစြာ ျပန္လာခဲ့၍ က်န္ရစ္ခဲ့သူမ်ား မည္သို႔ မည္ပံု ျပန္ၾကေလသနည္း? မသိေတာ့ပါ။<br /><br />သို႔ေသာ္ျငားလည္း ဤေန႔ ဤရက္ ဤဆံုပြဲ၌ ဤေမာင္ဤႏွမမ်ား ေပ်ာ္ၾက႐ေလသည္မို႔ အကြ်ႏ္ုပ္ ႐ွင္ႀကီးကား မွတ္တမ္းတင္အပ္ေသာ ဤရက္စြဲကို ငါ႔ေမာင္ ငါ႔ႏွမမ်ားႏွင့္အတူ ဘယ္ေတာ့မွ် ေမ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေႏွာင္ လည္း ဤထက္သာ၍ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေသာ၊ ဤထက္ပို၍ မ်ားျပားေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုလိုပါ ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါသည္.....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7177110191690524078?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-90248988469397811112009-05-11T23:26:00.006+08:002009-05-11T23:55:25.009+08:00<div style="text-align: center;">မိုးဦးမိုးစ<br />မိုးလည္မိုးေႏွာင္း<br />မိုးေဟာင္းေသာ္လည္း<br />မိုး၏ဒဏ္ရာ<br />မိုးေရလိုပဲ<br />မိုး႐ြာတိုင္းငို<br />မိုးေရေတြနဲ႔<br />မိုးရယ္မိုးနဲ႔<br />မိုးေပးခဲ့တဲ့<br />မိုးစက္ဒဏ္ရာ<br />မိုးေရထဲမွာ<br />မိုးေရလိုပဲ<br />မိုးမ်က္ရည္ေတြ<br />မိုးနဲ႔ထပ္တူ<br />မိုးေရ......................<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-9024898846939781111?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-68604089625170039112009-05-05T15:09:00.003+08:002009-05-05T15:22:52.170+08:00<div style="text-align: center;">လြမ္းဖ်ားလြမ္းနာ<br />လြမ္းတိုင္းသာလွ်င္<br />လြမ္းပန္းပြင့္က<br />လြမ္းေတာင္တန္းသည္<br />႐ွမ္းေတာင္တန္းထက္<br />ျမင့္ေနမည္ေလာ<br /><br />လြမ္းတိုင္းသာငို<br />လြမ္းမ်က္ရည္တို႔<br />လြမ္းေရလ်ဥ္လို<br />လြမ္းပင္လယ္မွာ<br />လြမ္းေလွငယ္ေလး<br />ေမွ်ာေနမည္ေလာ<br /><br />လြမ္းေတာင္ေျခမွာ<br />လြမ္းလုလင္ေလး<br />လြမ္းေတးေတြဆို<br />လြမ္းအားပိုတုန္း<br />လြမ္းမ်က္ရည္တို႔<br />လြမ္းပန္းေႂကြလို႔<br /><br />လြမ္းလြန္လြန္းတယ္<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6860408962517003911?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-61951742550585922612009-04-30T08:43:00.003+08:002009-04-30T08:58:17.343+08:00<div style="text-align: center;">ည....ပိန္းပိတ္လို႔<br />မိုးတစ္ခ်ိမ္းခ်ိမ္းနဲ႔<br />အေဖ့သက္ကယ္မိုးေပၚ<br />စႏၵယားသံေတြဆူညံ<br />ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ<br />ဂြမ္းေစာင္ေထြးေအာက္မွာ<br />ေႏြးခဲ့ဖူးတယ္<br /><br />စာကေလးေတြ က်လိက်လိ<br />ထရံၾကားက ေနျခည္တန္းရယ္<br />မနက္အိပ္ယာႏႈိးေတာ့<br />၀ါး..... အေမ့ စံပယ္႐ံုေလး<br />ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနပါလား<br /><br />ဟိုအရင္က ပန္းခ်ီကား<br />ေဆးေရာင္မစံုခဲ့ေပမယ့္<br />ၿပီးျပည့္စံုခဲ့တယ္<br /><br /><br />ေ၀းတစ္နယ္ဆီ ျခားေပမယ့္<br />ရင္ထဲက ပန္းခ်ီကားေလးကို<br />တို႔ေမာင္ႏွမေတြ<br />ဆက္ဆြဲၾကမယ္ေနာ္<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6195174255058592261?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-75300414718023362602009-04-25T01:44:00.003+08:002009-04-25T01:53:18.505+08:00<div style="text-align: center;">စိမ္းေရျပာ ေခ်ာင္းငယ္နံေဘးဆီက<br />အနားသတ္ ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေတြ<br />ျဖဴလႊလႊ ခ်ယ္ရီပင္ပ်ဳိေအာက္<br />ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရယ္ေလ<br /><br />ေဟာ.......ၾကည့္ပါဦး<br />စမ္းေရလည္းခမ္း<br />ပန္းေတြလည္းႏြမ္း<br />အသည္းေတြလည္း ကြ်မ္းလို႔<br /><br />ေႏွာင္းတစ္ျမည့္ျမည့္နဲ႔<br />ေဟာင္း....ဟိုအတိတ္ဆီက<br />တမ္းတတယ္ဆိုေပမယ့္<br />ဆန္းသစ္ကယ္ မရေတာ့တာမို႔<br /><br />အလြမ္းသင့္ရာကိုပဲ ေမ်ာခ်လိုက္ေတာ့မယ္<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7530041471802336260?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-46388300281629095792009-04-23T11:41:00.006+08:002009-04-23T12:05:47.889+08:00<div style="text-align: center;">ပင္လံုးႀကိဳင္ လႈိင္ခဲ့သည့္ပန္း<br /><br />ေသြ႔ေျခာက္ကာ တစ္ခါႏြမ္းျပန္ေပါ႔<br /><br />ေႏွာင္ႏွစ္ခါ အတာကူးရင္ျဖင့္<br /><br />ခ်စ္ဦးသူ ဆံေကသာထက္၀ယ္<br /><br />တစ္ခိုင္ႏွစ္ခိုင္ သင္းၿပိဳင္ေမႊးေစဖို႔<br /><br />ပန္ေပးခ်င္ ဒီေမာင့္အသည္းမွာလ<br /><br />ေႏွာင္ႏွစ္သႀကၤန္ ခ်ိန္ျပန္ေရာက္ရင္ျဖင့္<br /><br />ပင္လံုးလိႈင္ ႀကိဳင္ႀကိဳင္သင္းေအာင္<br /><br />ပြင့္ေစခ်င္ေသး<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4638830028162909579?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-42796198740539852032009-04-08T11:41:00.008+08:002009-04-13T11:30:27.065+08:00<div style="text-align: center;">ျမရည္႐ြက္စိမ္းေတြ ၾကားက<br /><br />ေ႐ႊအိုေရာင္ ဖူးစံုငယ္ေလးေတြ<br /><br />ပုလဲပြင့္ေထြခင္း ႐ွပ္တိုက္ေျပး႐ံုနဲ႔<br /><br />ျမသားကို ေ႐ႊပု၀ါလႊမ္းလို႔<br /><br />ပင္လံုးလိႈင္ ႀကိဳင္ပါေရာ့လား.......!<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4279619874053985203?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-45055926394716391802009-04-04T14:44:00.008+08:002009-04-04T17:56:47.510+08:00<div style="text-align: center;">သင္းထံုအီေမႊး<br />ဆင္းေရာင္ျခည္ေသြး<br />၀င့္ကာျမဴေထြး<br />ေနျခည္ပိေတာက္<br />ေ႐ႊရည္ေဖာက္လို႔<br /><br />မိုးတစ္စက္ျဖန္း<br />ပြင့္ေသာပန္းမ်ား<br />တာကူးခ်ိန္မွာ<br />မယ္ျမဴးေစဖို႔<br />ပ်ဳိပ်ဳိတို႔ေရ<br /><br />အခါမလင့္<br />ခ်ိန္ခါသင့္လို႔<br />ေ႐ႊ၀ါပိေတာက္<br />သႀကၤန္ေရာက္ေအာင္<br />အႀကိဳေတာ္ရယ္.....ေထာက္ခဲ့ေလၿပီ<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4505592639471639180?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-52111563211307035202009-03-31T19:06:00.006+08:002009-04-01T22:01:45.932+08:00<div style="text-align: center;">ပိေတာက္ရယ္တဲ့<br />ေရႊေရာင္ေျပာင္ေျပာင္<br />ရင္ထဲကိုညိႇ<br />အေဖာ္သိသို႔<br />တစ္ႏွစ္တစ္ခါ<br />ေ႐ႊပြဲလာလည္း<br />ဧည့္သည္သာေျပာင္း<br />ခ်စ္မေဟာင္းခဲ့<br />၀ါ၀ါျမင္ရင္<br />ေရႊထင္ကဲ့သို႔<br />ဒီႏွစ္သႀကၤန္<br />ေခ်ာလွစံုလည္း<br />ငါသည္ေနမည္<br />ဤပံုစံသို႔<br />အပၸမာေဒန<br />သမၼာေဒထ....!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5211156321130703520?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-53103930066681330612009-03-22T12:37:00.007+08:002009-03-22T21:07:33.871+08:00<div style="text-align: center;">တိမ္နံရံမွာ<br />ခ်စ္ျခင္းသီဖြဲ႔<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />အဟုတ္မွတ္လို႔<br /><br />ကန္ေရျပင္မွာ<br />ေသြးစုတ္ခ်က္ရမ္း<br />ပန္းခ်ီစမ္းတာ<br />အဟုတ္မွတ္လို႔<br /><br />တိမ္လႊာမွာလည္း<br />ကဗ်ာမက်န္<br />ေရျပင္မွာလည္း<br />အရုပ္မရွိ<br /><br />အၿပံဳးတုကို<br />ရုပ္ထုမွတ္လို႔<br />ေရႊလက္ရာလည္း<br />ရုပ္ျဖစ္ႂကြင္းၿပီ<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5310393006668133061?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-37356460770708257022009-03-19T23:53:00.005+08:002009-03-20T00:18:02.541+08:00အစ္ကို ဒီေန႔ လစာထုတ္ရက္ မဟုတ္လား..? အိမ္ေစာေစာ ျပန္လာေနာ္.! အစ္ကိုျပန္ေရာက္မွ ညစာ၀ယ္ခ်က္ရမွာ!<br /><br />အငယ္ေလးေရ အုတ္ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ ျမန္ျမန္ဟ..! ညေနဆို နင္လန္းပါၿပီကြာ..! ဒီေန႔ လုပ္အားခ ရွင္းမယ့္ေန႔ကြ!<br /><br />ဟူး.... ခုမွပဲ လန္းေတာ့တယ္..! ကဲလာ.. အလုပ္ေခါင္းမွာ ေငြသြားထုတ္ရေအာင္...!<br /><br />ညီေလးေရ ခဏေလးကြာ...! ဆုိက္ မန္ေနဂ်ာ မလာေသးဘူးကြ...!<br /><br />ကိုတိုးေရ... ေဘာ့စ္က ျပန္မလာေသးဘူးကြ..! ကိုယ္ဖံုးဆက္ၾကည့္ လိုက္ဦးမယ္...!<br /><br />ဟဲလို... ေဘာ့စ္လား... ? ကြ်န္ေတာ္ မန္ေနဂ်ာပါ...! အလုပ္သမားေတြ ဒီေန႔ လုပ္အားခရွင္း...ရွင္း....!<br /><br />ေအ႔..... မန္ေနဂ်ာလားေဟ... ေအ႔...! နက္ျဖန္မွ ရွင္းေပးလိုက္ကြာ... ေအ႔.... ခု..ငါ မအားေသးဘူးကြ....ေအ႔..!<br /><br />ညီမေလးေရ.... ေဖႀကီး ျပန္လာၿပီ....!<br /><br />ေဖႀကီး ဘာ၀ယ္ခဲ့လည္း..? သားဗိုက္ဆာလွၿပီ! မီးလည္း ဆာတယ္ ေဖႀကီး..!<br /><br />အစ္ကို ျပန္လာၿပီလား...? အဆင္ေျပခဲ့လားဟင္...?<br /><br />မိန္းမရာ လုပ္အားခ မနက္ျဖန္မွ ရွင္းေပးမယ္တဲ့...!<br /><br />ရွင္.................!<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3735646077070825702?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-12228342085946444122009-03-12T21:43:00.005+08:002009-03-12T22:05:25.096+08:00<div style="text-align: center;">ကမၻာတစ္လႊား<br />ေနရာမ်ားမွ<br />အလုပ္ကပါး<br />စိတ္ေျခာက္ခ်ားလို႔<br />ေတြးေတာပူပန္<br />မႈိင္ရုပ္ဟန္နဲ႔<br />မလႈပ္မရႈပ္<br />မျပဳတ္မူပို<br />ဟန္ကိုမာန္တင္း<br />ေငါင္စင္းစင္းနဲ႔<br />ေဒၚလာက်ပ္ေစ့<br />ေခါင္းပန္းညိွလို႔<br />ငုတ္တုတ္ကေလး<br />ၾကည့္ေနတာပဲ<br />ေကာင္း.... ေကာင္းပါတယ္ !<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1222834208594644412?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-2881851803259152212009-03-10T11:43:00.006+08:002009-03-10T17:12:24.937+08:00<div style="text-align: justify;">8 ရက္ေန႔ 3 လပိုင္း 11 း 30 am မွ 1 း 30 pm အထိ စကၤာပူ ႏိုင္ငံ toa payoh ပန္းၿခံ oasis ခန္းမတြင္ မဂၤလာ ဧည့္ခံပြဲ က်င္းပၿပီးစီး ခဲ့ေသာ ဘေလာ့ဂါ <a href="http://mynativeland.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">( ေမြးရပ္ေျမ )</span> </a>ေနးတစ္ စိုး၀င္းေဇာ္ ႏွင့္ နန္းလင္းဟြမ္ တို႔အား ဤပို႔စ္ျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူစြာ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။<br /><br />တစ္ဆက္ထဲျဖင့္ ဤမဂၤလာပြဲအား အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ လာေရာက္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့သည့္ အတြက္ ဤေနရာမွ ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံအား အထူးေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ ( ေတြ႔ပုခ်ိ )<br /><br />ဤဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ဤအိမ္ေထာင္ရွင္ဘ၀ကို ခံယူၾကရန္ အေရးႀကီးဆံုးသည္ ဘယ္အေၾကာင္းအရာနည္း ? ၄င္းတို႔ႏွစ္ဦးအား ေတြ႔ဆံုခြင့္ေပးရန္ ေလးႏွင့္ျမွားကို ကိုင္ေဆာင္ေသာ ျမွားနတ္ေမာင္၌ တာ၀န္ေက်ရေပဦး မည္။ ဖူးစာဟူသည္ ထူးလွေပစြ ေနးတစ္သည္ သေဘာထားေကာင္းေသာ ေတာင္ပိုင္းသား၊ လင္းဟြမ္သည္ကား သေဘာျဖဴေသာ ေျမာက္ပိုင္းသူ ျဖစ္ၾကကုန္ေတာ့သည္။<br /><br />အႏွီ ျမွားနတ္ေမာင္၏ ပစ္လြတ္လိုက္ေသာ ခ်စ္ျခင္းျမွားသည္ကား ထိုႏွစ္ဦးကို ညြတ္ကြင္းသြားေစသည့္ ဘူမိ နက္သန္ ေနရာမွန္သည္ကား ေတာမ်ားေတာင္မ်ား ၀န္းရံထားသည့္ ရႈခင္းေထြေထြ ေျမာက္ပိုင္းရွမ္းေျမ တစ္ ေနရာတြင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />တာ၀န္အရ ထိုေနရာ၌ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ေနးတစ္ ခမ်ာ လင္းဟြမ္ သမီးပ်ဳိေလးအား ျမင္ျမင္ခ်င္းးပင္ ခ်စ္မိေလေသာအား တီတီတာတာ ပလီပလာႏွင့္ လင္းဟြမ္၏ အခ်စ္အား မရအရ ငိုျပ၊ရီျပ ခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br />လင္းဟြမ္ခမ်ာလည္း အေမာင္ ေနးတစ္၏ တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး မရိုးရေသာ ငိုျခင္း ရီျခင္း မ်ားၾကားတြင္ ေမတၱာစိတ္၀င္ ခ်စ္ခင္ ခဲ့ရျပန္သည္တစ္မံု႔ တိတ္တိတ္ကေလးရယ္နဲ႔ ကိုေနးတစ္ရယ္ ေဟာင္ဟတ္ဆူလို႔ ေျပာခဲ့မည္လို႔ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးမ်ားအား ျပန္ေမးၾကည့္လွ်င္ သိရွိႏိုင္လိမ့္မည္။<br /><br />အႏီွ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးမ်ားအား သက္ေသထူလို႔ ထိုခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးသည္ တူႏွစ္ကိုယ္ နီးစပ္၍ ေပါင္းဖက္ရန္ သစၥာဆိုေလမည္လား ဆိုသည္ထက္ ပတ္၀န္းက်င္ ေတာေတာင္နံရံမ်ားတြင္ ဤႏွစ္ဦး၏ ေမတၱာဖက္သည့္ သစၥာစကားသံမ်ားမွာ ယခုထိတိုင္ ပဲ့တင္သံ လိႈင္ေနဦးမည္ ထင္ပါသည္။<br /><br />ထိုကဲ့သို႔ ထားခဲ့ဖူးသည့္ သစၥာ၊ ခိုင္ၿမဲခဲ့ေသာ ေမတၱာအားေၾကာင့္ ယခုဆိုလွ်င္ တူႏွစ္ကိုယ္ နိဗၺန္နန္းေတာ္အား တည္ေဆာက္ၿပီးစီး ခဲ့ၾကေလၿပီ။<br /><br />ဤကဲ့သို႔ ႏွစ္ကိုယ္သစၥာ အားျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဤအိမ္ ဤယာအား ရာသက္ပန္ သာယာလွပရန္ အေမာင္ေနးတစ္ ေယာက်ၤားေကာင္း တစ္ေယာက္၏ တာ၀န္ကို မလစ္ဟင္းေစပဲ၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မ လင္းဟြမ္ သည္လည္း မယား၀တၱရားမ်ားအား ေက်ပြန္၍ မိမိခင္ပြန္းအား အေကာင္းဆံုး ပါရမီ ျဖည့္ဆည္းေပး ႏိုင္ပါေစ။<br /><br />ဤလင္ဤမယား ေသတပန္ သက္တဆံုး ေပါင္းသင္းႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-288185180325915221?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-53666111601287264762009-03-01T08:14:00.003+08:002009-03-01T08:36:33.666+08:00<div style="text-align: center;">ဂိမၼာန္ေႏြဦး<br />ေလေဗြျမဴး၍<br />ေရာ္၀ါရြက္ေျခာက္<br />တစ္ေဖ်ာက္ဖ်ာက္ႏွင့္<br />ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ<br />ေလမွာ၀ဲလို႔<br />ျမင္သူေမာင္ဖုန္း<br />ေသွ်ာင္ဆံထံုးႏွင့္<br />ပုဆိုးမခ်ီ<br />ေတာင္ေတာင္အီကာ<br />ေဘးဘယ္ညာၾကည့္<br />ရင္မခ်ိသို႔<br />ဘယ္ဆီဘယ္မွန္း<br />လြမ္းရပါ႔နည္း<br /><br />ေႏြဦးခ်ိန္တြင္ ေလရူးေထြလို႔ ေမာင္ဖုန္းခမ်ာ ရူးရွာေလၿပီ။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5366611160128726476?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-55346244578490484112009-02-28T09:32:00.009+08:002009-02-28T18:17:16.129+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုေတာင္ေပၚသား TAG ကို <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အခ်စ္မ်ားကို ၀င္ေရာက္ခံစား ၾကည့္ျခင္း</span> ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စာစီၾကည့္လိုက္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"ပန္သူဦးေသာ အခ်စ္"</span><br /><br />သူမကို စတင္ေတြ႔ရွိေသာ အခ်ိန္တြင္ သူမတြင္ ခ်စ္ဦးသူ ရွိႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ သူမႏွင့္က်ဳပ္တြင္ သူငယ္ခ်င္း သံေယာဇဥ္ထက္ ပိုေသာ အတူသြား၊ အတူစား တည္းဟူေသာ တစ္ဆင့္ျမင့္ သံေယာဇဥ္မ်ား ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ရွိ ေနၾကသည္ကို မ်က္၀န္းတြင္းမွ အေျဖရွာေတြ႔ ခဲ့ၾကသည္မွာ ကာလ တစ္ခု ၾကာရွည္ခဲ့ ဖူးသည္။<br /><br />အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ ေန႔စြဲမ်ား ရွည္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် တီတီတာ ေတာ့မည့္ အခ်စ္အင္အား တစ္ခုသည္ အျဖဴေရာင္ေန႔စြဲေလးကို ကာလာျခယ္မႈန္းေတာ့သည္။ ဤမွစ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ ၾကားတြင္ ခပ္မိႈင္းမိႈင္း ႏွင္းပါးပါး ျခားနားသလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ သံေယာဇဥ္ တည္းဟူေသာ အရာသည္ ျဖတ္ေတာက္ရန္ ခက္ခဲလွေလသည္။ မရိုးသားေသာ စိတ္ရိုင္း မ်ားအား ခြ်န္းသ႑န္ ကဲ့သို႔ ထိန္းအုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူမအတြက္မူ သားဆိုးေလးအား ခြင့္လြတ္တတ္ေသာ မိခင္ တစ္ဦး ကဲ့သို႔ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။<br /><br />မည္ကဲ့သို႔ပင္ ဆိုပါေလဦးေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္ကား အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ နယ္ေျမတြင္ ေပါက္ဖြား ခဲ့ဖူးေလ သည္။ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ စည္းဟူေသာ အရာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္ သံေယာဇဥ္ နယ္ေျမတြင္ ရွင္သန္ ခြင့္ မရခဲ့ေသာ ဤအခ်စ္မွ မ်ဳိးတစ္ေစ့ သာလ်င္ က်ဳပ္ရင္ပတ္ထဲတြင္ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိးျဖင့္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္ကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ပင္ မသိခဲ့ေပ။<br /><br />အထက္ပါ အေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ပက္သက္၍ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">" ပန္သူဦးေလေသာပန္း " </span>ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အား ဤဘေလာ့တြင္ က်ဳပ္ေနရာခ်ခဲ့ဖူးသည္။ ( ရွာၾကည့္ၾကပါကုန္ )<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ကာလ တစ္ခုမွသည္ ေနာက္တစ္ခုသို႔ ကူးေျပာင္း၍သာ ေနၾကေလေတာ့သည္။ ဤတြင္ မထင္မွတ္ပဲ ပန္သူဦးေသာပန္းမွ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ မ်ဳိးေစ့အား မွ်တေသာ ရာသီ၊ ေအးျမေသာ ေလညွင္း၊ ေႏြးေထြးေသာ ေရာင္ျခည္မ်ား ေပးအပ္ေသာ သူမတစ္ဦး ေပၚထြန္းလာခဲ့ေလသည္။<br /><br />ၾကင္နာေသာ၊ ဂရုစိုက္ေသာ၊ အနစ္နာခံေသာ၊ ထိုသူမ၏ လက္ထဲတြင္ အႏွီ မ်ဳိးေစ့ေလး ခမ်ာ သက္ေတာင့္သက္ သာ စြာျဖင့္ ရွင္သန္ခြင့္ ရခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူမသည္ ကံအေၾကာင္း မေကာင္းလွစြာျဖင့္ ထိုမ်ဳိးေစ့ေလး မွာ ပြင့္လန္းလာခ်ိန္တြင္ ခ်ဳိၿမိန္ေသာ အခ်စ္ပန္း မဟုတ္ခဲ့ပဲ ခါးသက္ေသာ အဆိပ္ပန္းမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့သည္ကို ထိုသူမ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာျဖင့္ အဆိပ္ရည္မ်ား စြန္းထင္းကာ အေ၀းသို႔ ထြက္ေျပးသြားခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />ဤေနရာတြင္လည္း အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ေသဆံုးခဲ့ၿပီဟု အသင္ထင္ေနပါသေလာ? ထင္မွတ္မွားၾကမွာ စိုးသည္။ အခ်စ္သည္ အုတ္ႀကိဳအုတ္ၾကား၊ မာထန္ေသာ ကြန္ကရိ မ်ားၾကားထဲသို႔ပင္ ၀င္ေရာက္ ရွင္သန္တတ္ေသာ ေညာင္ေစ့ႏွင့္ပင္ အလားသ႑န္ တူေလသည္။ အာရံု မက်ေသး၍တာ ေနမည္ ေသဆံုးသြားျခင္းကား မရွိေပ။<br /><br />ဤတြင္ အေရးႀကီးဆံုးေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္အား ေျပာၾကားလိုသည္။ ေျမြကစားေသာ အလမၼယ္ဆရာသည္ တီးမႈတ္ေသာ ပုေလြ သံစဥ္မွန္ေနလ်င္ ၿငိမ့္ေညာင္းေသာ ေျမြကဟန္ကို ေစစားႏိုင္သကဲ့သို႔၊ သံစဥ္မ်ား မွား ယြင္းခဲ့လ်င္လည္း ထိုေျမြသည္ ပါးျပင္းခြက္၍ ထေပါက္တတ္သည္ကို သတိမူ ၾကပါကုန္။ အခ်စ္ဆိုေသာ အရာအား မွားယြင္းခဲ့လ်င္ ေျမြထက္ပင္ အခ်စ္ကဆိုးတတ္သည္။ အခ်စ္သည္ ကစားစရာ မ ဟုတ္သကဲ့သို႔၊ ကိုးကြယ္စရာလည္း မျဖစ္သင့္ေပ။ ကိုးကြယ္ျခင္း ခံရေသာ အခ်စ္သည္ ႏွလံုးသားကို ႏွိပ္စက္ ကလူ ျပဳတတ္ေသးသည္။<br /><br />ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္း မိတ္ေဆြမ်ား အခ်စ္ဆိုသည့္အရာႏွင့္ နဖူးတိုက္ ဒူးတိုက္ ေတြ႔ခဲ့ပါမူ၊ အခ်စ္အား မက်ီစယ္ ပါႏွင့္။ မကိုးကြယ္ပါႏွင့္။ မမွားယြင္းပါႏွင့္။ အခ်စ္ဆိုသည့္ အရာႏွင့္ အညမည ျဖစ္ေအာင္ေနၾကပါမူ အခ်စ္သည္ သင္တို႔အား ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားစြာ ေပးအပ္လိမ့္မည္ဟု က်ဳပ္ထင္မိပါသည္။ ဒါေပတည့္ ထိုအခ်စ္သည္ လည္း သင့္အား အညမည ျဖစ္ရပါမည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">သတိ။ အခ်စ္ဆိုသည့္ အရာသည္ ကိုယ္ကိုတိုင္ပင္ PASSWORD ရွာမေတြ႔တတ္ေသာ အလြန္လွ်ဳိ႕ ၀ွက္သည့္ အျခင္းအရာပင္ ျဖစ္သည္။</span> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ထို႔အျပင္ မေသဆံုးတတ္ေသာ အၿမဲေျပာင္းလဲ ရွင္သန္တတ္ေသာ အမ်ဳိးအစားထဲတြင္ အခ်စ္သည္ အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။</span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5534624457849048411?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-50978755382467255152009-02-25T23:24:00.003+08:002009-02-25T23:32:27.620+08:00<div style="text-align: center;">စိတ္ကူးစိတ္သန္း<br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔<br />နတ္ေလွာင္အိမ္မွာ<br />မြန္းက်ပ္ေနၿပီ<br /><br />စကားတစ္ခြန္း<br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔<br />တုန္႔ျပန္သံေတြ<br />တိတ္ဆိတ္ေနၿပီ<br /><br />ႏွလံုးေသြးစက္<br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔<br />ပံုေဆာင္ခဲလို<br />မာေက်ာေနၿပီ<br /><br />ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း<br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔<br />စာစီရာမွာ<br />မညီညာၿပီ<br /><br />ဘ၀တစ္ခု<br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔<br />ေစလိုရာကို<br />ေနလာခဲ့ၿပီ<br /><br />ေဘာင္ခတ္ထားလို႔...<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5097875538246725515?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-46177264970954546132009-02-24T18:27:00.006+08:002009-02-24T20:57:28.153+08:00<div style="text-align: justify;"><a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://peacefulforever84.blogspot.com/">ကိုမိုးေျပး </a>ဘေလာ့မွာ တင္ျပထားတဲ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာ ထိန္းသိမ္းေရး စီမံခ်က္</span> ကို ဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စာေလး နည္းနည္းေရးခ်င္တယ္။ သိလို႔တတ္လို႔ ေရးတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ရွိတဲ့ ဥာဏ္ေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္ကို ဗုဒၶသြန္သင္ ဆံုးမထားတဲ့ အသိေလးနဲ႔ ေရးသားခ်င္တာပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးဖို႔ တင္ဖို႔ စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။ ကိုမိုးေျပး ဘေလာ့မွာပဲ ကြန္မန္႔ေလး နည္းနည္းေလာက္ ၀င္ ေရးခ်င္ရံုေလးပါ ဒါေပမယ့္ ကြန္မန္႔ေပးလို႔မရလို႔ ( ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိပါ ) ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္တင္ျဖစ္တာပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပေရးျပတာေတြကို အားလံုးအေနနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ လံုး၀ မပက္သက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္တဲ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ အျမင္ကို တင္ျပျခင္း သက္သက္မွ် သာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ကိုမိုးေျပး ဘေလာ့တြင္ လင့္ထားသည့္ ပို႔စ္ အရွင္ကုမာရ ေရးသားထားသည့္ အေရးအသားကို နည္းနည္း ေျပာ ၾကားလိုပါသည္။ မွားခဲ့သည္ရွိေသာ္ တပည့္ေတာ္အား ခြင့္လြတ္ေတာ္မူပါ အရွင္ကုမာရ ဘုရား။<br /><br />အရွင္ဘုရား၏ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို အဓြန္႔ရွည္ၾကာ ထိန္းသိမ္းလိုေသာ စိတ္ဆႏၵမွာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္ လွပါသည္ အရွင္ဘုရား။<br /><br />ဒါေပတည့္ အရွင္ဘုရား ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားမွာ အတင္းအက်ပ္ အဓမၼ ဆန္ေနပါသည္ ဘုရား။ ဗုဒၶ၏ လမ္းစဥ္ႏွင့္ အဆံုးအမမွာ အတင္းကာေရာ၊ ႏိုင္ထက္က်င့္စဥ္ မပါရွိပါ ဘုရား။<br /><br />အမိ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးသည္ တိုင္းရင္သား ေပါင္းစံုျဖင့္ စုစည္းတည္ေထာင္ထားေသာ အလြန္ အင္မတန္မွ ေနခ်င့္စဖြယ္ေကာင္းေသာ တိုင္းျပည္ႀကီးပါ ဘုရား။ ဤတြင္ လြတ္လပ္ေသာ ဘာသာအား လြတ္ လပ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ခြင့္ ျပဳထားပါသည္ ဘုရား။<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားမွ ေဟာၾကားအပ္ေသာ တရားမ်ားေသာ္မွ် အတင္း နာယူ လက္ခံေစေသာ တရားမရွိပါေပ။ ရွင္းလွ ပါေပသည္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငါဘုရား ေျပာတာကို မယံုပါေလႏွင့္ဦး ကိုယ္တိုင္ က်င့္ႀကံ ေလ့လာၿပီးမွတာ ယံုၾကပါ</span> ငါ႔ဘာသာထဲ ၀င္ၾကေတာ့ လာၾကေတာ့ဟု လည္း အတင္းမတိုက္တြန္းခဲ့ဖူးပါ။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ အတင္းအက်ပ္ကို ေရွာင္ရွား၍ မိမိ ဘာသာ၊ သာသနာအား အဓြန္႔ရွည္ၾကာ တည္တန္႔ေစလိုလ်င္ ေကာင္းမြန္ေသာ ကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ရွိရွိေသာ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ မိရိုးဖလာမွစ၊ ဘာသာကြဲ မ်ားအဆံုး၊ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈ ရွိလာေစရန္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ စစ္စစ္ကို</span> ယံုၾကည္မႈ တိုးပြားေစရန္ အဓိကမွာ ေကာင္းမြန္ေသာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္အား ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သာသနာ အဓြန္႔ရွည္ရန္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ က်င့္ႀကံ အားထုတ္လ်င္မူ ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္လိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္ အရွင္ ကုမာရ ဘုရား။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">'' ႏုနယ္ေသာ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္မ်ား အထင္မွား အမွတ္မွား ျဖစ္မည္ကို ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းစိုးရိမ္ မိပါသည္။ ''</span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4617726497095454613?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-55331386619805583912009-02-19T22:55:00.006+08:002009-02-20T00:22:06.396+08:00<div style="text-align: justify;">ဟုတ္ကဲ့.. ကြ်န္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း သီခ်င္းေတြ ၾကားေနရတယ္။ ဟိုဗ်ာ.... လက္ထပ္ပြဲ မဂၤလာပြဲ ေတြမွာ ဆိုေနၾကတဲ့ မဂၤလာေတးေတြပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တာ အၿမဲတမ္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါလာတဲ့ စာသားတစ္ခုရွိတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က ဒီအဓိပၸါယ္ကို သိခ်င္လို႔ပါ ေလးေလးနက္နက္ကို သိခ်င္လို႔ပါ။ ေက်းဇူးျပဳ၍ သိေသာသူမ်ားရွိရင္ အနက္အဓိပၸါယ္ ရွင္းျပေပး ေစလိုပါတယ္။<br /><br />စာသားကေတာ့ ( နိတုံေရႊစင္တဲ့ )<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> နိတံု </span>ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို သိခ်င္တာပါ<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5533138661980558391?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-83281606070824102352009-02-17T12:52:00.004+08:002009-02-17T13:27:50.283+08:00<div style="text-align: center;">ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ဘ၀<br />မလြတ္လပ္ဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ စီးပြား<br />မႀကီးပြားဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ကေလာင္<br />မထက္ျမက္ဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ စကား<br />တာမသြားဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ဦးေဏွာက္<br />မျပက္သားဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ အေတြး<br />မေအးေဆးဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ႏွလံုးသား<br />မလန္းဆန္းဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ကာရန္<br />ကဗ်ာမဆန္ဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ ပန္း<br />မပြင့္လန္းဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္မိတဲ့ အခ်စ္<br />မရွိသင့္ဘူး<br /><br />ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ ဘယ္သူမွလည္း မရွင္သန္ခ်င္ ၾကဘူး<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8328160607082410235?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-17779818832836263502009-02-15T19:33:00.005+08:002009-02-16T20:01:30.941+08:00<div style="text-align: center;">မာနတံခြန္ မိုးထိခြ်န္လည္း<br />မစင္စြန္႔က ဖင္ခြ်တ္ရ၏<br /><br />ေရႊသီးစားစား ေငြသီးစားစား<br />မစင္သြားက နံေဟာင္ပါ၏<br /><br />ငါသည္ငါဟု ငါမာနႏွင့္<br />ေနပါေလဦး အေသဦးေသာ္<br /><br />လူယုတ္လူျမတ္ ေသခ်ာခ်က္က<br />ေျခာက္ေပသံုးေပ က်င္းသာလွ်င္တည္း<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-1777981883283626350?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-48369782799458922962009-02-14T08:12:00.008+08:002009-02-14T15:13:46.029+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီလိုေန႔၊ ဒီလိုရက္စြဲ၊ ဒီလို အခါသမယမ်ဳိး သူသူ ငါငါ အမ်ားစုဟာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ရင္ခံုၾက၊ ၾကည္ႏူးၾကနဲ႔၊ ခ်စ္ျခင္းေတြကို စာနဲ႔တစ္ဖံု၊ ကဗ်ာနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ ဖံုးနဲ႔တစ္ဂြမ္ဂြမ္၊ ခ်စ္ျခင္း ေတြကို ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးမႈ ေတြနဲ႔ သီကံုး ေနၾကတယ္။<br /><br />ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဟာ ဘယ္အခ်ိန္ကာလ၊ ဘယ္လို လူတန္းစား၊ ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္ နဲ႔ပဲသတ္မွတ္ခဲ့ သတ္မွတ္ခဲ့၊ အဓိကေတာ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ တည္ရွိေနျခင္းဆိုတာ ျငင္းဆိုရ ခက္ပါ လိမ့္မယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ခ်စ္သူေတြျခင္း ခ်စ္တင္းေတြ ဖလွယ္ေနၾကတဲ့ အခိုက္မွာ က်ဳပ္လို ငမိုက္သား ရွင္ရဲထြတ္ အေနနဲ႔ ရင္ခုန္ ဖက္ တမ္းခ်င္းလည္း မေရးႏိုင္၊ တစ္သက္တာ ထာ၀ရလည္း မဆိုႏိုင္တဲ့ အခိုက္အတန္႔ တစ္ခုခုေတာ့ ေရးခ်င္ ရင္ဖြင့္ခ်င္ ေနမိတယ္။ ဒါဆို ဘာေရးမွာလည္း ဘာ အေၾကာင္း ေရးမွာလည္း၊<br /><br />( ဟာ.. ေခါင္းပူတယ္ စိတ္ရႈပ္တယ္ ကြာ )<br /><br />ေခါင္းစဥ္ ရွာမရေပမယ့္ လက္က တစ္ခုခုကို ေရးခ်င္ေနတယ္။ ၾကာတယ္ကြာ ေရးခ်လိုက္ၿပီ။<br /><br />ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">တစ္ျခမ္းပဲ့ရင္ခုန္သံ</span><br /><br />တစ္ေန႔ေသာ စကၤာပူ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါ ရံုးဆင္းခ်ိန္ခန္႔ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေနရာကား <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Tanjong Pagar NTUC </span>၊ က်ဳပ္ ရွင္ရဲထြတ္ ေနာက္တစ္ေန႔ ၀မ္းေရးအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စီမံရန္ အလို႔ငွာ ntuc အတြင္း ေစ်းျခင္းေတာင္း တစ္လံုး ျဖင့္ ဟိုေမႊဒီေႏွာက္ လတ္ယားလတ္ယား လုပ္ေနစဥ္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ က်ဳပ္ႏွာ၀ကို သင္းပ်ံ႕ ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ ေရေမႊး နံ႕ လာေရာက္ ကလူတယ္။ က်ဳပ္လည္း ေဘးသီ ၀ဲယာ ေရွ႕ ေနာက္ အကုန္ လွည့္ၾကည့္ ေတာ့တာေပါ႔။<br /><br />အလာလား အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္၊ လွပတဲ့ ကိုယ္ဟန္၊ ခါးလယ္ေလာက္ ဆံပင္ကို အေပၚ ခပ္ျမင့္ျမင့္ စုခ်ည္ထား တယ္ လည္တိုင္ေလးက ဆင္စြယ္ေရာင္ေလး ၀င္းေနတာပဲ။ အနက္ေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္မွာ အနက္ေရာင္ ေလ ဒီရႈးနဲ႔၊ ပန္းေရာင္ ရွပ္လက္ရွည္မွာ စြယ္တာလို လက္ျပက္ စြပ္ထားတယ္။ ဟို..အေပၚဆံုး စင္က ေပါင္မုန္႔ထုပ္ ကို မမွီ႔တစ္မွီ လွမ္းယူေနတဲ့ ဟန္က ( မဆီမဆိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက အကယ္ဒမီ ေရႊစင္ ရုပ္ထုကို ေျပးျမင္မိတယ္ ) ရင္ခုန္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။<br /><br />က်ဳပ္လည္း ျမင္ကြင္းကို ငမ္းေနတုန္း အဲေလ ေငးေနတုန္း၊ ျဖဳန္းဆို အမ်ဳိးသမီးက က်ဳပ္ကို လွည့္အၾကည့္ က်ဳပ္ ရင္ဘတ္လည္း ဒံုးကနဲကို ျမည္တာပဲ။ ဒီေတာ့မွ အမ်ဳိးသမီး မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာ ျမင္ရေတာ့တယ္။ ပန္းေရာင္ ရွပ္ နဲ႔ လိုက္ဖက္စြာ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္မႊာကို ပန္းေရာင္ျခယ္ထားတယ္။ က်ဳပ္ငမ္းေနမွန္းလည္း သိေရာ ေအာက္ဖက္က ပန္းေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလး မဆီမဆိုင္ သြားနဲ႔ မနာေအာင္ အကိုက္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ က်ဳပ္ရင္ဘတ္ ထဲကို တစ္ခုခုက ၀င္ၿပီးဆြေန ဖြေနသလိုပဲ ေနရခက္ႀကီးဗ်။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သူမ သြားရာ ၀ယ္ရာေနာက္ကို က်ဳပ္က လိုက္ငမ္းတာေပါ႔။ ခဏလည္းေနေရာ သူမ ပစၥည္းကို ႏွစ္မ်ဳိး သံုး မ်ဳိး ေလာက္လည္း ၀ယ္ၿပီးေရာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">( ေနရာတစ္ခုကို က်ဳပ္လိုက္မသြားရဲပါ )</span> ေငြရွင္း ေကာင္တာမွာ တန္းစီေတာ့ က်ဳပ္ ကလည္း သူမနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေငြရွင္းေကာင္တာမွာ လိုက္တန္းစီတယ္ဗ်ာ။<br /><br />က်ဳပ္တန္းစီမိတဲ့ ေကာင္တာ စာေရးမက ၾကာလိုက္တာ။ ဟိုက ရွင္းလို႔ျဖင့္ၿပီးေတာ့မယ္၊ က်ဳပ္အလွည့္ကျဖင့္ မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ သူမ ေငြရွင္းေနတုန္း က်ဳပ္လည္း လွမ္းအေငး သူမေအာက္ ႏႈတ္ခမ္းက အကိုက္ခံရျပန္ေရာ၊ သူမ ေငြရွင္းၿပီးလို႔ ထြက္ သြားၿပီ။ ဟာကြာ က်ဳပ္ေကာင္တာက က်ဳပ္အလွည့္ မၿပီးေသးဘူး ဟူး.........<br /><br />က်ဳပ္လည္း ေငြရွင္းၿပီးလို႔ အျပင္ကိုထြက္ စက္၀ိုင္းပံု လွည့္ပတ္ ရွာေတာ့လည္း သူမကို မေတြ႔ေတာ့ဘူး၊ အဲ.. ေစာ ေစာက ရင္ဘတ္ထဲကို တစ္ခုခု ၀င္ဖြေနတဲ့ ေ၀ဒနာက အခုေတာ့ အကုန္ဆြဲႏႈတ္ ခံလိုက္ရသလိုပဲ။ ရင္ဘတ္ ႀကီး က ဟာလာ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ က်ဳပ္ရင္ဘတ္ တစ္ျခမ္းပဲ့ ပါသြားၿပီဗ်။ သူမ်ားေတြ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">14</span> ရက္ေန႔ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႏႊဲ ေန ခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ကေတာ့ ရင္ခုန္သံ တစ္ျခမ္းပဲ့ ႀကီးနဲ႔ဗ်ာ။<br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /> </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4836978279945892296?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-21363994062728125172009-02-12T09:56:00.008+08:002009-02-15T09:02:36.900+08:00<div style="text-align: center;">ဘမ်ဳိးဘိုးတူ ၊ ဆင္းသက္လာဘိ<br />မင္းေရာင္ဖိုးဖိုး ၊ ေသြးဆက္ဖံုးလို႔<br />သက္ေသြးမခ်န္ ၊ ေပးဆပ္ကာတည့္<br />မ်ဳိးရိုးဇာနည္ ၊ ဘာမထီကား<br /><br />ငါ႔ေျမငါ႔ေရ ၊ ငါ႔ျပည္သူမ်ား<br />လြတ္လပ္တစ္ဖံု ၊ သာယာစံုဖို႔<br />ကြယ္၀ွက္တစ္ခါ ၊ တည့္တိုးတစ္လွည့္<br /><br />ရင္ဆိုင္ခဲ့၏ ၊ နယ္ခ်ဲ႔ရန္သူ<br />ကုလားျဖဴတို႔ ၊ ေနမ၀င္ျခင္း<br />ၿပိဳပ်က္ဆင္းေအာင္ ၊ ေရာင္ရွိန္ထည္၀ါ<br /><br />သူရကန္စက္ ၊ ရွင္ေနမင္းမွတ္<br />ထြက္ေပၚလာခ်ိမ့္ ၊ ရက္ျမတ္ (၁၃)<br />ၿခိမ့္ၿခိမ့္အံုးအံုး ၊ ေနမင္းတန္ေဆာင္<br />လင္းေရာင္တက္ၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေဖဖ၀ါရီလ (၁၃) ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေမြးေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။</span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2136399406272812517?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-76250183031370582402009-02-10T10:22:00.005+08:002009-02-15T09:03:18.835+08:00<div style="text-align: center;">နတ္သမီးကဟန္ ၊ တိုင္းျမန္ျပည္မွ<br />ေတာင္ေပၚေတာင္ေအာက္ ၊ ဒိုးယိုေပါက္သို႔<br /><br />ေသြးစည္းကပြဲ ၊ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲလို႔<br />ေျခခ်ဳိးလက္ခ်ဳိး ၊ ကကြက္တစ္မ်ဳိး<br />မရိုးေလေအာင္ ၊ ဇါတ္ကေဆာင္လို႔<br /><br />ကေခ်သည္ေပါင္း ၊ ( ၁၄ ) အားနဲ႔<br />အမိျမန္ျပည္ ၊ ကကြက္ညီေအာင္<br />ရက္စြဲသတ္မွတ္ ၊ ( ၁၂ ) ရက္ဟု<br /><br />လျမတ္တပို႔ ၊ ဤမွစလို႔<br />ေရာင္းရင္းညီကို ၊ မယ္ပ်ဳိပ်ဳိတို႔<br />အမိျပည္ေထာင္ ၊ ဓြန္႔တည္တန္႔ေအာင္<br />ႀကိဳးစားပါစို႔….ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">( ၆၂ ) ႀကိမ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔အား ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7625018303137058240?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-29622057136097303902009-02-08T11:48:00.008+08:002009-02-15T09:05:11.827+08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၁၄</span> ရက္ေန႔ကို ၊ စိတ္၀ယ္မွန္းလို႔<br />ေခ်ာကလက္နဲ႔ ၊ ခ်စ္စရာကတ္<br />စိတ္ကူးေနတယ္ ၊ ခ်စ္ျခင္းသေကၤတတဲ့။<br /><br />အနာဂတ္ဗိမၺာန္ ၊ ဗိသုကာဖန္ဆင္း<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ ၊ ဖြားျမင္ခဲ့တဲ့<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၁၃</span> ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။<br /><br />ညီေနာင္ေတြစုစည္း ၊ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အႏွစ္<br />ေသြးစည္းခဲ့ျပည္ေထာင္ ၊ အဓြန္႔ရွည္ေအာင္တဲ့<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၁၂</span> ရက္ေန႔ကို ၊ ေမ့ေနၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခ်စ္ျခင္းအစစ္ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေမ့ေနၾကတယ္။</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2962205713609730390?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-46033819604650599812009-02-04T21:34:00.011+08:002009-02-15T18:47:25.971+08:00<div style="text-align: center;">ဘီလူးဆိုင္း တစ္ပုဒ္<br />ေဗ်ာဆိုင္း တစ္ပုဒ္နဲ႔<br /><br />ေတာ္ၾကာ ရီလိုက္<br />ေတာ္ၾကာ ငိုလိုက္<br /><br />ဘ၀ ဇါတ္ခံုမွာ<br />လိုက္က ေနရတာ<br /><br />အရိုးေပၚလည္း အေရတင္<br />အေရမွာလည္း အတြန္႔လိႈင္းနဲ႔<br /><br />ဇရာအိုညွက္ညွက္ ေထာင္းခဲ့ေပမယ့္<br />ဇါတ္ဆရာက အတီးမရပ္ဘူး<br /><br />ဘ၀မွာ က်ရာေနရာကို<br />မတီးလည္းက တီးလည္းက<br /><br />ေစရာကိုသာ ေနလာခဲ့ရေတာ့<br />ေႀသာ္ေဟာ ........<br /><br />အားလံုးဟာ ဇါတ္ဆရာ အလိုက်ပါလား....<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4603381960465059981?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-76491583582069174022009-01-28T10:15:00.006+08:002009-02-15T18:48:23.868+08:00<div style="text-align: center;">တူတူနီးနား<br />ရွိခဲ့စဥ္က<br />ရင္တြင္းၾကင္နာ<br />စမ္းက်ေရလို<br />ေအးျမခဲ့တာ<br />နင့္ ေစတနာေတြ ငါေမ့ခဲ့တယ္။<br /><br />ေရျခားေျမျခား<br />မိုင္ေတြျခားတုန္း<br />တစ္ဦးတစ္ေယာက္<br />စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔<br />ထင္ရာစိုင္းကာ<br />နင့္ အၾကင္နာေတြ ငါေစာ္ကားခဲ့တယ္။<br /><br />ခုေနခုခါ<br />နင္ငါ႔နံေဘး<br />ေရွာင္ထြက္ေျပးေတာ့<br />လြမ္းမ်က္ရည္ေတြ<br />စကၠန္႔တစ္ခုန္<br />ငါ႔ မ်က္ရည္တစ္စံု က်ေနရၿပီ။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-7649158358206917402?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-43605757059310906822009-01-20T20:34:00.003+08:002009-02-15T18:49:39.924+08:00<div style="text-align: center;">ပင္ျမင့္ပန္းကို<br />လွမ္းမိရက္သား<br /><br />နမ္းလို႔မမွီ<br />လွမ္းလင့္ခ်ဴဖို႔<br /><br />အေပၚမေရာက္<br />ေအာက္မေရာက္နဲ႔<br /><br />ေဇာ္ကန္႔လန္႔လို<br />တက္လို႔မရ<br />ဆင္းမရေတာ့<br /><br />ကယ္ေတာ္မူေတာ့<br />အရပ္ကတို႔<br />ေရာင္းရင္းတို႔ေရ.....<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4360575705931090682?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-56932031041859681972009-01-18T20:18:00.008+08:002009-02-15T18:50:26.529+08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />မျမင္ရလည္း<br />ရင္းႏွီးကာၿမဲ<br />တိုးလို႔ခ်ည္ကာ ရစ္တတ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />အႏုအရင့္<br />မခြဲျခားပဲ<br />ေပါင္းစပ္ကာ တစ္ေရာင္ထဲေျပးသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />ေ၀းေ၀းနီးနီး<br />အၿမဲတမ္းပဲ<br />မကြဲျပားပါ တစ္ထပ္ထဲၾကသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />နိမ့္ျမင့္ျခားလည္း<br />မထူးျခားပါ<br />လမ္းခရီးကို တစ္သားထဲေလွ်ာက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />ေန႔ရက္လေတြ<br />ရက္စြဲေျပာင္းလည္း<br />ယေန႔ထိတိုင္ ခိုင္ၿမဲခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သံေယာဇဥ္</span><br />တို႔သံေယာဇဥ္<br />စီးေရလ်င္လို<br />အဆက္မျပတ္သာ စီးဆင္းၾကမည္။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5693203104185968197?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-66970284752049732312009-01-11T10:40:00.007+08:002009-02-15T18:51:01.320+08:00<div style="text-align: center;">အေတာင္စံုလို႔<br />ေျခစံုကန္တာ<br />မဟုတ္ပါဘူး<br />ေတာင္ပံကိုးလို႔<br />ေ၀ဟင္တိုးတာ<br />ေယာနသံပါ....<br /><br />လိႈင္းပင္ႀကီးႀကီး<br />ေလပင္ထန္ထန္<br />မမႈခဲ့ဘူး<br />ေတာင္စြယ္ကိုေက်ာ္<br />ပင္လယ္ေပ်ာ္တဲ့<br />ေယာနသံပါ....<br /><br />ရက္ေတြလေျပာင္း<br />ေတာင္ပံေညာင္းေတာ့<br />အေမ့ရင္ခြင္<br />ျပန္ခို၀င္ဖို႔<br />ဒီေတာင္စြယ္ကို<br />ေယာနသံက.... ေက်ာ္ႏိုင္ပါဦးမလား အေမရယ္<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေယာနသံလို သားမိုက္မ်ား အေမ့ဆီ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။</span><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6697028475204973231?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-89815188732299426282009-01-05T15:06:00.008+08:002009-01-24T13:37:33.784+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီလူ႔ဘ၀ႀကီးထဲမွာ ရွင္သန္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္း အေၾကာင္းအရာ မ်ဳိးစံုနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရ၊ ဆံုခဲ့ရ၊ ကြဲခဲ့ရ၊ လြဲခဲ့ရ၊ မရိုးႏိုင္ေအာင္ တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး ဆိုသလို အျဖစ္အပ်က္ေတြက မ်ားလြန္းတယ္။<br /><br />ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ ၀တ္ရည္ကို ေသာက္သံုးတာျခင္း အတူတူ ပ်ားက စုပ္တဲ့ ၀တ္ရည္က ပ်ားရည္ျဖစ္တယ္။ ပိတုန္း စုပ္တဲ့ ၀တ္ရည္က အဆိပ္ျဖစ္တယ္။<br /><br />ေလာကႀကီးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္တတ္ရံုနဲ႔ ငါ႔ကိုငါ ျခေသၤ့လို႔ မွတ္ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။<span style="color: rgb(255, 255, 0);"> </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">( ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္တတ္ရံုနဲ႔ ဖားဟာ ျခေသၤ့ ျဖစ္မလာပါဘူး )</span><br /><br />မာယာမ်ားတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ အတၱႀကီးမားစြာနဲ႔ ငါဟာ ကန္ေရျပင္ထက္က လရိပ္ကို အာသာ ငမ္းငမ္းနဲ႔ လိုက္ရွာခဲ့တယ္။<br /><br />ခုထက္ထိ ငါဟာ ေရျပင္ထက္က လရိပ္ရွာသူ အျဖစ္နဲ႔ပဲ........<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ရွင္ရဲထြတ္ လရိပ္ရွာရင္း လမ္းခဏ ေပ်ာက္ေနပါတယ္ </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> လမ္းမွန္ေတြ႔ရင္ ျပန္လာခဲ့ပါ႔မယ္)</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8981518873229942628?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-21336191937965886462008-12-31T16:55:00.002+08:002008-12-31T18:38:09.419+08:00<div style="text-align: justify;">မၾကာေတာ့မယ့္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2008</span> ရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေရာက္ရွိလာပါေတာ့မယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2009</span> ကိုခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္ခါ သမယကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႏွစ္သစ္ကူးကို ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ ေတြက်င္းပၿပီး <span style="color: rgb(255, 102, 102);">11း59- 59</span> ကိုရင္ခံုစြာ ေမွ်ာ္လင့္ ႀကိဳဆိုတတ္ၾကတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္လည္း အရင္ႏွစ္ေတြမွာ အဲဒီလို စိတ္ကူး၊ အဲဒီလို ေပ်ာ္ပြဲေတြကို ခံုမင္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ခုလက္ရွိေနရာ ေဒသ တိုင္းျပည္က ဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ေပ်ာ္လို႔ ရႊင္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မပါဘူးဗ်။ ဒီႏွစ္ၾကမွ စိတ္ေတြက တစ္မ်ဳိးပဲ ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုခ်င္တဲ့ ပံုစံက တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။ အေတြးေလးနဲ႔ပဲ ႏွစ္သစ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။<br /><br />ဘယ္လိုအေတြးမ်ဳိးလည္းဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြနဲ႔ တူခ်င္မွတူမယ္၊ ကြဲလြဲရင္လည္း ကြဲလြဲေနမယ္။ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2008</span> ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေရာက္လာေလ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ အရာေတြမ်ားလာေလပဲ။ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2008</span> မွာ ငါဘာေတြလုပ္ခဲ့လည္း ? ေမ့ထားသင့္တဲ့ အတိတ္ကို ေမ့ထား၊ ျပဳျပင္ရမယ့္ လုပ္ရပ္ကို ျပဳျပင္၊ သယ္ေဆာင္ လာရမယ့္ ကိစၥေတြ သယ္လာ၊ ေတြးစရာေတြ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္ထြက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကို မႀကိဳေတာ့ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">2009</span> ကိုခ်ဥ္းနင္းဖို႔ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2008</span> ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမိနစ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အသန္႔ရွင္းဆံုး ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2009</span> ကို ကြ်န္ေတာ္ အျဖဴစင္ဆံုးႀကိဳဆိုခ်င္တယ္။ ကဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပံုစံမတူတဲ့ ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုျခင္း (သို႔) ႏွစ္သစ္ ကိုရင္ဆိုင္ျခင္း အတြက္ မလြဲမေသြႀကံဳလာမွာမို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ အားလံုးကို......<br /><br />ခုလာမယ့္ <span style="color: rgb(255, 102, 102);">2009!</span> မွာ အားလံုးေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုႏိုင္ပါေစ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2133619193796588646?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-60512156408783980042008-12-31T13:37:00.006+08:002009-01-24T14:03:17.691+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေမာင္ ထေတာ့ေလကြာ ေနဖင္ထိုးေနၿပီ အိပ္ပုတ္ကလည္းႀကီးလိုက္တာ။</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> အင္းပါ အမြန္ရာ ဒီရက္ပိုင္းေလးပဲ နားနားေနေန ေနရမွာ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ဒီလိုေအးေအးေဆးေဆးေနရမွာ မဟုတ္ဘူး</span>။</span> <span style="color: rgb(153, 255, 255);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကဲပါ ခုေတာ့ ထေတာ့ေနာ္ ေမာင္ မနက္စာစားမယ္။</span></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"><span style="color: rgb(153, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အင္းထမယ္ အာပြားေပးရင္ ။</span></span><span style="color: rgb(153, 255, 255);"> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဟာ ေမာင္ကလည္း ကဲကဲေရာ့ ထေတာ့ေနာ္။</span></span><br /><br />ေနရာကား ငပလီ ကမ္းေျခ၊ အခ်ိန္အခါကား ညားခါစ ဘေလာ့ဂါ ရွင္ရဲထြတ္ႏွင့္ သရုပ္ေဆာင္မင္းသမီးေခ်ာ သက္မြန္ျမင့္ တို႔၏ ပ်ားရည္ဆမ္း အနားယူ ခရီးစဥ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အမြန္ေရ ျမန္ျမန္လာ ေနျပင္းလာရင္ လိႈင္းကစားလို႔ မေကာင္းေတာ့ဘူး၊ ခုေနကစားမွ ေရအတက္နဲ႔ ကစားလို႔ေကာင္းမွာ။</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကဲပါေမာင္ရယ္ ၿပီးပါၿပီ ဒီမွာ ေရကူး၀တ္စံု လဲေနလို႔ ေမာင္ၾကည့္ပါဦး လွရဲ႕လားလို႔။ </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟာ..လွလိုက္တာ ေမာင့္မိန္းမက ကဲကဲ သဘက္ႀကီး ပတ္လိုက္ပါဦး ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ ၾကည့္ကုန္လိမ့္မယ္ ေမာင္ကႀကိဳက္တာ မဟုတ္ဘူး။</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အင္းပါ ေမာင္ရယ္။</span><br /><br />အႏွီ ညားခါစ စံုတြဲ လက္ခ်င္းခ်ိတ္၍ ကမ္းေျခသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္း ေျပးဆင္းသြားသည္မွာ ျမင္ရသူ ပရိတ္သတ္အေပါင္း <span style="color: rgb(255, 102, 0);">'' ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ ညီလိုက္တာ၊ ေနနဲ႔လ ေရႊနဲ႔ျမ ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးေပါ႔ ''</span> ခ်ီးက်ဴး အားက်သံ မ်ားကို ၾကားရမည္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ေဘာကြင္း အေပၚ၌ ပက္လက္လွန္၍ အလိုက္သင့္ စီး၍ ၾကည္ႏူးေနေသာ အမြန္ဆိုေသာ ဇနီးေခ်ာအား ၾကည့္ရင္း၊ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">အမြန္ရာ ေမာင္ေတာ့ ဒီလိုေန႔ေတြႀကီးပဲ ေအးေအးေနခ်င္ေတာ့တာပဲ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ အမြန္႔ေဘးမွာ အၿမဲတမ္း အခ်ိန္ျပည့္ ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး အမြန္ရဲ႕။</span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေအာ္ေမာင္ရယ္ အမြန္႔ကို စိတ္မခ်တာလား ေမာင့္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔မွ အားလံုးထဲမွာ ေမာင့္ကို ေရြးၿပီး အမြန္ဘ၀ကို ေပးအပ္ခဲ့တာေလ အမြန္႔ဘ၀မွာေလ ေမာင္သာလ်င္ အခ်စ္ဆံုး သိလား။</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span><span style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">တကယ္လား အမြန္ရယ္ ဒါ႔ေၾကာင့္ အမြန္႔ကို ပိုခ်စ္ရတာ။</span> </span> ရွင္ရဲထြတ္မွာ မခ်င့္မရဲ စိတ္ျဖင့္ သက္မြန္ျမင့္ ပါးအား နမ္းရန္အလုပ္ လိႈင္းတစ္လံုးမွ မထင္ပဲ ရိုက္ခတ္လိုက္ရာ။<span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အား.. အမြန္ေရ အမြန္။</span> <span style="color: rgb(204, 102, 204);">ေဟ့ေကာင္ထစမ္း အလုပ္ခ်ိန္ လာခိုးအိပ္ေနတယ္ ဟုတ္လား အလုပ္သိမ္းရင္ ရံုးခန္းလိုက္ခဲ့။</span><br /><br />မယ္ဂုမိေရ စိတ္ကူး အယဥ္လြန္သြားလား မသိဘူး။ ေက်နပ္ပါေစ။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank">/<img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-6051215640878398004?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-20127665179074791402008-12-28T20:36:00.008+08:002009-02-15T18:52:25.569+08:00<div style="text-align: center;">မျမင္တဲ့ေႏွာင္ႀကိဳး<br />သံေယာဇဥ္တိုးလို႔<br />တြယ္ေႏွာင္ရစ္ထံုးကာ<br />ႀကိဳးတစ္ပင္ လြန္းတင္ခဲ့ေပါ႔<br /><br />ေ၀ရင္လည္းေ၀<br />ေျခြလို႔ေၾကြရင္လည္း<br />ေျမလႊာခတုန္းမွာ<br />ၾကင္ခြင့္ရခ်င္ေပါ႔<br /><br />ျမင္ရက္ႏွင့္ပင္ခက္<br />ၾကင္မက္ခြင့္ရယ္လို႔<br />ဘယ္မရွိအဆံုးမွာ<br />အသင္သိပါေလစ..<br /><br />ပန္သူဦးေလတဲ့ပန္းရယ္...<br /><br />မွတ္ခ်က္.............<br />ဤကဗ်ာသည္ ကဗ်ာေဟာင္းပါ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ၈ ႏွစ္ေက်ာ္ကာလဆီမွ စာေရးသူ၏ ပထမဆံုးေသာကဗ်ာ ေလးပါ။ စာေရးသူ ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အေနျဖင့္ သက္ဆံုးတိုင္ ထင္က်န္ရစ္မယ့္ ကဗ်ာေလးပါ။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2012766517907479140?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-37652243759545148932008-12-27T14:41:00.006+08:002009-02-15T18:54:00.012+08:00<div style="text-align: center;">ႏွင္းေတြလည္းေ၀<br />ျမဴေတြလည္းခ<br />ေလျပည္တိုးစိမ့္<br />ေအးခ်ိမ့္ခ်ိမ့္မွာ<br /><br />နင္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္... ေမာင္ရယ္ ခ်မ္းလိုက္တာတဲ့<br /><br />ေလရူးေထြခိုက္<br />ေညာင္ညိဳရိပ္မွာ<br />လြမ္းေတးရယ္ဆို<br />ဥၾသေၾကြတုန္း<br /><br />နင္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္... ေမာင္ရယ္ ဥၾသေလး သနားလိုက္တာတဲ့<br /><br />မိုးစက္မိုးေပါက္<br />တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔<br />မ်က္ရည္ရႊဲစို<br />ငိုခဲ့တုန္းက<br /><br />နင္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္... ေမာင္ရယ္ ကြ်န္မေလ ငိုခ်င္ရင္ မိုးရြာထဲမွာပဲ ငိုတာတဲ့<br /><br />ခုေတာ့<br />ခ်မ္းလိုက္တာလည္းမရွိေတာ့ဘူး<br />ဥၾသငွက္လည္းမရွိေတာ့ဘူး<br /><br />ဒါေပမယ့္ မိုးရြာခဲ့ရင္ မိုးေရေတြထဲ ငါလည္း ငိုတတ္ေနၿပီ...<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3765224375954514893?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-81047170394844515072008-12-23T20:38:00.006+08:002008-12-23T21:56:13.466+08:00<div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း 37 ႏွစ္ခန္႔တြင္ သူစိမ္း ေယာက်ၤားေလး တစ္ဦးႏွင့္ သူစိမ္း မိန္းခေလး တစ္ဦး ေတြ႔ဆံု ခ်စ္ႀကိဳက္၍ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ လက္ထပ္ထိမ္းျမားကာ ဘ၀တည္းဟူေသာ တူႏွစ္ကိုယ္ တိုင္းျပည္ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ ၾကသည္။<br /><br />ဤတြင္ အသြင္မတူေသာ ပန္းပြင့္ ေျခာက္ပြင့္ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ အသြင္ မတူေသာ္လည္း ၾကင္နာေသာ ေႏြးေထြး ေသာ ယုယမႈျဖင့္ ပန္းမ်ား အားလံုးကို လန္းပြင့္ေစခဲ့ပါသည္။ အႏၱရယ္မ်ား ရန္စြယ္မ်ား ၾကားထဲတြင္ ရဲ၀ံ့စြာ ကာကြယ္ခဲ့ပါသည္။ ေတာက္ပေသာ အနာဂတ္ကို ဖန္တီးေပးခဲ့ပါသည္။ ပန္းေပါင္းစံုလင္ေသာ ေလာကထဲတြင္ ေမႊးရနံ႔ႏွင့္ သင္းပ်ံ႕ေစခဲ့ပါသည္။<br /><br />အႏွီ သူစိမ္းႏွစ္ဦးမွ ပြင့္လန္းေစခဲ့ေသာ ပန္းေျခာက္ပြင့္မွာ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္တြင္ လန္းတင့္ျဖာလို႔ ဆန္းတင့္ ကာ ေနၾကၿပီ။ ခုခ်ိန္တြင္ အႏွီ အရင္းႏွီးဆံုးေသာ သူစိမ္းႏွစ္ဦးမွာ ပန္းေျခာက္ပြင့္ႏွင့္ ေ၀းသူေ၀း၊ ကြာသူကြာျဖင့္ အေ၀းေရာက္ ေမတၱာ အားျဖင့္သာ ဆန္းေနျခည္ ျဖာလန္းလို႔သာ ေနၾကရသည္။<br /><br />ပန္းေလးမ်ား အပါးတြင္ မရွိေသာ္ျငားလည္း သူစိမ္းႏွစ္ဦးမွာ ရင္းႏွီးမႈအားျဖင့္သာ ေရွ႕ဆက္ကာ ခရီးသြားရဦးမည္ ျဖစ္သည္။ မည္သူက မည္သူ႔ကို ဦးစြာ ခြဲခြာသြား မည္ကိုေတာ့ ႀကိဳတင္၍ မေတြးတတ္ပါ မေတြးရဲပါ။ သို႔ေသာ္ ျငားလည္း ေရွာင္လြဲမရေသာ မရဏ တရားအား ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ သူစိမ္းႏွစ္ဦးမွ ႀကိဳတင္၍ ျပင္ဆင္ႏိုင္ပါေစ။ သူစိမ္း ႏွစ္ဦး ရင္းႏွီးခဲ့သည္မွာ 37 ႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီေကာ။ ေရွ႕ဆက္၍ ရက္ေပါင္းမည္မွ် ရင္းႏွီး ႏိုင္ၾကဦးမည္နည္း။ အရင္းႏွီးဆံုး သူစိမ္းႏွစ္ဦးမွာ.........<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /> </a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8104717039484451507?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-34541877050840036632008-12-21T08:07:00.003+08:002008-12-21T12:44:42.186+08:00ပင္လယ္ကျပာ<br />ေရကဆာလို႔<br />ခ်စ္သူမ်က္ႏွာ<br />ေရႊရုပ္လႊာလို<br />ပင္လယ္ေရေသာက္<br />ငတ္မေပ်ာက္သို႔<br />ေသာက္ေလေသာက္ေလ<br />ငတ္လို႔မေျပ<br />ခ်စ္ေလခ်စ္ေလ<br />မက္မေျပဘူး<br />မက္မေျပဘူးကြယ္...<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-3454187705084003663?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-22716689934113702602008-12-10T10:53:00.002+08:002008-12-10T11:30:02.783+08:00<div style="text-align: justify;">ကို၀င္းေဇာ္ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေလးကို စာေရးသူ အေနနဲ႔ သေဘာက်ပါတယ္။ ေရးသားတင္ျပပံုေလး ေကာင္းပါတယ္။ စာ ေရးသူ အေနနဲ႔ ဒီပို႔စ္ကို ေရးသားရျခင္းဟာလည္း ကို၀င္းေဇာ္ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေလးကို သေဘာက်လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ စာေရး သူမွ ဒီပို႔စ္ေလးဖတ္ၿပီး စာေရးသူရဲ႕ ထင္ျမင္မိတဲ့ အေတြးေတြကို ေရးခ်င္လာတဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲပါ။ ( ကို၀င္းေဇာ္ နားလည္ ႏိုင္ပါေစ။ )<br /><br />စာေရးသူ အေနနဲ႔ အခက္အခဲဆိုတာဟာ စိန္ေခၚမႈလို႔ မျမင္မိဘူး၊ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းမႈလို႔ ျမင္မိတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆို စာ ေရးသူတို႔ရဲ႕ ဘ၀လမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ေနရာ၊ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အခက္အခဲဆိုတာ ႀကံဳလာတတ္တယ္၊ ႀကံဳ လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းဆိုတာ ရွိရတယ္၊ ( ေျဖရွင္းႏိုင္ မေျဖရွင္းႏိုင္ ဆိုတာကေတာ့ မိမိရဲ႕ ပင္ကိုယ္ အရည္အခ်င္းပဲလို႔ စာေရးသူ ျမင္မိတယ္ )<br /><br />ႀကံဳလာတဲ့ အခက္အခဲ မွန္သွ်ကို စိန္ေခၚမႈ အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ၿပီး ရင္ဆိုင္မယ္ ဆိုရင္ ပထမဆံုး ဒီအခက္အခဲက ဘာ လည္း ? ငါေျဖရွင္းႏိုင္မလား? ကြဲျပားေအာင္ စဥ္းစားသံုးသပ္ၿပီးမွ ငါေျဖရွင္းႏိုင္တယ္ဆိုရင္ စိန္ေခၚမႈကို လက္ခံလိုက္။ ဘက္မမွ်တဲ့ စိန္ေခၚမႈဆိုရင္ ခံစစ္အေနနဲ႔ သံုးသင့္ရင္သံုး၊ လိုအပ္ရင္ ခြာစစ္ကိုပါ သံုးရလိမ့္မယ္။ ( ဥပမာ ကို၀င္းေဇာ္ေရ မိုက္တိုင္ဆန္ရဲ႕ လက္သီးကို ခံႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ )<br /><br />တစ္ခ်ဳိ႕ အခက္အခဲေတြက ကာယနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ စိန္ေခၚမႈေတြ ရွိသလို၊ ဥာဏနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ စိန္ေခၚမႈ ဆိုတာရွိတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ဘက္ေပါင္းစံုကို ကိုယ့္ဖက္က ျပင္ဆင္မႈ အားေကာင္းေလ အခက္အခဲကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျဖရွင္း ႏိုင္ ေလပဲ။ ေလာကႀကီးမွာ စိန္ေခၚမႈကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ႏိုင္တာ ေကာင္းပါတယ္၊ မိုက္မဲမႈ တြဲပါလာရင္ အႏၱရယ္ မ်ားတယ္ ဆိုတာ မေမ့ေလနဲ႔။<br /><br />တိုက္စစ္ဆင္တာဟာ လြယ္ေပမယ့္၊ တစ္ဖက္ရဲ႕ စိန္ေခၚမႈ အားအရမ္းသာလာရင္ ခြာစစ္ကို သံုးတတ္ရမယ္။ ခြာစစ္ကို အ သံုးခ်တတ္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲပါတယ္ ေတာ္ရံု အသံုးမျပဳတတ္ပါဘူး၊ တိုက္စစ္ ဆင္ႏႊဲရင္း အေသသာခံသြားၾကတာ မ်ားပါ တယ္။ ဒီလို လူမ်ဳိးဟာ စိန္ေခၚမႈ တစ္ရပ္ကို ကြဲျပားေအာင္ မသံုးသပ္ပဲ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္း ၾကလို႔ပဲ။ ထိုလူမ်ဳိးအတြက္ေတာ့ ဘ၀မွာ ဆံုးရွဳံးမႈ မ်ားတတ္ပါတယ္။ ( ကို၀င္းေဇာ္ေရ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ထင္တာေလးကို ဆားခ်က္ၾကည့္တာပါ )<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2271668993411370260?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-83237750614438977222008-12-06T10:13:00.004+08:002008-12-06T11:04:38.084+08:00<div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ႔ ရြာေလးတစ္ရြာရဲ႕ လူသြားလမ္းေလး နံေဘးမွာ သင္းပ်ံ႕ေမႊးႀကိဳင္ၿပီး အလြန္တရာမွ စားလို႔ေကာင္းတဲ့ အသီးပင္ေလးတစ္ပင္ ရွိသတဲ့၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအပင္ေလးဟာ သူ႔ရဲ႕ အသီးေတြကို လူတိုင္းလည္း မျမင္ရဘူး လူတိုင္းကိုလည္း သူက စားခြင့္မေပး ဘူး တဲ့။ ခုထိ သူ႔ရဲ႕အသီးေတြကို ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူး၊ မစားဖူးေသးဘူးတဲ့။<br /><br />တစ္ေန႔မွာ အဲဒီ ရြာေလးကို မိသားစု တစ္စု ေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီမိသားစုေလးမွာ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းသူေလး အ ရြယ္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ပါလာခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလး ေန႔စဥ္ တက္ရမယ့္ ေက်ာင္းက အဲဒီ အပင္ေလး ေပါက္ေနတဲ့ လူသြား လမ္းေလး ကေန ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ အၿမဲ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ လုပ္ရတာေပါ႔။ ဒါကို သစ္ပင္ေလးက ေန႔စဥ္ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႔စိတ္ ထဲမွာ ဒီေကာင္မေလးကိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အသီးေလးေတြကို ေပးစားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚလာေရာတဲ့ေလ။<br /><br />တစ္ေန႔ ေကာင္မေလး ေက်ာင္းကအျပန္ သစ္ပင္ေလးက ေကာင္မေလး ျမင္သာေအာင္ သူ႔ရဲ႕ ေရာင္စံု သစ္သီးေလးေတြကို ေကာင္မေလး ေတြ႔ေအာင္ ျပလိုက္ေတာ့တယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း ျမင္သြားေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အရသာရွိတဲ့ အသီးေလးေတြကို ခူးစားေတာ့တာေပါ႔။ သစ္ပင္ေလးကလည္း ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး စားေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနတာေပါ႔။<br /><br />ေက်ာင္းဖြင့္တဲ့ ရက္ေတြတိုင္း ေကာင္မေလးက ေန႔စဥ္ တစ္ေန႔တစ္လံုး ခူးစားလိုက္တာ ၾကာလာေတာ့ ရာသီဥတုဒဏ္၊ အသီးေလးေတြကို သီးေပးရတဲ့ အင္အားနဲ႔ သစ္ပင္ေလး ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္း လာေတာ့တာေပါ႔။ ေကာင္မေလးက ဒါေတြကို ဂရုမစိုက္မိပါဘူး၊ သစ္ပင္ေလးက အဟာရေတြလိုလာၿပီ အသီးေတြကို သီးေပးႏိုင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္လာၿပီ၊ မရွိရွိတဲ့ အင္အားနဲ႔ ေကာင္မေလး လာရင္စားႏိုင္ေအာင္ တစ္ေန႔တစ္လံုး သီးေပးေနတုန္းပါပဲ။<br /><br />တစ္ေန႔ညေတာ့ အဲဒီရြာေလးဟာ ေလမုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ပါေလေရာတဲ့၊ နဂိုကမွ အားအင္ကုန္ခမ္းေနတဲ့ အပင္ေလးဟာ ေလမုန္တိုင္းရဲ႕ တိုတ္ခတ္မႈဒဏ္ကို မခံႏိုင္ရွာေတာ့ ေကာင္မေလး အတြက္ အသီးေတြကို မသီးေပးႏိုင္ေတာ့ရွာဘူး၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ေရာက္လာပါေလေရာ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အပင္ေလးက အသီးမသီးေပး ႏိုင္တဲ့အျပင္ အကိုင္းအခတ္ေတြပါ က်ဳိးျပက္ ေနၿပီေလ။ ဒါကို ျမင္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ''အလကား အပင္ အသီးလည္း မရွိဘူး'' ျငဴစူ ၿပီးထြက္သြားပါေရာတဲ့။ ဒါကိုလည္းၾကားေရာ အပင္ေလးက ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ''ေႀသာ္. ေကာင္မေလးရယ္ ငါမင္းအတြက္ အသီးေတြအမ်ားႀကီး သီးေပးခ်င္ပါေသးတယ္ ခုေတာ့ငါမတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ပါ''<br /><br />ပံုျပင္ေလးရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာ အပင္ေလးခမ်ာ စားသံုးသူ ေကာင္မေလးရဲ႕ ျပဳစုျခင္းလည္း မခံရဘူး၊ အသီးေလးေတြ သီးမေပးႏိုင္ေတာ့ ျငဴစူခံရတယ္။ အပင္ေလး ဘာေတြျဖစ္ေနလည္း၊ ဘာေတြလိုအပ္ေနလည္းဆိုတာကို ေကာင္မေလးက စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ သူသိတာက အသီးေလးေတြစားဖို႔ပဲ။ အပင္ေလးခမ်ာ ခူးဆြတ္သူရဲ႕ အလိုက္မသိမႈေၾကာင့္ သက္တမ္းတိုေတာင္းစြာနဲ႔ပဲ ................<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8323775061443897722?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-83098994826267205162008-12-02T00:41:00.004+08:002008-12-02T00:47:47.708+08:00ေန႔တေန႔မွာ<br />အစားမွားေတာ့<br />ေရႊ၀မ္းေတာ္က<br />မိုးၿပိဳသည့္ႏွယ္<br />တားလို႔မႏိုင္<br />ဆီးလို႔မရ<br />တေ၀ါေ၀ါရယ္<br />ညာသံေပးလို႔<br />ၿပိဳဆင္းသည္မွာ<br />ေန႔ေပါင္းသံုးရက္<br />ဆက္ကာခ်ဳံးေတာ့<br />ကိုယ္ေတာ္ငါ႔မွာ<br />လမ္းေလွ်ာက္ရန္ကို<br />အားကမရွိ<br />ခက္လွၿပီေလး.........<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8309899482626720516?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-28948889579851392372008-11-23T19:45:00.006+08:002008-11-26T09:30:41.162+08:00<div style="text-align: justify;">'' မိုင္ဆြန္ခ '' အားလံုးမဂၤလာပါ၊ မေန႔ညက 22th, november; 2008 ! ရက္ေန႔၊ စကၤာပူႏိုင္ငံတို႔ ပံုစံမ်ဳိးစံုျဖင့္ ေရာက္ရွိ ေနႀကေသာ ရွမ္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား၏ စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္း အင္အားျဖင့္ မၾကာခင္ ေရာက္ရွိ လာေတာ့မည့္ 07th, december; 2008 ! ရက္ေန႔ ရွမ္းလူမ်ဳိးစုမ်ား၏ ရွမ္းသကၠရာဇ္ 2103 ႏွစ္ျပည့္ ပြဲေတာ္အား စည္ကား သိုက္ၿမိဳက္စြာျဖင့္ က်င္းပ ၿပီးစီး ခဲ့ပါၿပီ၊ ( ပြဲေတာ္ရက္အား အ ေၾကာင္း အမ်ဳိးေၾကာင့္ ႀကိဳတင္၍ က်င္းပရ ပါ ေၾကာင္း ) သိရွိရပါသည္။ အ ေသးစိတ္အား မေျပာၾကားလိုေတာ့ပါ။ ဤပြဲေတာ္အား စာေရး သူမွ ဧည့္သည္အေနျဖင့္သာ တက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ စာ ေရးသူ အေနျဖင့္ ဤပြဲေတာ္အား ထိုင္ခံု နံပါတ္ J 28 မွ ထိုင္၍ ၾကည့္ရႈ႕ရင္း ျမင္ရ ထင္ရ ၾကားရ သည္မ်ားကို စာဖတ္သူ မ်ားအား ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးျခင္း မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />စာေရးသူ ပြဲေတာ္က်င္းပသည့္ ေနရာ ( foochwe building ) တို႔ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ အသျပာျဖင့္၊ လားရွဳိးသား သူငယ္ခ်င္း ေလးဦး ေပါင္း၍ ငတိုက္ (ခ) taxi ျဖင့္ အခ်ိန္ေစာ၍ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ ေရွးဦးစြာ ဧည့္ႀကိဳ ရွမ္းမေခ်ာေခ်ာေလး၏ '' မိုင္ ဆြန္ခ '' ႏႈတ္ဆက္သံ ခ်ဳိခ်ဳိ ေလးျဖင့္နား၀င္ပီယံ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ စာေရးသူ ငမ္းေၾကာဆြဲသည့္ အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာ ျပလိုေတာ့ပါ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ စာေရးသူမွာ အင္မတန္ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးလွပါသည္။ ( ဤကား စကားခ်ပ္ ) ထို႔ေနာက္ ေရႊပြဲလာသူ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားအား ရွမ္းစတိုင္ စားစရာ ပါကင္ထုပ္မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံပါသည္။ စားစရာမ်ားမွာ ( ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ငါးေပါင္း၊ နမ့္ဖစ္ေထာင္း၊ တိုဟူးေႀကာ္၊ ၾကက္အူေခ်ာင္း ) စ သည့္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံသည္မွာ စားလို႔ အင္မတန္မွ ေကာင္းလြန္းလွပါသည္၊ မည္သူမည္၀ါ ခ်က္မွန္း မသိ ေသာ္ ျငားလည္း အမွတ္ ျပည့္ ေပးမိပါသည္။ ( ခ်က္ႀကီး ေျမွာက္မသြားပါႏွင့္ဦး )<br /><br />ဟုတ္ကဲ့... ေရႊပြဲလာ ပရိတ္သတ္မ်ားလည္း တဖြဲဖြဲေရာက္ရွိလာၾကပါေလသည္။ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ား သာမက စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာေရာက္အားေပး ၾကတာကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။ ေရွးဦးစြာ ေရႊပြဲလာ ပရိတ္ သတ္မ်ားအား ႏႈတ္ခြန္းဆက္ မဂၤလာစကား အားေျပာၾကား၍ ေရာက္ရွိလာမည့္ ရွမ္းသကၠရာဇ္ 2103 မွသည္ ကမၻာ တည္ သေရြ႕ တည္ပါေစေသာ္ ဆိုသည့္အညီ ေတာင္းဆု ေမတၱာ ပို႔သ၍ ဤရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး ပြဲေတာ္အား စတင္၍ ဖြင့္လွစ္ ေၾကာင္း ေၾကျငာသံ ဆံုးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ လက္ခုပ္သံ မ်ားသည္ ခန္းမႀကီး တစ္ခုလံုး ေပါက္ကြဲလုခမွန္း ဟိန္း ဟိန္း ႏွင့္ ထြက္ေပၚလာသည္မွာ စာေရးသူ အေနႏွင့္ ၾကက္သီးမ်ားပင္ ထမိေလ သည္။<br /><br />ပထမဆံုး အစီအစဥ္မွာ ရွမ္းေမာင္ႏွမမ်ား၏ စုေပါင္းႏွစ္ကူး မဂၤလာသီခ်င္းျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖ၍ အိုးစည္ဗံုေမာင္း ၿမိဳင္ဆိုင္စြာႏွင့္ ဓါးသိုင္းအက ကို တင္ဆက္သြားသည္မွာ အင္မတန္မွ ရႈ႕စားရသည္မွာ ေကာင္းလြန္းလွပါသည္။ ၿပီးေနာက္ အထူး ဧည့္ သည္ အျဖင့္ဖိတ္ေခၚထားေသာကြယ္လြန္သူ ( စိုင္းထီးဆိုင္ ) ၏ ညီငယ္ စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း မွ အစ္ကို ျဖစ္သူ၏ သီခ်င္း မ်ားကိုသာ ဦးစားေပး၍ ေဖ်ာ္ေျဖ တင္ဆက္သြား သည္ကို နားဆင္ရပါသည္၊ ပရိတ္သတ္ လက္ခုပ္သံမွာ အားရလြန္း လွ ပါဘိ။( အားေပးေနၾကေသာ ရွမ္းမေလးမ်ားမွာလည္း ေခ်ာလွပါဘိ ဤကား စကားခ်ပ္။ )<br /><br />စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမႈ အၿပီးတြင္ ကိုကို ကာလသား ပရိတ္သတ္တို႔မွာ မ်က္လံုးႀကီးေတြ ျပဴးလို႔ သေရေတြ က်ကာ အားေပး လိုက္ၾကသည္မွာ အခ်ဳိးအဆစ္က်ေသာ ခႏၶာ၊ လွပေသာ အသားအေရ၊ ရဲတင္းေသာ ၀တ္စား ဆင္ ယင္ မႈ၊ သြက္လက္ေသာ ကဟန္ျဖင့္ '' ဒါေလးမ်ား '' ပိုင္ရွင္ တင့္တင့္ထြန္း၏ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမႈမွာ အားရဖြယ္ေကာင္းေလစြ၊ ေကာင္းေလစြ၊ ( ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယို ဖိုင္ရွိသည္၊ မေပးပါ ) စိုင္းေအာင္ထီးခမ္းမွ စကားေျပာနည္းသည္က တစ္ေၾကာင္း ဤ ပြဲကို မတင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထိန္း၍ ေခၚေဆာင္သြားသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္။<br /><br />ရွမ္းမမမ်ား ကသြားသည့္ မိုင္းယန္းအကမွာလည္း လက္ခုပ္သံ ေတာ္ေတာ္ညံ သြားပါသည္။ ၿပီးေနာက္ (ဆစ္ေဆာင္ ပန္း နား ) အကမွာ ပရိတ္သတ္ ကင္မရာမီးမ်ား လွ်ပ္စီးမ်ားလို တဖ်က္ဖ်က္ႏွင့္ အားေပးမႈ ေတာ္ေတာ္ရလိုက္ပါသည္။ (လွလည္း ေတာ္ေတာ္ လွၾကပါသည္ ) မေတြ႔ရ မျမင္ရ မၾကည့္ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ တိုးနယား အကမွာလည္းစာေရးသူ ငယ္စဥ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ အမွတ္ရေစခဲ့ပါသည္။ ( ကခဲ့ဖူးပါသည္ )<br /><br />ထပ္မံၿပီး စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ သီခ်င္းမ်ားကိုသာ အဓိက သီဆိုသြားေသာ၊ စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း၏ သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖမႈမွာလည္းပရိတ္ သတ္မ်ား အမိေျမကို လြမ္းၾကမည္မွာ မလြဲႏိုင္ပါ။ မတင့္၏ ဒုတိယ အေက်ာ့ ေဖ်ာ္ေျဖမႈမွာ ဂ်င္းဖစ္ႏွင့္ ခ်က္ေပၚဘေလာက္ ၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ စတိုင္ႏွင့္ အကေနာက္သို႔ ကိုကို ကာလသားမ်ား ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၾကသည္။( စာေရးသူ မပါပါ၊ ၾကည့္ရုံသာ ၾကည့္ သည္ )<br /><br /><br />ေနာက္အစီအစဥ္တြင္ မတင့္ ရွမ္းမေလး ၀တ္စံုျဖင့္ စင္ေပၚတက္လာသည္မွာ အင္မတန္လွပါသည္၊ စာသားမရေသာရွမ္း ပဲ ပုတ္ေလး သီခ်င္းကို ရွမ္းမမေတြႏွင့္ ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖသြားသည္မွာလည္း ဘ၀င္ခိုက္စရာပင္၊ ဤသီခ်င္း အဆံုးတြင္စာေရး သူ ေနခ်င္ေသးေသာ္ ျငားလည္း နာရီမွ ခြင့္မျပဳေတာ့၍ အိမ္အျပန္လမ္းသို႔ စံျမန္းလို႔တာ ေျခလွမ္းလိုက္ရတယ္။<br /><br />စာေရးသူ ဤရွမ္းပြဲသို႔ တက္ေရာက္ၾကည့္ရႈ႕ခြင္႔ ရလို႔ စကၤာပူမွ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား/သူ မ်ားအားလံုးႏွင့္ တကြပါ၀င္ ကူညီ ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။ စာေရးသူ အႀကိဳက္ရဆံုးေသာ အစီအစဥ္မ်ားကို ေဖာ္ျပ လို ပါသည္။<br /><br />(၁) မိုင္းယန္းအက<br />(၂) စိုင္းေအာင္ထီးခမ္း၏ '' အေမ့ ေအးရိပ္ သားျပန္ခဲ့ၿပီ၊ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ နိဗၺန္ဘံု ''<br />(၃) မတင့္၏ အစီအစဥ္မ်ား အားလံုး သီခ်င္းမပါ အကမ်ားသာ<br />(၄) ဆစ္ေဆာင္ပန္းနား<br />အျခား အစီအစဥ္မ်ားလည္း ေကာင္းပါသည္။<br /><br />ေနာင္ေနာင္ေသာ ႏွစ္မ်ားတြင္လည္း ဤကဲ့သို႔ ဤထက္သို႔ ဆထက္ေကာင္းမြန္ေသာ အစီအစဥ္မ်ား ဖန္တီးႏိုင္ပါေစ၊ live show အေခြမ်ားလည္း မၾကာေသာ အခ်ိန္တြင္ ရွမ္းေတာင္တန္း ( ပင္နီဆူလာ ) ဆိုင္တြင္ ၀ယ္ယူ အားေပးႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ အားလံုးပဲ မိုင္ဆြန္ခပါ......<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2894888957985139237?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-44679040636694846742008-11-21T07:31:00.023+08:002008-11-21T14:44:08.475+08:00<div style="text-align: justify;">20th, november ; 2002 ! မဂၤလာဒံု ( အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ ) ျပည္ပ ထြက္ခြာ၊ လူငယ္ေလး တစ္ဦး၊ ပ်ဳိျမစ္ႏုငယ္ေသာ သူ႔မ်က္ႏွာ ထက္တြင္ ယံုၾကည္မႈ၊ ေမ်ာ္လင့္မႈ၊ တက္ၾကြမႈ၊ ခံစားမႈ ေပါင္းစံု ေပၚလြင္ေနသည္။ ထိုလူငယ္ေလး၏ လက္ထဲတြင္ MAI လက္မွတ္တစ္ေစာင္၊ PASSPORT စာအုပ္ တစ္အုပ္ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းတန္းမ်ားအား ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။<br /><br />ထိုလူငယ္ေလး စီးနင္းလာေသာ ေလယာဥ္ ခရီးစဥ္မွာ ( YANGON > SINGAPORE ) ၊ ဤခရီးစဥ္မွာ လူငယ္ေလးအတြက္ ပထမဆံုးေသာ ေလယာဥ္စီးဖူးျခင္း၊ ပထမဆံုးေသာ ေရေျမျခား ခရီးစဥ္။ ဤခရီးစဥ္ အတြက္ လူငယ္ေလး ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ အရင္းအႏွီး၊ လူငယ္ေလး ရင္၀ယ္ ပိုက္ထားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ငိုမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာထက္တြင္ အားတက္ေသာ အရိပ္အေယာင္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္လံုးတစ္စံုႏွင့္ ဟီးေလးခိုေနေသာ မ်က္ရည္စ၊ ခံစားခ်က္ ေပါင္းစံုျဖင့္ လူငယ္ေလးတစ္ဦး ခ်န္ဂီ ေလဆိပ္တို႔ ပထမ ေျခလွမ္းခ်မိခဲ့ေလၿပီ။<br /><br />အံ့ႀသေသာ၊ ထူးဆန္းေသာ၊ လႈပ္ရွားေသာ ရင္ခံုသံျဖင့္ လူငယ္ေလး ေျခလွမ္းမ်ား ထိန္းရင္း၊( SINGAPORE )ႏိုင္ငံတို႔ ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ ေျခခ်ခြင့္ရေလၿပီ။ အလုပ္ရွင္မွ လာေရာက္ႀကိဳဆို ေနရာခ်ေပးျခင္းျဖင့္ လူငယ္ေလး ေနရာတစ္ေနရာ၊အလုပ္အကိုင္ တစ္ခုျဖင့္.... ကဲ ( SINGAPORE ) ေရ မဂၤလာပါဗ်ာ။......<br /><br />အင္မတန္မွ ေပ်ာ္၀င္လြယ္ေသာ ( SINGAPORE ) ရဲ႕ ေရစီးေၾကာင္းကို လူငယ္ေလး အခ်ိန္တိုတို အတြင္းတြင္ က်င့္သားရခဲ့ၿပီ။ ေပ်ာ္ေမြ႕စရာ မေကာင္းေသာ္လည္း ထိုက္တန္ေသာ ရလာဒ္ျဖင့္ လူငယ္ေလး လုပ္ငန္းခြင္တြင္ ေခ်ာေမြ႕ေနေလၿပီ။ ေန႔ကို လစား၊ လကို ႏွစ္စား၊ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ေရာင္းရင္းအသစ္၊ ေျခလွမ္းသစ္မ်ားျဖင့္ လူငယ္ေလး ေျခလွမ္းမွားစျပဳလာၿပီ။ ရင္ခံုသံ ျမန္လြန္းေသာ ( ေအာခ်က္ ည )၊ လမင္းတစ္ရာ ထြန္းလင္းသာေသာ ( အယ္ဂ်ဴးနစ္ လြင္ျပင္ )၊ ငါးမွ်ား၍ေကာင္းေသာ ( စီးတီးေဟာ )၊ နတ္မိမယ္မ်ားစံုရာ ( ဘီယူပီ )၊ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ လူငယ္ေလး ေရျပင္တြင္ ငါးမွ်ား၍ လမင္း အလင္းေရာင္ကို ခံစားရင္း လႈပ္ရွားေသာ ရင္ခံုသံျဖင့္ နတ္မိမယ္ မ်ား၏ ကႀကိဳးတြင္ ၿငိတြယ္မိေလၿပီ။<br /><br />ေန႔စြဲမ်ား ေဟာင္းႏြမ္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် 2002 မွလူငယ္ေလး၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ အေရာင္မွိန္ စျပဳလာသည္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၏ ေနာက္တြင္ ကပ္၍ပါလာေသာ လုပ္ငန္းခြင္ တာ၀န္ ပ်က္ကြက္မႈျဖင့္ လူငယ္ေလး စိတ္ဓါတ္ ယိုယြင္း လာခဲ့ၿပီ၊ 2002 မွလူငယ္ေလး၏ ႏုငယ္ ပ်ဳိျမစ္ ေသာ သြင္ျပင္အား ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွ ၀ါးမ်ဳိခဲ့ေလၿပီ၊ ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ အခ်ိန္၊ ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ အရင္းအႏွီး၊ ခြဲခြာခဲ့ရေသာ မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ လူငယ္ေလး အသိတရားရ ေနာက္က်ခဲ့ေလၿပီ ႀကီးစြာေသာ ဆံုးရွဳံးမႈအား လူငယ္ေလး ေပးဆပ္ရေလၿပီ။<br /><br />သို႔ေသာ္... လူငယ္ေလး အခ်ိန္မွီပါေသးသည္၊ ျပဳျပင္၍ ရပါေသးသည္၊ 2002 မွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ပါေသးသည္၊ 20th, november; 2008 ! လူငယ္ေလးမွ 2009 2010 2011 2012 2013........ လူငယ္ေလး ျပင္ဆင္ရန္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျပန္လည္ဆုပ္ကိုင္ရန္၊ အခြင့္အေရးႏွင့္ အင္အား က်န္ပါေသးသည္၊ လူငယ္ေလး မွားမွန္းသိလ်င္ ခ်က္ျခင္းျပင္၍ အမွန္တရားကို ျပန္လည္ ဆုပ္ကိုင္ပါ လူငယ္ေလးအတြက္ အခြင့္အေရးေကာင္းမ်ား ေရွ႕တြင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါလိမ့္မည္။<br /><br />(၁) အမွားမ်ားစြာႏွင့္ အတူ ေနာင္တႏွင့္ ေနထိုင္ သူမ်ားကို လူႀကီးဟု ေခၚၿပီး။<br />(၂) အမွားမ်ားစြာႏွင့္ အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ သူမ်ားကို လူလတ္ဟု ေခၚကာ။<br />(၃) အမွားမ်ားစြာကို ရွာေဖြ၍ မွားရန္ ႀကိဳးစားေန သူမ်ားကိုမူ လူငယ္ဟု ေခၚသည္။<br /><br />ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထ၊ မွားေလ့ မွားထ ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကၤာပူမွ လူငယ္ေလး မ်ားအား ရည္ရြယ္၍ ေရးသား ပါသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေရးေသာ ဤစာ တစ္စံုတစ္ရာအား အက်ဳိးျပဳခဲ့သည္ ရွိေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ႀကီးစြာ ခံစား ရေပလိမ့္မည္။<br /><br />PS. 20th, november; 2008 သည္ စာေရးသူ ( SINGAPORE ) ၌ ေနထိုင္ခ်ိန္ ( 6 ) ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ေသာ ရက္စြဲပင္ျဖစ္သည္။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-4467904063669484674?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-85628093992677786462008-11-16T07:17:00.005+08:002008-11-16T07:27:55.509+08:00တစ္ေန႔သ၌<br />သတင္းတစ္ပုဒ္<br />ဂ်ာနယ္စုတ္တြင္<br />မထင္ဖတ္မိ<br />ရယ္ခ်င္မိေသး<br />သတင္းထဲတြင္<br />ဖိလစ္ပင္းသူ<br />ျမွားပစ္သူအား<br />ျမန္ေရႊျပည္မာ<br />အႏိုင္ရေတာ့<br />ဟိုးေလးတစ္ေၾကာ္<br />ေပ်ာ္ေနၾကလို႔<br />ရီရတယ္ေလး.....<br />က်ဳပ္တို႔ျမန္မာ<br />ျခေသၤ့ကြ်န္းမွာ<br />ဖိလစ္ပင္းသူ<br />မယ္ျဖဴတို႔အား<br />ျမွားပစ္လွံေထာက္<br />ခုန္ဖန္ေထာက္တို႔<br />ႏိုင္ၾကသည္မွာ<br />ၾကာလွၿပီေလး....<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-8562809399267778646?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-57720290192915213072008-11-15T07:33:00.006+08:002008-11-15T07:40:53.040+08:00ပန္း၏ရနံ႔<br />နမ္းရံုသက္သက္<br />မပန္တတ္လွ်င္<br />ငါ၏ဥယ်ာဥ္<br />ရင္ခြင္ထဲမွ<br />ယခုပင္လွ်င္<br />အသင္ထြက္သြား<br />အနားသို႔ပင္<br />မသီႏွင့္ေတာ့......<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: none; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5772029019291521307?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-29131849101922072342008-11-14T10:08:00.004+08:002008-11-14T18:23:04.110+08:00ကေ၀က၀<br />မယ္၀ဏၰသူ<br />မ်က္ႏွာအတု<br />တပ္ကာညဳေတာ့<br />မယ္ဥမၼာလို<br />ၾကဴတာတာမို႔<br />ရင္းႏွီးမက္ခင္<br />ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္လို႔<br />စလယ္ရယ္၀င္<br />ဖင္မမည္းခင္<br />မ်က္ဖံုးကြာက်<br />နင့္မ်က္ႏွာက<br />ေျခာက္ႀကိဳးရိပ္ထင္<br />ေစာင္းႀကိဳးရွင္မို႔<br />ငါ႔မ်က္တစ္စံု<br />လဲခြင့္ႀကံဳက<br />ကေ၀က၀<br />စုန္းမနင့္ကို<br />မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္ေသး...<br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-2913184910192207234?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1777412676764986355.post-55374471371373094542008-11-12T14:11:00.003+08:002008-11-12T16:29:31.885+08:00<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ...ဟိုးတစ္ခ်ိန္တစ္ခါ တုန္းကေပါ႔၊ ေဆးေပါင္းခတဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းလကို ေရာက္ရင္ စိုင္းလားရွဳိး ဆိုတဲ့ ေကာင္ေခ်ာေလးက အၿမဲတမ္း ခ်ယ္ရီေသြး ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးသူ ေခ်ာေခ်ာေလးဆီကို အၿမဲသြားလည္ တယ္တဲ့။ သူနဲ႔သူမ တို႔ဟာ အရမ္းကို ခင္မင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔။<br /><br />ေကာင္ေလးက တန္ေဆာင္တိုင္ ပြဲမတိုင္ခင္ သံုးရက္ေလာက္ အလိုမွာအၿမဲတမ္း လားရွဳိးၿမိဳ႕ သူ႔အိမ္ကေန ေတာင္ႀကီးကို ခရီးထြက္လာ တတ္တယ္၊ ပြဲေတာ္မတိုင္ခင္ တစ္ရက္ဆိုရင္ ေကာင္ေလးက ေတာင္ႀကီးကို ေရာက္ၿပီ၊ သူေရာက္ရင္ အၿမဲတမ္း လင္းလင္း တည္းခိုခန္းမွာ တည္းတာ၊ စိုင္းလားရွဳိး ေရာက္ရင္ ခ်ယ္ရီေသြး က အရမ္းေပ်ာ္တာတဲ့၊ သူ႔အိမ္ကေန စူပါကပ္ စစ္သမီးေရာင္ေလးနဲ႔ ခ်က္ျခင္းကို ေရာက္လာ ေတာ့တာပဲ၊ ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေရေတာင္မခ်ဳိးရေသးတဲ့ စိုင္းကို ေရပူေရေအး ေရခ်ဳိးခန္းကို အရင္လိုက္ပို႔ေပးတယ္၊ ေရခ်ဳိးၿပီးတာနဲ႔ စိုင္းေရာ့ နင္ေမာင္းဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ေသာ့အပ္ေတာ့တာပဲ၊ ေတာင္ႀကီးမွာက ခ်မ္းတယ္ေလေနာ္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသူ ဘယ္ေလာက္ေအးမလည္းဆို၊ ခ်ယ္ရီေသြး အရမ္းလူလည္က်တယ္ သိလား၊ သူၾကေတာ့ အၿမဲတမ္း အေနာက္ကေန စီးတယ္၊ စိုင္းေရ ညေစ်းတန္းေမာင္း စိုင္းကို ညစာေကြ်းမယ္၊ အိုေက ေမာင္းတာေပါ႔.. ညေနစာ စားၿပီး ဆိုင္ကယ္တစ္ပတ္ ေလွ်ာက္စီးၿပီး<br />ခ်ယ္ရီေသြး ကို အိမ္ျပန္ပို႔ ပြဲေတာ္က မစေသးဘူးေလ၊ နက္ျဖန္မွ ပြဲကစမွာ၊ ခ်ယ္ရီေသြးက စိုင္းဆိုင္ကယ္ယူသြား မနက္ၾကမွ လာေခၚ....<br /><br />ခရီးပန္းလို႔လား မသိဘူး ညကေမာေမာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ေကာင္တာက လာႏႈိးမွပဲ ႏႈိးေတာ့တယ္၊ ကမန္းကတန္း မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ခ်ယ္ရီဆီကို ေျပးတာေပါ႔၊ ဟာ ခ်ယ္ရီေသြး လွလိုက္တာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ ေအာစတားရႈး၊ ဆြယ္တာအေႏြးထည္၊ ဆြယ္တာဦးထုပ္ေလးနဲ႔ လွရက္တယ္ ေက်ာလည္ေလာက္ထိ ရွည္တဲ့ ဆံပင္ေလးက ဦးထုပ္ေလးရဲ႕ေအာက္ကေန အျပင္မွာ၀ဲလို႔ေပါ႔၊ ငါရင္ခုန္သြားသလိုပဲ ခ်ယ္ရီေသြးရယ္။<br /><br />ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ တန္ေဆာင္တိုင္ညက ခ်မ္းလိုက္တာ၊ မီးပံုးပ်ံပြဲက မစေသးေတာ့ ခ်ယ္ရီေသြးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ပြဲခင္းေစ်းထဲ ေခၚလာတယ္၊<br />မုန္႔ေတြ၀ယ္စားၾက၊ ကလုံကလံုၾကည့္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတာ၊ စိုင္းလာ မီးပုံးပ်ံ လြတ္ေတာ့မယ္ သြားရေအာင္၊ ေဟာ္ မီးပံုးပ်ံ တက္သြားလိုက္<br />ခ်ယ္ရီေသြး ခုန္ေပါက္ျမဴးထူးေနလိုက္တာ၊ ခ်ယ္ရီရယ္ ငါ႔စိတ္ေတြမရိုးေတာ့ဘူးဟာ၊ ဒါေပမယ့္ ငါနင့္ကို မေျပာဘူး စိတ္ခ် လုံး၀မေျပာဘူး<br />နင့္ရဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေဘာင္ကို ငါမေက်ာ္ဘူး၊ ဟဲ့ စိုင္းဘာေတြးေနတာလည္း ဟိုမွာၾကည့္စမ္း မီးပံုးပ်ံ မလွဘူးလား၊ အင္းလွပါတယ္ခ်ယ္ရီရယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါနင့္အလွပဲ ျမင္ေနတာ၊ ခက္ၿပီ ခ်ယ္ရီေသြးရယ္၊ ညနက္ေတာ့ စိုင္းရယ္ ျပန္မယ္လိုက္ပို႔ေပး၊ စိုင္းငါခ်မ္းတယ္ နင့္ကို ငါဖက္ထားမယ္ေနာ္၊ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကေန လွမ္းဖက္လာတဲ့ နင့္လက္ကေလးရယ္ ငါ႔ေက်ာကို မွီလာတဲ့ နင့္ေခါင္းေလးရယ္ ခ်ယ္ရီေရ ငါရူးၿပီထင္ရဲ႕.....<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ပြဲေတာ္ႀကီးၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ရေတာ့တာေပါ႔၊ ကြ်န္ေတာ္လားရွဳိးျပန္ေရာက္ၿပီး မၾကာဘူး၊ စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္၊ စိုင္းငါတို႔ မိသားစု ႏိုင္ငံျခား အၿပီးေျပာင္းေတာ့မယ္ ဟိုမွာေနသားက်ရင္ နင့္ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ႔မယ္။ ဒီစာေလးဟာ ခုထိ ခ်ယ္ရီေသြးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေသာစာပဲ၊ ခုဆိုရင္ ေဆးေပါင္းလည္း ခခဲ့တာ အႀကိမ္မ်ားေနၿပီ၊ ဘယ္မွာလည္း ဘယ္ေနရာမွာလည္း ခ်ယ္ရီေသြးရယ္၊ ငါကိုယ္တိုင္လည္း နင္မရွိတဲ့ တန္ေဆာင္တိုင္ ခံစားရတာမႏိုင္လို႔၊ ရပ္ေ၀းတစ္ေနရာ ေရာက္ေနတာ ခ်ယ္ရီ နင္သိပါေလစ၊ ၿပီးေတာ့ ငါရခဲ့တဲ့ ေနာင္တ တစ္ခုက နင့္ကိုငါ........ တယ္လို႔၊ မေျပာခဲ့ရလို႔လား၊ ဘာလား၊ ဒါေပမယ့္ ခ်ယ္ရီေသြးရယ္ တန္ေတာင္တိုင္ေရာက္ရင္ ငါဟာအိပ္မက္ထဲမွာ ရွင္သန္ေနရ သလိုပါပဲ၊ တန္ေဆာင္တိုင္ အိပ္မက္လိုပါပဲ ခ်ယ္ရီေသြးရယ္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54486/330/AC7C8AFBA4065B15685ADA4CA2D2C9B1.png" style="border: medium none ; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1777412676764986355-5537447137137309454?l=saishinyehtut.blogspot.com' alt='' /></div>စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိးnoreply@blogger.com5